III SA/Wa 2645/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Kleiber, , po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uzupełnienia rozstrzygnięcia w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia - umorzyć postępowanie sądowe - Pismem z 18 sierpnia 2008 r. K. C. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uzupełnienia rozstrzygnięcia w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W dniu 5 stycznia 2009 r. Skarżący złożył wniosek zawierający oświadczenie o cofnięciu skargi na wskazane wyżej postanowienie i wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. W piśmie z 26 stycznia 2009 r. Skarżący ponowił swoją prośbę o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z powołanego przepisu art. 60 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki, określone w art. 60 P.p.s.a., do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne. W związku z tym, stosownie do treści art. 161 §1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 60 P.p.s.a., zasadne było umorzenie postępowania sądowego. Mając powyższe na względzie Sąd postanowił, jak w sentencji