III SA/Wa 266/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi F. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia oraz zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu zapłaty podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz F. R. kwotę 154 zł (słownie: sto pięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 26 października 2005 r. F. R. - Skarżący w niniejszej sprawie, złożył w Urzędzie Celnym [...] w W. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Opel Sintra 2.2 TD - rok produkcji 1998, w której zadeklarował jako podstawę obliczenia podatku kwotę 5901 zł, stawkę podatku w wysokości 65% oraz podatek akcyzowy w wysokości 3.835 zł. Pismem z dnia 28 lipca 2006 r. Skarżący wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. o zwrot podatku akcyzowego wskazując, iż nałożony na niego obowiązek zapłaty podatku akcyzowego jest niezgodny z art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ("TWE"). Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., po ponownym rozpatrzeniu wniosku Skarżącego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. określił nadpłatę w podatku akcyzowym w kwocie 312 zł z tytułu zapłaty podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Opel Sintra 2.2 TD oraz dokonał jej zwrotu wraz z oprocentowaniem od dnia zapłaty podatku akcyzowego do dnia zwrotu nadpłaty. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji powołał przepisy ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745) - powoływanej dalej jako "ustawa o zwrocie nadpłaty", która uwzględniając treść orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ("ETS") z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05, określa zasady ustalania nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, dokonanego w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 listopada 2006 r., na podstawie ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.a." Naczelnik Urzędu Celnego dokonał obliczenia kwoty zwrotu nadpłaty na podstawie wzoru określonego w art. 3 ust. 1 ustawy o zwrocie nadpłaty. Do obliczenia średniej wartości rynkowej samochodu osobowego posłużył się programem komputerowym "Eurotax Carvert" opracowanym przez "E." sp. z o.o. Wyceny dokonano na miesiąc nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego przez Skarżącego (październik 2005 r.). Ponadto, ustalając średnią wartość rynkową samochodu osobowego na podstawie notowanej na rynku krajowym średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju podobnego samochodu osobowego, organ pierwszej instancji wziął pod uwagę różnicę w przebiegu pomiędzy notowanym w programie pojazdem a pojazdem nabytym przez Skarżącego oraz dokonał korekty uwzględniając miesiąc dopuszczenia pojazdu do ruchu. Ostatecznie, na podstawie dokonanych wyliczeń, organ podatkowy uznał, iż Skarżącemu należy się zwrot nadpłaty w wysokości 312 zł. Pismem z dnia 4 września 2008 r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W.. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 90 i art. 234 TWE, - art. 11 ust. 1 u.p.a., - art. 120, art. 121 § 1, art. 180, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Skarżący wskazał także na błędne ustalenia faktyczne, które miały wpływ na ustalenie rozmiarów nadpłaty, a mianowicie - pominięcie okoliczności, że samochód został przez Skarżącego sprowadzony do Polski w stanie uszkodzonym, a w związku z tym ustalanie wysokości nienależnej akcyzy dokonane zostało od nieprawidłowo określonej, rażąco zawyżonej wartości, nie mającej nic wspólnego z rzeczywistą wartością rynkową samochodu sprowadzonego do kraju. W uzasadnieniu odwołania Skarżący podniósł m.in., że na żadnym etapie postępowania organ podatkowy nie podważył wiarygodności faktury, na której jest uwidoczniona okoliczność, że przedmiotem sprzedaży jest samochód uszkodzony. W ocenie Skarżącego, nie wzięcie pod uwagę tej okoliczności stanowi rażące naruszenie art. 180, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołując się na art. 3 ustawy o zwrocie nadpłaty, przedstawił sposób wyliczenia należnej Skarżącemu kwoty nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Wyjaśnił, iż z przepisów tej ustawy wynika, że kwota zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego zindywidualizowana jest w odniesieniu do konkretnego samochodu przez dwa elementy wyliczenia - kwotę podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego oraz średnią wartość rynkową samochodu. Drugi element nie zawsze będzie tożsamy z kwotą faktycznie uiszczoną, jako cena za samochód. Ustalenie średniej wartości rynkowej danego samochodu polega bowiem nie tylko na uwzględnieniu indywidualnych cech samochodu (tj. wyposażenia i przybliżonego stanu technicznego), ale również na odwołaniu się do elementów obiektywnych, jakim jest średnia wartość innych podobnych samochodów na rynku. W założeniu zatem wartość samochodu ma być uśredniona, co gwarantuje odniesienie kwoty nadpłaty akcyzy do jednakowych dla wszystkich podatników kryteriów. Takie podejście pozwala jednocześnie na uwzględnienie, że samochody są w różnych stanach technicznych, co ma wpływ na ich cenę, a zatem przyjęcie średniej wartości samochodu pozwala na zmniejszenie dysproporcji między rzeczywistą wartością samochodu a wartością stanowiącą podstawę do naliczenia akcyzy. Dyrektor Izby Celnej dodał, iż ETS określając dyskryminacyjny aspekt przepisów o podatku akcyzowym odniósł go, tak jak jest o tym mowa w art. 90 TWE, do podobnych produktów krajowych. Dlatego do porównania zastosował pojęcie rezydualnej kwoty podatku zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w Państwie Członkowskim nakładającym podatek. W związku z wiążącą mocą orzecznictwa ETS nie można przy określaniu nadpłaty tak interpretować tego orzeczenia, aby w istocie pomijać ten wskazany w omawianym wyroku punkt odniesienia do stwierdzenia dyskryminacyjnego skutku przepisów o podatku akcyzowym, obowiązujących w momencie powstania obowiązku podatkowego. Organ odwoławczy podkreślił także, iż obliczając kwotę podatku akcyzowego do zwrotu należy uwzględnić wszystkie obligatoryjne elementy mające wpływ na średnią wartość samochodu, wymienione w art. 3 ust. 2 ustawy o zwrocie nadpłaty, takie jak marka samochodu, model i rok produkcji. Uwzględnić należy także pojemność silnika, rodzaj paliwa i nadwozia samochodu oraz jego przebieg. Organy podatkowe mają bowiem obowiązek porównać podatek akcyzowy zapłacony z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przez podatnika i obliczyć wysokość zwrotu nadpłaty uwzględniając średnią wartość innych podobnych samochodów na rynku. W założeniu zatem wartość samochodu ma być uśredniona, co gwarantuje odniesienie kwoty nadpłaty akcyzy do jednakowych dla wszystkich podatników kryteriów. Następnie organ odwoławczy omówił sposób ustalenia wartości pojazdu podobnego zarejestrowanego po raz pierwszy w kraju do pojazdu nabytego wewnątrzwspólnotowo przez Skarżącego, na podstawie Informatora Rynkowego "Samochody osobowe" wydawnictwa "EUROTAXGLASS'S". Wskazał, iż po uwzględnieniu korekt wynikających z różnic w miesiącu dopuszczenia do ruchu oraz przebiegu samochodu, średnia wartość rynkowa podobnego pojazdu o poprawnym stanie technicznym wynosi 35.933 zł (brutto). Organ odwoławczy stwierdził, że ewentualne uszkodzenia niewątpliwie mają wpływ na wartość nabytego pojazdu i z pewnością są okolicznością, która winna zostać uwzględniona przy ustalaniu wartości podobnego pojazdu zarejestrowanego w Polsce. Nie tylko marka, model i wiek wpływają na wartość pojazdu, ale również ogólny stan techniczny, w tym ewentualne uszkodzenia. Jednakże, według Dyrektora Izby Celnej, analiza postępowania organu podatkowego pierwszej instancji nie potwierdziła zarzutu postawionego przez Skarżącego w części dotyczącej ustalenia notowania podobnego samochodu osobowego bez uwzględnienia jego stanu technicznego. Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się: - faktura zakupu z dnia 14 października 2005 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym z następującymi adnotacjami - "pojazd powypadkowy, sprzedany bez gwarancji, w stanie, w jakim jest"; - zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 25 października 2005 r. wraz z załącznikiem, z którego wynika, że w dniu 25 października 2005 r. samochód marki Opel Sintra 2.2 TD spełniał wymagania techniczne, o których mowa w art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, z późn. zm.). W odwołaniu Skarżący wyjaśnił, iż kupiony samochód osobowy wymagał całościowego polakierowania ze względu na uszkodzenia powłoki lakierniczej, posiadał defekty elektroniczne oraz następujące uszkodzenia: wybite przednie reflektory wraz z atrapą, uszkodzona maska, wzmocnienie czołowe, chłodnice, błotnik lewy, połamane zderzaki, konieczna naprawa silnika, brak elementów tapicerki oraz progów zewnętrznych. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o stanie technicznym nabytego pojazdu. Organ odwoławczy stwierdził, iż dokonał oceny zgromadzonych dowodów w ramach, określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów i na tej podstawie uznał, że cały materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do korekty kwoty bazowej ze względu na stopień uszkodzeń. Materiał ten nie daje podstaw do przyjęcia, że w sprawie wystąpiły inne okoliczności faktyczne, tzn. uszkodzenia samochodu uzasadniające korektę. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o stanie technicznym innym, niż wynikającym z przeciętnego użytkowania. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie dokonanych obliczeń, podatek akcyzowy rezydualny zawarty w cenie sprzedawanego samochodu podobnego, zarejestrowanego wcześniej na terenie kraju, wynosi 3.526 zł. Zestawiając tę kwotę z kwotą zapłaconego przez Skarżącego podatku akcyzowego - 3.835 zł, obliczona w ten sposób przysługująca Skarżącemu nadpłata wyniosła 309 zł. Z kolei obliczona przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. przy wykorzystaniu programu "Carvert" kwota nadpłaty podatku akcyzowego wyniosła 312 zł. W związku z powyższym, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, należało utrzymać w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania, iż nałożenie podatku akcyzowego w przedmiotowej sprawie jest niezgodne z prawem Unii Europejskiej oraz stanowiska Skarżącego, iż nie jest on podatnikiem podatku akcyzowego, Dyrektor Izby Celnej odwołał się do tez sformułowanych przez ETS we wspomnianym już wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił decyzji Dyrektora Izby Celnej w W.: 1) błędne ustalenia faktyczne - co do stanu pojazdu w chwili wprowadzenia go na polski obszar celny; 2) błędne ustalenia prawne - co do podstawy naliczenia opłat związanych z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego. W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, że zarzuty stawiane organom celnym podnosił już we wniosku o zwrot nadpłaty jak i we wnoszonych w przedmiotowej sprawie odwołaniach, dlatego też w treści skargi nie będzie ich powtarzać. Według Skarżącego, organ celny dokonując odprawy sprowadzonego przez niego pojazdu samochodowego, bez podstawy prawnej i bez podstawy faktycznej pominął okoliczności faktyczne zawarte w treści faktury zakupu przedmiotowego pojazdu, a mianowicie, że samochód został sprowadzony jako pojazd uszkodzony i w chwili wprowadzenia go na polski obszar celny był pojazdem uszkodzonym i niesprawnym technicznie, a warunkiem dokonania odprawy celnej tego pojazdu było uprzednie przeprowadzenie przez Skarżącego napraw koniecznych ku temu, by pojazd ten wypełniał wymogi prawne i techniczne pozwalające na dopuszczenie go do ruchu drogowego w Polsce. W tym celu Skarżący musiał już na miejscu w Polsce dokonać tych napraw, a mianowicie: wymienić reflektory, wymienić opony, naprawić układ hamulcowy, dokonać wymiany chłodnicy, naprawić tapicerkę pojazdu, poprawić estetykę pojazdu poprzez dokonanie napraw lakierniczych, przeprowadzić badanie techniczne pojazdu. Skarżący wyjaśnił, że wszystkie w/w naprawy zostały dokonane w Polsce przy użyciu części zamiennych oraz usług nabytych już na miejscu w Polsce. W związku z tym organ celny dopuścił się rażącego naruszenia prawa poprzez obliczenie obciążeń podatkowych, w tym podatku akcyzowego, od samochodu będącego już w stanie po naprawie w Polsce. Dokonał więc obliczenia tych obciążeń także od części zamiennych, materiałów i robocizny nabytych przez Skarżącego już w Polsce. