III SA/Wa 2649/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2011 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę 1. Wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2009r., przesłanym przy piśmie z dnia 21 kwietnia 2010r., P. S.A. (dalej jako Skarżąca) zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. W przedmiotowym wniosku Skarżąca zwróciła się z zapytaniem dotyczącym opodatkowania usług finansowanych ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Do wniosku załączone zostało potwierdzenie uiszczenia opłaty oraz pełnomocnictwo udzielone Zastępcy Dyrektora Centrum Rachunkowości M. B. uprawniające do występowania w imieniu Spółki oraz pełnomocnictwo udzielone Głównemu Księgowemu P. - Dyrektorowi Centrum Rachunkowości P. S. podpisane przez członków zarządu A. P. i M. M., na podstawie którego przyznana została możliwość udzielenia dalszego pełnomocnictwa. Organ podatkowy, pismem z dnia 31 maja 2010 r. wezwał Skarżącą, w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze. zm.) dalej jako ,,O.p.’’ do przesłania oryginału lub urzędowo poświadczonej kopii dokumentu (KRS) z którego wynika umocowanie A. P. oraz M. M. do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu Wnioskodawcy do występowania z wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej przez osoby do tego upoważnione. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżąca w wyznaczonym 7 dniowym terminie złożyła w dniu 9 czerwca 2010 r. pismo nr CR/P/P/1004/2010 przy którym przekazany została kserokopia poświadczona za zgodność z oryginałem przez Zastępcę Dyrektora Centrum Rachunkowości pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego Skarzącej. 2. Działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, iż nadesłana kserokopia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzona za zgodność z oryginałem nie spełnia wymogu dokumentu poświadczonego urzędowo, bowiem potwierdzenie zostało dokonane przez osobę nie będącą adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym umocowanym w niniejszej sprawie do reprezentowania Skarżącej. W związku z powyższym, wobec nie usunięcia przez Skarżącą braku we wniosku o udzielenie interpretacji, postanowiono o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. 3. Pismem z dnia 20 lipca 2010 r. Skarząca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] lipca 2010 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 14b § 1, art. 14g § 1, art. 14h w związku z art. 169 pkt 1 oraz naruszenie art. 120 i art. 121 § 1 O.p. W uzasadnieniu wskazała, iż jej wniosek spełniał wymogi formalne wynikające z art. 14b § 3 O.p. w zakresie treści podania. W ocenie Skarżącej niedostarczenie przez podatnika w toku postępowania oryginału lub urzędowo poświadczonego dokumentu, innego niż wymaganego przez regulację art. 137 O.p., nie może być uznane za nie usunięcie braku formalnego, o którym mowa w art. 169 § O.p. Zaznaczyła, iż żaden przepis Ordynacji podatkowej mający zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji podatkowych, nie nakłada na podatników obowiązku dołączania takiego dokumentu do wniosków składanych na podstawie art. 14a § 1 O.p. Brak żądanego przez Dyrektora Izby Skarbowej oryginału lub urzędowo poświadczonego dokumentu, z którego wynika prawo członków zarządu do występowania w imieniu Skarżącej, nie może być podstawą do stwierdzenia braku formalnego podania, a w konsekwencji pozostawienia podania bez rozpatrzenia. W ocenie Skarżącej zaskarżone postanowienie, wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów art. 169 § 1 i 4 O.p., gdyż pomimo nie istnienia braków formalnych podania w myśl w/w przepisów, organ postanowił o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia. Zdaniem Skarżącej wydane w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie organu podatkowego, godzi w ogólną zasadę postępowania wyrażoną w art. 121 § 1 O.p., nakładającą na organy podatkowe obowiązek prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do tych organów. Zdaniem Skarżącej z uwagi na treść wezwania oraz złożone prze nią dokumenty w całości wypełniła żądanie organu. Zaznaczyła, iż ze złożonego dokumentu KRS jednoznacznie wynika, że osoby udzielające pełnomocnictwa miały do tej czynności umocowanie. Podniosła, iż zgodnie z art. 8 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, rejestr jest jawny. Każdy ma prawo dostępu do danych zawartych w Rejestrze za pośrednictwem Centralnej informacji. W ocenie Skarżącej skoro organ podatkowy nie dał wiary danym zawartym w przedłożonej kopii, mógł te dane zweryfikować za pośrednictwem Centralnej informacji. Podkreśliła, iż brak okazania oryginalnego odpisu dokumentu KRS nie może być podstawą do pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpatrzenia. 