III SA/Wa 2614/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym z wniosku N. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi N. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 25 lipca 2012 r. N. M. (dalej "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W powyższym wniosku Skarżący wskazał, iż brak wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody, a także trudnych do odwrócenia skutków, z uwagi na określenie wysokości zobowiązania Skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych w znacznej wysokości i za bardzo odległy okres, a nie zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz żadna ustawa szczególna nie wyłącza wstrzymania jej wykonania. Same odsetki podatkowe doliczone do tak wysokiej kwoty różnicy podatku i za tak długi okres dają na tyle wysoką kwotę w porównaniu z wysokością opodatkowanego przychodu, że wyegzekwowanie zagraża płynności Skarżącego jako przedsiębiorcy, pozbawiając go źródła zarobkowania na utrzymanie siebie i rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: "P.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek Skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przystępując do interpretacji powołanego art. 63 § 3 P.p.s.a. stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo uzasadniony. Konieczna jest też spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 25 maja 2004r., sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i sygn. akt FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z dnia 18 maja 2004r. sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przedstawiony wyżej pogląd i stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawarł twierdzenia, których nie uzasadnił w sposób dostateczny. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż brak wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody, a także trudne do odwrócenia skutki, z uwagi na określenie wysokości zobowiązania Skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w znacznej wysokości (98 758 zł) i za bardzo odległy okres. Ponadto już same odsetki podatkowe doliczone do tak wysokiej kwoty różnicy podatku i za tak długi okres dają na tyle wysoką kwotę w porównaniu z wysokością opodatkowanego przychodu, że wyegzekwowanie zagraża płynności Skarżącego jako przedsiębiorcy, pozbawiając go źródła zarobkowania na utrzymanie siebie i rodziny. O spełnieniu natomiast przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). We wniosku brak jest natomiast jakichkolwiek danych, które umożliwiłyby Sądowi ocenę aktualnej sytuacji Skarżącego. W świetle powołanych wyżej orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego takie dane i informacje są niezbędne, z uwagi na to, iż na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Skoro zatem Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Na marginesie, Sąd zauważa, że niewykonywanie decyzji ostatecznych organów jest stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. II zmienione, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999, str. 152). Ustawodawca określił wyraźnie w art. 61 § 1 P.p.s.a., że wniesienie skargi nie powoduje wstrzymania aktu lub czynności. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.