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało uwzględnić. W wyroku ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 powoływanym przez organy podatkowe, Trybunał wskazał m.in., iż art. 90 TWE akapit pierwszy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Nawiązując do powyższego orzeczenia oraz powołując się na uregulowania zawarte w ustawie o zwrocie nadpłaty Dyrektor Izby Celnej stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż podstawą do ustalenia kwoty podatku rezydualnego zawartego w cenie podobnego pojazdu krajowego, winna być wartość rynkowa pojazdu w Polsce. Organ podatkowy powinien zatem ustalić wartość rynkową podobnego samochodu używanego w Polsce, posługując się narzędziami umożliwiającymi zobiektywizowane ustalenie jego wartości w oparciu o takie kryteria, jak np.: wiek, przebieg, stan ogólny, rodzaj napędu, marka lub model. Dyrektor Izby Celnej przedstawiając wyniki dokonanego na podstawie stosownego katalogu (informatora) wyliczenia wartości rynkowej podobnego samochodu osobowego wskazuje, że notowania zawarte w tymże informatorze odnoszą się do samochodów wykazujących poprawny stan techniczny. Organ odwoławczy sam podkreśla także, iż ewentualne uszkodzenia niewątpliwie mają wpływ na wartość nabytego pojazdu i z pewnością są okolicznością, która powinna zostać uwzględniona przy ustalaniu wartości podobnego pojazdu zarejestrowanego w Polsce. Nie tylko marka, model i wiek wpływają na wartość pojazdu, ale również ogólny stan techniczny w tym ewentualne uszkodzenia. Nie sposób nie zgodzić się z zacytowanym wyżej stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej, albowiem istotnie nie jest pojazdem podobnym do pojazdu uszkodzonego pojazd sprawny technicznie. W rozpoznawanej sprawie rzecz jest jednak w tym, iż Skarżący twierdzi, że sprowadził pojazd uszkodzony (powypadkowy), a organy podatkowe fakt ten kwestionują. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż twierdzenie Skarżącego o tym, że sprowadzony przez niego samochód był uszkodzony (powypadkowy), nie jest gołosłowne i nie zostało podniesione przez niego dopiero ex post, lecz znajduje potwierdzenie w treści faktury zakupu przedmiotowego samochodu z dnia 14 października 2005 r. - zamieszczona jest tam adnotacja "pojazd powypadkowy; sprzedany bez gwarancji; w stanie w jakim jest". Faktura ta, jak wynika z akt sprawy, została przedłożona przez Skarżącego organowi podatkowemu w dniu 26 października 2005 r. przy załatwianiu formalności związanych z uzyskaniem zaświadczenia potwierdzającego zapłatę podatku akcyzowego. Okoliczność powyższa nie jest kwestionowana przez organy podatkowe, jednakże pomimo to organy te dokonując oceny zebranego materiału dowodowego uznały, iż nie ma podstaw do uwzględnienia faktu, iż samochód był uszkodzony. Uzasadniając takie stanowisko i odnosząc się do podnoszonych w tym zakresie przez Skarżącego zastrzeżeń, organ odwoławczy w obszernych wywodach powołał się na wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej, zasadę swobodnej oceny dowodów. Wskazał m.in., iż zasada ta zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, może swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów. Podkreślił także, iż aby w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien kierować się przy ich ocenie prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy, wszechstronnością oceny. Te oczywiście słuszne i trafne co do swej istoty uwagi, nie zostały jednak w rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, zastosowane przez organy podatkowe w praktyce. Zamieszczona w fakturze zakupu adnotacja "pojazd powypadkowy" niewątpliwie wskazuje na to, iż nie był to pojazd sprawny technicznie. Wręcz przeciwnie, należy z tego wnosić, iż w następstwie wypadku samochód został uszkodzony. Jakkolwiek by bowiem nie spojrzeć na tę kwestię, pojazd uszkodzony (powypadkowy) nie może być zestawiany z pojazdem sprawnym technicznie o