III SA/Wa 2598/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, , po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S.A. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie określenie wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za czerwiec 2006 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji K. S.A. z siedzibą w P. - zwana dalej "Spółką", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie określenie wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za czerwiec 2006r. Spółka pismem z dnia 6 grudnia 2010 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, iż spełnia ona przesłanki wstrzymania skarżonego aktu, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Zdaniem Spółki w przedmiotowej sprawie naruszono przepisy: art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. art. 49 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "ustawa o rehabilitacji" poprzez błędne ustalenie wysokości zobowiązania na PFRON; art. 210 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i błędne ustalenie stanu faktycznego; art. 553 ksh poprzez ustalenie, że w związku z tym, iż na podstawie tego przepisu Spółce przysługują prawa i obowiązki Spółki z o.o., to wyklucza skorzystanie przez Spółkę Akcyjną z dobrodziejstwa art. 33 ust. 7c w związku z art. 33 ust. 7d ustawy o rehabilitacji; art. 33 ust. 4a pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 7c i 7d ustawy o rehabilitacji poprzez uznanie, że spółka w 2006 r. zaciągnęła dwie pożyczki a nie jedną w ramach tego samego limitu; art. 49 ust. 1 w zw. art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji, poprzez błędne ustalenie wysokości zobowiązania, mające wpływ na wynik postępowania, co w konsekwencji skutkuje błędnym ustaleniem, że Spółka jest zobowiązana do wpłaty na Fundusz kwoty 1.145.794 zł. Spółka wyjaśniła, że z uwagi na powyższe naruszenia przepisów zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, iż przedmiotowa decyzja, na skutek wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Dlatego też uzasadnione jest wstrzymanie jej wykonania. Spółka podniosła, że wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji podyktowany jest ważnym interesem podatnika oraz interesem społecznym Sygn. akt III SA/Wa 2598/10 zatrudnionych przez Spółkę pracowników, w tym pracowników niepełnosprawnych. Spółka zatrudniała na dzień 29 listopada 2010 r. 150 osób niepełnosprawnych. Zapłata znacznej kwoty zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji przy jednoczesnym wstrzymaniu dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych z uwagi na określoną kwotę zaległości zdecydowanie pogorszą i tak napiętą sytuację finansową Spółki. Może to w ostateczności doprowadzić do upadłości Spółki, utratę zatrudnienia przede wszystkim przez osoby niepełnosprawne. Spółka podkreśliła, iż rynek pracy w małej miejscowości, jaką jest P., wraz z pogłębiającym się spowolnieniem gospodarczym staje się coraz trudniejszy. Wysoki poziom bezrobocia i brak alternatywy zatrudnienia w szczególności dla osób niepełnosprawnych, dla których jest ona jedynym pracodawcą w regionie może spowodować, że osoby te nie znajdą zatrudnienia w przypadku konieczności zwolnień w Spółce. Jednocześnie Spółka podniosła, że jednorazowa zapłata określonego zobowiązania podatkowego przy trudnej obecnie sytuacji finansowej w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu uwzględnienia wniesionej przez Spółkę skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny byłaby niecelowa i niepotrzebnie naraziłaby Spółkę na dodatkowe koszty. Natomiast w przypadku oddalenia skargi, interes skarbu państwa nie zostanie zagrożony z uwagi na bieg odsetek, którymi ewentualnie strona zostanie dodatkowo obciążona. Zdaniem Spółki w niniejszej sprawie nie zachodzą również negatywne przesłanki powodujące brak możliwości wstrzymania wykonania niniejszej decyzji o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sygn. akt III SA/Wa 2598/10 Z analizy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza powołanych przez Skarżącą we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Spółkę na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kwotę zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za czerwiec 2006 r. wynosi 1.145.794. Sygn. akt III SA/Wa 2598/10 co, jest kwotą znaczną. Ponadto egzekucja wymienionej kwoty mogłaby wyrządzić Spółce poważną szkodę i mogłoby negatywnie wpłynąć na działalność gospodarczą Spółki i jej zamierzenia gospodarcze. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.