4. Dyrektor Izby Skarbowej w W. działający w imieniu Ministra Finansów postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu wskazując na treść wzoru wniosku stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz sposobu uiszczenia opłaty od wniosku (Dz. U. Nr 112, poz. 771 ze zm.) i orzecznictwo sądów administarcyjnych uznał, iż Organ podatkowy zasadnie wezwał Skarżącą do przedłożenia oryginału lub urzędowo poświadczonego dokumentu, z którego wynika prawo A. P. i M. M. do udzielania pełnomocnictwa osobie trzeciej w zakresie występowania z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w imieniu Skarżącej. Zaznaczył, iż Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie Organu, nie dołączyła ani oryginału ani urzędowo poświadczonego dokumentu, z którego wynika prawo w/w osób do udzielania pełnomocnictwa osobie trzeciej w zakresie występowania z wnioskiem o wydanie interpretacji prawa podatkowego w imieniu Skarżącej. Przesłano natomiast kserokopię dokumentu KRS potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez M. B. - Zastępcę Dyrektora Centrum Rachunkowości. Z nadesłanych dokumentów wynika, iż M. B. nie jest adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym umocowanym w ww. sprawie i tym samym uprawnionym do uwierzytelnienia dokumentu wykazującego jej umocowanie. Podkreślił, iż nadesłana kserokopia odpisu KRS nie stanowi urzędowo poświadczonego dokumentu, który umożliwiałby merytorycznego rozpoznanie sprawy będącej przedmiotem wniosku. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r. sygn . akt III SA/Wa 1879/09 zauważył, iż pomimo faktu jawności danych zawartych w Rejestrze elektroniczny wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego wskazujący członków zarządu i sposób reprezentacji skarżącej Spółki nie ma waloru dokumentu w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 168 poz. 1186). W zwiazku z powyższym za nieuzasadnione uznał twierdzenie Skarżącej, iż brak okazania oryginalnego odpisu dokumentu KRS nie może być podstawą do pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpatrzenia. 5. Pismem z dnia 22 wrzesnia 2010 r. Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administarcyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2010 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 14b § 1, art. 14g § 1, art.169 pkt 1 i 4 oraz art. 120 i art. 121 § 1 O.p. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż wzór wniosku wprowadzony ww rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. nie stanowi formalnego druku do którego stosowania podatnik jest zobligowany. Ponadto zauważyła, że przepisy ww. rozporządzenia nie mogą mieć pierwszeństwa nad przepisami ustawy. Zaznaczyła, iż skoro załączyła do wniosku pełnomocnictwo zarówno osoby umocowanej jak i jej mocodawcy, wniosek spełniał wymogi formalne wynikające z art. 14b § 3 O.p. w zakresie treści podania. Wskazała, że przepis art. 137 O.p. nie stawia żadnych dodatkowych wymagań dla pełnomocnika w wypadku, gdy pełnomocnictwa udzieliła osoba prawna. Wymóg dołączenia pełnomocnictwa, jest spełniony, gdy pełnomocnik składa dokument pełnomocnictwa pozwalający na jednoznaczną identyfikację pełnomocnika i mocodawcy, zawierający w swej treści umocowanie do działania w sprawie oraz podpis mocodawcy. Podkreśliła, iż przepis ten nie nakłada obowiązku przedłożenia przez pełnomocnika wszystkich dokumentów potwierdzających umocowanie pełnomocnika, poczynając od osoby mocodawcy. W ocenie Skarżącej dokonując wykładni przepisu 137 O.p. nie można wywieść wniosku, że do pełnomocnictwa należy dołączyć odpis z KRS. Zdaniem Skarżącej żaden przepis Ordynacji podatkowej mający zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji podatkowych, nie nakłada na podatników obowiązku dołączania