zwykłym, ze względu na wiek i przebieg, stopniu zużycia. Nie jest więc szczególnie spójne stanowisko organu odwoławczego, który przytacza powyższą adnotację z faktury zakupu, a w następnym zdaniu uzasadnienie stwierdza, iż zebrany materiał dowodowy nie wskazuje, aby stan pojazdu odbiegał od przeciętnego użytkowania. Organ odwoławczy - wskazując, iż w aktach sprawy znajduje się wspomniana wyżej faktura z dnia 14 października 2005 r., z której wynika, iż pojazd był powypadkowy oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 25 października 2005 r., potwierdzające, iż pojazd spełnia wymogi warunkujące dopuszczenie go do ruchu - stwierdza, iż kierując się właśnie zasadą swobodnej oceny dowodów "uznał za wiarygodne powyższe zaświadczenie w zakresie stanu technicznego pojazdu, co oznacza, że w aktach brak jest materiału dowodowego uzasadniającego korektę z tytułu uszkodzeń samochodu." Rzecz jednak w tym, iż w rozpoznawanej sprawie dokonując ustaleń faktycznych nie ma podstaw, aby przeciwstawiać sobie treść tych dwóch wskazanych przez organ odwoławczy dokumentów, tj. faktury oraz zaświadczenia. Nie narusza bowiem zasad doświadczenia życiowego przyjęcie, iż mogło być tak, jak twierdził Skarżący, a więc, że nabyty przez niego w dniu 14 października 2005 r. - jako powypadkowy samochód, został następnie poddany naprawom koniecznym ku temu, aby spełniał wymogi prawne i techniczne pozwalające na dopuszczenie go do ruchu drogowego w Polsce. Nie może przy tym stanowić decydującego argumentu, przemawiającego za tym, iż sprowadzony przez Skarżącego samochód nie był uszkodzony i znajdował się w stanie technicznym wynikającym z przeciętnego użytkowania, twierdzenie organu odwoławczego, że Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o stanie technicznym samochodu, czy też, że nie załączył dokumentów potwierdzających naprawy pojazdu pomiędzy jego nabyciem wewnątrzwspólnotowym a dokonaniem oceny technicznej pojazdu. Skądinąd organy podatkowe w toku ponad trzyletniego postępowania (od złożenia wniosku o zwrot nadpłaty do wydania zaskarżonej decyzji) o przedłożenie takich dokumentów do Skarżącego się nie zwracały. Tym bardziej nie może stanowić takiego argumentu podniesiona przez Dyrektora Izby Celnej dopiero w odpowiedzi na skargę okoliczność, iż Podatnik "we wniosku z dnia 26 października 2005 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zapłatę podatku akcyzowego (karta 13) opisując stan techniczny pojazdu zaznaczył rubrykę "pojazd bez uszkodzeń". Zaznaczona przez Podatnika rubryka "pojazd uszkodzony" została przekreślona. Podatnik potwierdził własnoręcznym podpisem, że dane są prawdziwe pod sankcją odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 ustawy Kodeks karny". Wskazywany przez Dyrektora Izby Celnej powyższy dokument nie stanowi wydanego przez organ podatkowy dokumentu urzędowego, lecz jest skierowanym właśnie do tego organu wnioskiem samego Skarżącego, sporządzonym jak należy przyjąć, według ustalonego wzoru, własnoręcznie przez niego podpisanym. Jeżeli więc wniosek ten z zamieszczonym w nim pouczeniem o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zawiera przekreślenia sprawiające, że treść złożonego oświadczenia jest zupełnie odmienna (przeciwna), niż gdyby przekreśleń takich nie było, to oczywiste jest, iż przy takim przekreśleniu powinien znajdować się podpis (parafa) wnioskodawcy (Skarżącego) na dowód tego, iż to właśnie Skarżący złożył oświadczenie wiedzy o treści wynikającej z naniesionych na wniosku zmian (przekreśleń). Natomiast z dokumentu, na który powołuje się Dyrektor Izby Celnej, wynika jednoznacznie, iż dokonane skreślenie nie jest opatrzone podpisem wnioskodawcy (Skarżącego), który ma zupełnie inny podpis, lecz innej osoby - prawdopodobnie funkcjonariusza celnego przyjmującego wniosek, albowiem bardzo podobny podpis znajduje się na zamieszczonej na wniosku prezentacie potwierdzającej wpływ wniosku do organu podatkowego. Tak więc, podniesiona przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę kwestia, nie tylko nie może być uważana za dowód, iż sprowadzony przez Skarżącego