III SA/Wa 266/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, po rozpoznaniu w dniu 3 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r. zarządza pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. W. P., dalej jako "Skarżący" w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł wyjaśnił, że z uwagi na dramatyczną sytuację osobistą nie jest w stanie uiścić wymaganego wpisu. Pismo Skarżącego, zgodnie z jego treścią, zostało potraktowane jako kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z 14 czerwca 2013 r. Referendarz sądowy wezwał Skarżącego do udzielenia dodatkowych informacji o jego kondycji majątkowej oraz nadesłania wypełnionego formularza PPF – w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono w dniu 4 lipca 2013 r. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 1 sierpnia 2013 r. pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, iż dopóki Skarżący nie złoży wypełnionego formularza PPF nie ma możliwości przyznania mu prawa pomocy. Skarżący pismem z 14 sierpnia 2013 r. wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z przepisem art. 260 P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w tym przypadku PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 P.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Skutki złożenia wniosku z pominięciem wymaganej formy łagodzi wprawdzie § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), zgodnie z którym, jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się jej ten formularz w celu jego wypełnienia. Stosując ten przepis należy mieć na uwadze wyrażoną w art. 6 P.p.s.a. zasadę udzielania pomocy stronom. Stanowi ona, iż Sąd udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz poucza je o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (karta nr 28 akt sądowych) Skarżący otrzymał w dniu 4 lipca 2013 r. wezwanie do nadesłania wypełnionego formularza PPF. Skarżący został pouczony, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie doręczono Skarżącemu formularz PPF. Skarżący jednak w zakreślonym przez referendarza sądowego terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawił stosownego formularza. Tymczasem dopóki formularz taki nie zostanie złożony, dopóty wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany. Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 257 w związku z art. 252 P.p.s.a. i art. 260 P.p.s.a. postanowił jak na wstępie.