III SA/Wa 2644/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodnicząca Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A.O. (dalej zwana "Skarżącą") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. Skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadmieniła, że wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2015 r. była wyjątkowa, gdyż wyłącznie w roku 2015 otrzymała świadczenie finansowe w wysokości 200.000 zł w związku z rozwiązaniem umowy o pracę. Różnica między wysokością zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu podatkowego (134.542 zł) a sumą zaliczek pobranych przez płatnika (101.311 zł) stanowi kwotę 31.231 zł do zapłaty przez Skarżącą. Tak ustalona kwota do zapłaty jest znaczna, gdyż stanowi około 25% wysokości zobowiązania rocznego i jej uiszczenie będzie znacznym obciążeniem dla Skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że wykonanie decyzji rodzi zagrożenie dla podstawowych interesów majątkowych Skarżącej, zaś doprowadzenie do znacznego pogorszenia zdolności finansowych Skarżącej nie daje się pogodzić z zasadą ochrony interesów strony postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca nie wskazała okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej mogłyby doprowadzić do wyrządzenia jej niepowetowanej szkody, lub spowodować trudne do odwrócenia skutki materialne. Nie podała konkretnych informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiony przez Skarżącą jest wnioskiem zbyt ogólnym, co powoduje, że jego analiza nie daje obrazu sytuacji Skarżącej w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Wniosek o wstrzymanie w badanej sprawie nie zawiera informacji wskazujących na aktualne możliwości płatnicze Skarżącej oraz na posiadany przez nią majątek. Jedynie, z ogólnych informacji zawartych we wniosku, można zdaniem Sądu wywnioskować, że Skarżąca dysponuje kwotą 31.231 zł, gdyż jak wskazuje - uiszczenie ww. kwoty byłoby dla niej znacznym obciążeniem finansowym. Zatem, w ocenie Sądu nawet przymusowa egzekucja spornej kwoty nie zagrozi egzystencji Skarżącej ani nie doprowadzi do trudnych do odwrócenia dla niej skutków. Podkreślenia wymaga, iż uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt: I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt: II GZ 684/13). Zaznaczyć należy, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze ewentualnej egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, jednak wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, a instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.