samochód był sprawny technicznie, ale z przedstawionych wyżej powodów, powinna dopiero podlegać dalszym wyjaśnieniom. Powracając zaś do głównego wątku sprawy, gdyby rzeczywiście Skarżący jedynie gołosłownie twierdził, że samochód, który kupił i sprowadził do kraju był uszkodzony i na wezwanie organu podatkowego nie przedstawił w tej mierze żadnych dowodów, to istotnie organ podatkowy działając na zasadzie swobodnej oceny dowodów, mógłby ewentualnie przyjąć, iż nie daje wiary twierdzeniom Skarżącego co do faktu, iż samochód był uszkodzony i wówczas istniałaby podstawa, aby jako materiał porównawczy przyjąć wartość rynkową samochodu sprawnego technicznie. Tak jednak w rozpoznawanej sprawie nie było. Jak już bowiem była o tym mowa, fakt iż chodziło o samochód powypadkowy, był udokumentowany w przedłożonej organowi podatkowemu fakturze. Natomiast zupełnie odrębną kwestią jest to, iż zamieszczona w fakturze adnotacja "samochód powypadkowy" jest na tyle ogólna (dosyć ogólny jest też opis uszkodzeń podany przez samego Skarżącego we wspomnianym w zaskarżonej decyzji odwołaniu z dnia 8 listopada 2007 r.), iż jak należy przyjąć, istniała zasadnicza trudność w znalezieniu metodologii pozwalającej na ustalenie wartości rynkowej pojazdu powypadkowego (jak wskazano w decyzjach notowania z informatora (katalogu), którymi posługiwały się organy podatkowe ustalając wartość rynkową samochodu podobnego, odnoszą się do pojazdu sprawnego technicznie). Jednakże taki stan rzeczy nie powinien obciążać wyłącznie Skarżącego, a tak właśnie uczyniły organy podatkowe nie podejmując próby ustalenia wartości rynkowej samochodu podobnego do tego, jaki sprowadził Skarżący (powypadkowego), arbitralnie i jednostronnie przyjmując, iż był to pojazd sprawny technicznie, w stanie nie odbiegającym od zużycia wynikającego z przeciętnego użytkowania. Należy przy tym dodać, iż nawet jeżeli Skarżący nie przedłożył w toku postępowania (jak już była o tym mowa, nie będąc nawet do tego wzywany) dokumentacji potwierdzającej wartość dokonanych przez niego napraw, to jednak pomimo to, nie ma podstaw, aby w takim przypadku przyjąć, iż nabyty i sprowadzony przez niego do kraju samochód był technicznie sprawny i nie miał żadnych uszkodzeń. Należy też mieć na względzie upływ czasu (i to z przyczyn nie leżących po stronie Skarżącego) pomiędzy złożeniem wniosku o zwrot akcyzy, a ponownym postępowaniem w sprawie tego wniosku, poprzedzonym dwukrotnym uchyleniem przez organ odwoławczy odmownych decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Skoro więc organ podatkowy nie podważył skutecznie okoliczności, że samochód sprowadzony przez Skarżącego był samochodem powypadkowym, a co za tym idzie logicznie rozumując uszkodzonym, niesprawnym technicznie (rzecz jest tylko w ustaleniu dającego się przełożyć na wymierne wartości stopnia tych uszkodzeń), a organy podatkowe przyjęły za punkt odniesienia wartość rynkową samochodu sprawnego technicznie, to nie można przyjąć za uzasadnione twierdzeń Dyrektora Izby Celnej, iż dokonana przez organy podatkowe ocena materiału dowodowego uwzględniała wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej, zasadę swobodnej oceny dowodów, która opiera się, m.in. na respektowaniu wskazań wynikających z logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Brak udokumentowania ze strony Skarżącego wysokości poniesionych nakładów na naprawę, nie mógł bowiem być oceniony jako równoznaczny z faktem, że samochód był sprawny, a co za tym idzie, że istniały podstawy do oszacowania samochodu do niego podobnego, jako pojazdu bez uszkodzeń. Wskazane wyżej uchybienia w postępowaniu organów podatkowych stanowią również o wadliwości podjętego przez nie rozstrzygnięcia. W ponownym postępowaniu organy podatkowe dokonają stosownych wyliczeń zmierzających w ostatecznym efekcie do ustalenia wysokości przysługującego Skarżącemu zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego - z uwzględnieniem okoliczności, iż sprowadzony przez Skarżącego samochód osobowy był uszkodzony (powypadkowy). Mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.