takiego dokumentu do wniosków składanych na podstawie art. 14a § 1 O.p. Brak żądanego przez Dyrektora Izby Skarbowej oryginału lub urzędowo poświadczonego dokumentu, z którego wynika prawo członków zarządu do występowania w imieniu Skarżącej nie może być podstawą do stwierdzenia braku formalnego podania, a w konsekwencji pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Zarzuciła, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów art. 169 § 1 i 4 O.p. Uzasadniając zarzut naruszenia art 120 O.p. podniosła, iż w przedmiotowej sprawie organ podatkowy oparł żądanie przedstawienia dodatkowych dokumentów (innych niż wynikające z przepisów mających zastosowanie w sprawie) na pozaprawnych przesłankach. Zdaniem Skarżącej organ naruszył wyrażoną w art 121 O.p zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do tych organów. Zaznaczyła, iż brak okazania oryginalnego odpisu dokumentu KRS nie może być podstawą do pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpatrzenia, gdyż nie ma ku temu podstaw prawnych. Ponadto w ocenie Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy wadliwe postanowienie naruszył art. 233 § 1 O.p. 6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje: 7.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako ,,p.p.s.a.’’, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając na względzie powołane powyżej kryteria skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 7.2. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku. Należy wskazać, że zgodnie z art. 136 O.p. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie z art.137 § 2 O.p. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu. W myśl § 3 pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ podatkowy może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Ponadto, że zgodnie z art. 14b § 7 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, o którym mowa w § 1, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę oraz dane wskazane w § 2-5, oraz sposób uiszczenia opłaty, o której mowa w art.14f. We wzorze wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz sposobu uiszczenia opłaty od wniosku (Dz. U. Nr 112, poz. 771 ze zm.), wskazano na konieczność podania w nim imienia i nazwiska osoby legitymowanej do jego złożenia oraz opatrzenia go podpisem tej osoby (pola 58, 59 i 61). Jednocześnie w przypisie do opisu pola 61 ww. wzoru wyjaśniono, że w przypadku, gdy z wnioskiem występuje osoba upoważniona, należy dołączyć pełnomocnictwo lub inny dokument, z którego wynika prawo do występowania w imieniu wnioskodawcy z wnioskiem o interpretację przepisów prawa podatkowego. Przypis ten koresponduje z treścią art. 135 - art. 137 o.p., które w zakresie zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych w sprawach podatkowych odwołują się do przepisów prawa cywilnego, w tym dotyczących sposobu reprezentowania osób fizycznych i innych podmiotów (m.in. osób prawnych), jak również wprost stanowią o działaniu strony przez pełnomocnika. Jeśli więc wnioskodawca działa z wyboru przez pełnomocnika lub też z uwagi na swój status prawny przez upoważnione do tego organy, wówczas ma obowiązek dołączyć do wniosku dokument, który będzie stanowił o umocowaniu danych osób do reprezentowania wnioskodawcy w zakresie obejmującym wystąpienie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. W szczególności tylko w przypadku, gdy zachowane zostały zasady reprezentacji osoby prawnej uznać można, że wniosek rzeczywiście pochodzi od tej osoby prawnej. Bowiem tylko prawidłowo podpisany wniosek może skutecznie wszcząć postępowanie dotyczące podmiotu, w imieniu którego został on złożony. Dołączenie takiego dokumentu stanowi przy tym warunek formalny wniosku. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt III CZP 14/06, że dokument wykazujący umocowanie osób działających w imieniu osoby prawnej przy udzielaniu pełnomocnictwa należy traktować jako element pełnomocnictwa i poddać takim samym rygorom, jakie obowiązują w wypadku dokumentu pełnomocnictwa. Należy podkreślić, że niedochowanie powyższego warunku skutkuje powstaniem po stronie organu wydającego interpretację indywidualną obowiązku wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków złożonego wniosku. Organ podatkowy nie może przystąpić do merytorycznego załatwienia wniosku w sytuacji, gdy wniosek ten wskazanych wymogów nie spełnia. Zważywszy na zarzuty Skarżącej przede wszystkim wskazać należy, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpił pełnomocnik działający w imieniu Skarżącej będącą spółką akcyjną. Zgodnie z art. 368 § 1 k.s.h. spółkę tę reprezentuje zarząd, który stosownie do § 2 tego artykułu składa się z jednego albo większej liczby członków. Pojęcie reprezentacji jest najszerszym z pojęć występujących przy występowaniu w stosunkach zewnętrznych i obejmuje takie kategorie jak przedstawicielstwo oraz zastępstwo. Generalnie reprezentacja spółki akcyjnej wiąże się z działaniami organów (zarządu w szczególności), przedstawicieli ustawowych (likwidatorów oraz kuratorów), pełnomocników (w tym pełnomocników powołanych przez walne zgromadzenie akcjonariuszy), które są dokonywane "za" bądź "w imieniu" spółki i dotyczą wszelkich spraw związanych z jej przedmiotem działania ze skutkiem na zewnątrz ( A. Kidyba, Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 301-633 k.s.h., LEX, 2010, wyd. VII.) Źródłem wiedzy w zakresie osób upoważnionych do reprezentacji spółki akcyjnej jest Krajowy Rejestr Sądowy. Zgodnie bowiem z art. 5 § 1 k.s.h. dokumenty i informacje o spółce kapitałowej oraz spółce komandytowo-akcyjnej wymagają ogłoszenia lub złożenia dokumentu lub informacji do sądu rejestrowego, z uwzględnieniem przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym. Natomiast w myśl postanowień art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.) w dziale 2 rejestru przedsiębiorców zamieszcza się oznaczenie organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w jego skład, ze wskazaniem sposobu reprezentacji. Art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym stanowi, iż domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Ustalenie zatem, czy dany członek zarządu jest upoważniony do reprezentowania spółki akcyjnej, w tym do udzielania pełnomocnictwa do działania w imieniu spółki następuje w oparciu o Krajowy Rejestr Sądowy, który jest dokumentem w rozumieniu art. 194 § 1 i § 2 O.p. (dokumentem urzędowym jest dokument sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub inne uprawnione jednostki). Jak już powyżej wskazano zgodnie z art. 137 § 3 O.p. jedynie pełnomocnik będący adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Skoro z powołanego przepisu wynika, iż pełnomocnik ma obowiązek złożenia oryginału pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, a jedynie osoby wymienione w tym przepisie mogą same uwierzytelniać odpisy udzielonego im pełnomocnictwa oraz innych dokumentów z których wynika upoważnienie do działania w imieniu mocodawcy, to w przypadku pełnomocnika nie będącego adwokatem, radcą prawnym czy doradcą podatkowym, winien on złożyć oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, a także oryginał lub urzędowo poświadczony dokument wykazujący umocowanie osób działających w imieniu osoby prawnej przy udzielaniu pełnomocnictwa. Nieracjonalne w świetle powołanego przepisu byłoby przyjęcie, iż taki obowiązek dotyczy jedynie pełnomocników będących adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, którzy mogą sami uwierzytelniać odpisy dokumentów, a nie dotyczyłby innych pełnomocników, którzy nie mają uprawnień do uwierzytelniania dokumentów. Z przytoczonego przepisów wynika, iż co do zasady w postępowaniu przed organami podatkowymi uwzględniony może być jedynie oryginał pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, a także dokumenty lub urzędowo poświadczone odpisy dokumentów wskazujących na umocowanie pełnomocnika. Natomiast za dokument nie może być potraktowana kserokopia dokumentu poświadczona przez pełnomocnika nie będącego jedną z osób wymienionych w art. 137 § 3 O.p. Należy zaznaczyć, że odbitka ksero lub inna kopia reprograficzna nie jest dokumentem i nie może dokumentu zastąpić. Odbitka ksero nie zawiera bowiem oryginalnego podpisu wystawcy, który stanowi conditio sine qua non istnienia dokumentu. Co prawda na odbitce ksero najczęściej będzie figurował podpis wystawcy, lecz nie będzie to podpis oryginalny, złożony przez podpisującego bezpośrednio na danym egzemplarzu, lecz podpis "odbity", odwzorowany