III SA/Wa 261/16

Dnia 28 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka – Karasińska, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia B. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2016 r. odmawiające przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości postanawia 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2016 r., 2. przywrócić terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżący – B.R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] października 2015 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości. Na podstawie zarządzenia z 4 lutego 2016 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z 9 marca 2016 r. (uzupełnionym w dniu 10 marca 2016 r.) Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, uiszczając jednocześnie wpis w kwocie 500 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż jest osobą starszą (przed emeryturą) oraz niepełnosprawną z poważnymi kłopotami z [...] oraz permanentnym [...]. Jako przyczynę opóźnienia w zapłacie wpisu sądowego w sprawie wskazał ogromny stres, traumę oraz [...] związaną z ciężką chorobą i całkowitym paraliżem psa. Skarżący wyjaśnił, że w ciągu ostatnich trzech tygodni codziennie jeździł do weterynarza na leczenie i zastrzyki, w nadziei, że może jednak paraliż ustąpi i pies wróci do zdrowia lub przynajmniej do możliwości chodzenia na własnych nogach i za swoimi potrzebami. Opieka nad konającym psem doprowadziła do niezamierzonego przeoczenia korespondencji zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Skarżący wyjaśnił, iż nie zdając sobie sprawy z upływu czasu, dopiero po śmierci oraz pogrzebaniu pieska (8 marca), był w stanie zacząć "jakoś funkcjonować". Dodatkowo stwierdził, że jego nadzwyczajny stan wynikał również z jego niepełnosprawności i kłopotów z pamięcią, co w konsekwencji doprowadziło do dwudniowego opóźnienia z opłatą wpisu sądowego. Do wniosku Skarżący załączył opinię weterynarza z 11 marca 2016 r. Postanowieniem z 22 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał, że uchybił terminowi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi bez swojej winy. Sąd stanął na stanowisku, że z okoliczności przedstawionych przez Skarżącego nie wynika, że jego dolegliwości były tego rodzaju, iż uniemożliwiały mu uiszczenie w terminie wpisu do skargi. Jakkolwiek śmierć ukochanego psa może stanowić traumatyczne przeżycie dla jego właściciela, tym niemniej nie stanowi o możliwości przywrócenia terminu z tego powodu. Również wiek nie stanowi, że strona jest z tego tytułu automatycznie zwolniona z obowiązku dochowywania terminów procesowych. Dodatkowo Sąd zauważył, że Skarżący nie przedstawił żadnej dokumentacji o swoim stanie zdrowia i nie uprawdopodobnił, iż choroba ([...], [...]) na którą cierpi uniemożliwiła mu dotrzymanie terminu procesowego. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie z 21 kwietnia 2016 r., które uzupełnił pismem z 24 maja 2016 r. W uzasadnieniu zażalenia wskazał na: - nierzetelność pracy listonosza oraz okoliczność otrzymania tylko jednego awizo, - bardzo zły stan psychiczny związany z leczeniem i śmiercią ukochanego psa, - pozbawienie prawa do Sądu, w sytuacji odmowy przywrócenia terminu, - zły stan zdrowia skarżącego, niepełnosprawność oraz leczenie [...] w związku z [...]. W uzupełnieniu zażalenia skarżący nadesłał zaświadczenie lekarskie z 14 czerwca 2016 r., z którego wynika, że skarżący od około roku zgłaszał się okresowo z powodu [...] i występującego [...]. Skierowany został przez lekarza rodzinnego do [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej – "P.p.s.a."), w przypadku wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, akta sprawy wraz z zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu po doręczeniu zażalenia pozostałym stronom. Odpowiedź na zażalenie może być wniesiona wprost do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie siedmiu dni od doręczenia zażalenia. Natomiast zgodnie z przepisem art. 195 § 2 P.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Sąd po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia zważył, że przedmiotowe zażalenie w całości zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. art. 86 § 1 zd. 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Art. 87 P.p.s.a. stanowi natomiast, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (vide postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757; Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2005 r. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis str. 333). Ponadto zaznaczenia wymaga, że prawo strony do sądu, któremu realizacji służy niewątpliwie instytucja wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest uprawnieniem zagwarantowanym w Konstytucji. Stąd należy mieć na uwadze to, że wszystkie okoliczności faktyczne przemawiające za rozstrzygnięciem powinny być oceniane z punktu widzenia zachowania prawa do sądu (art. 45 Konstytucji RP). W związku z powyższym, uznać należy, że na gruncie niniejszej sprawy, argumentacja podnoszona w zażaleniu, potwierdzona nadesłanym zaświadczeniem lekarskim, stanowi wystarczającą przesłankę uprawdopodobniającą brak winy Skarżącego w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Jak wynika z nadesłanego zaświadczenia lekarskiego oraz wcześniejszych wyjaśnień skarżącego jest on osobą starszą, niepełnosprawną. Ma [...] oraz okresowo występujące [...]. W związku z tymi dolegliwościami skierowany został przez lekarza rodzinnego do [...]. Niewątpliwie na czasowe pogorszenie stanu zdrowia Skarżącego miała również wpływ choroba i śmierć ukochanego zwierzęcia. W ocenie Sądu, niedochowanie przez Skarżącego terminu do uiszczenia wpisu sądowego było następstwem jego problemów zdrowotnych. Uwzględniając zatem powyższe okoliczności należało przywrócić Skarżącemu termin do dokonania tej czynności procesowej. Mając na względzie całość powyższej argumentacji Sąd, na podstawie przepisów art. 195 § 2 w zw. z art. 86 P.p.s.a. , postanowił jak w sentencji.