kserograficznie. Jeżeli zatem odbitka ksero (kserokopia) nie jest odpowiednio poświadczona, to nie stanowi ona dokumentu. Natomiast własnoręczne poświadczenie przez jedną z wyżej wskazanych osób autoryzujące treść zapisów zawartych w odbitych dokumentach pełni funkcję analogiczną do podpisu, przesądzając o miarodajności dowodowej tych dokumentów. Zasadnie więc organ wezwał w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie oryginału lub urzędowo poświadczonego dokumentu, z którego wynika uprawnienie M. M. oraz A. P. do udzielania pełnomocnictwa w imieniu Spółki. W związku z tym, że pełnomocnik Skarżącej nie złożyła oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu dokumentu, a jednocześnie pełnomocnik nie była adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, to organ podatkowy nie dysponował dokumentem w rozumieniu powołanych przepisów, na podstawie którego mógł zweryfikować, czy osoby podpisane pod pełnomocnictwem udzielonym Głównemu Księgowemu P. - Dyrektorowi Centrum Rachunkowości uprawnione były do reprezentowania Spółki. Nieusunięcie tego braku formalnego przez Skarżącą, skutkowało wydaniem postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Ustawodawca w art. 14h O.p. nie odsyła wprawdzie do stosowania w sprawach o wydanie interpretacji indywidualnych do art. 169 § 4 tej ustawy, który stanowi, iż organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie, niemniej jednak w ocenie Sądu organ podatkowy takie postanowienie może wydać w sprawie dotyczącej interpretacji indywidualnej. Według art. 14g § 3 O.p. w sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Przepisy rozdziałów 14 i 16 działu IV stosuje się odpowiednio. Wprawdzie przez wzgląd na treść zawartego w tym artykule § 1 można mieć wątpliwości co do uniwersalizmu rozwiązania przyjętego w § 3, jednak zważywszy na racjonalizm ustawodawcy nie można przyjąć, iż przyznał on możliwość organowi podatkowemu wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, a nie wyposażył go w narzędzia umożliwiające wypełnienia tego rygoru. Tak więc podstawą do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia może być art. 14g § 3 O.p. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 14b § 1 i art. 14g § 1O.p. jak i art. 169 § 1 i § 4 O.p. poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia należy uznać za bezzasadny. Przez wzgląd na stanowisko Skarżącej wyjaśnić również należy, iż wbrew jej twierdzeniom, zawarty we wzorze wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (wzór stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r.) przypis do pola 61 ma podstawę w regulacji prawnej. Przypis ten brzmi: w przypadku, gdy z wnioskiem występuje osoba upoważniona, do wniosku należy dołączyć oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa lub innego dokumentu, z którego wynika prawo do występowania w imieniu wnioskodawcy z wnioskiem o interpretację przepisów prawa podatkowego. Jak już to wyjaśniono spółkę akcyjną reprezentuje zarząd, w którego skład wchodzą członkowie zarządu. Wyjaśniono też, że pojęcie reprezentacji obejmuje takie kategorie jak przedstawicielstwo, zastępstwo. Zgodnie z art. Art. 95. § 1 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela. Art. 96. K.c. stanowi, iż umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo). Z powyższego wynika, że członek zarządu, jest osobą upoważnioną do reprezentowania spółki akcyjnej, zatem zgodnie ze wspomnianym przypisem do pola 61 pełnomocnik powinien wraz z pełnomocnictwem dołączyć do wniosku o wydanie interpretacji oryginał lub urzędowo poświadczony odpis dokumentu, z którego wynika prawo członka zarządu do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu wnioskodawcy. Również niezasadny jest zarzut naruszenia art. 120 O.p bowiem organ podatkowy działał na podstawie przepisów prawa. Ponadto w ocenie Sądu organ podatkowy pozostawiając bez rozpatrzenia wniosek ze względu na nieuzupełnienie braku wniosku polegającego na braku oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu Krajowego Rejestru Sądowego wskazującego na umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa nie naruszył zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych ( art. 121§ 1 O.p.). 7.3. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.