III SA/Wa 2662/14

Dnia 6 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, , po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 r. wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2011 do września 2012 r. oraz zabezpieczenia na majątku podatnika postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżąca – A. sp. z o.o. z siedzibą w W. , wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2011 do września 2012 r. oraz zabezpieczenia na majątku podatnika. W skardze Skarżąca zawarła ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że istnienie zobowiązania podatkowego określonego decyzjami wydanymi w niniejszej sprawie jest wysoce wątpliwe, a wykonanie takiej decyzji przed rozpoznaniem niniejszej skargi mogłoby spowodować dla niej istotną szkodę. Zabezpieczenie zobowiązania podatkowego, którego dotyczy zaskarżona decyzja uniemożliwi Skarżącej, co do zasady, prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Według Skarżącej nie będzie ona w stanie regulować wymagalnych zobowiązań, ani dokonywać jakichkolwiek zakupów niezbędnych do kontynuowania prowadzonej obecnie działalności gospodarczej. Nie będzie w stanie także dokonywać jakichkolwiek inwestycji w swoje przedsiębiorstwo. Prowadzona zaś przez nią działalność gospodarcza stanowi źródło dochodów niezbędnych dla utrzymania osób zatrudnionych i z nią współpracujących Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku, w powiązaniu ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami obrazującymi jej sytuację majątkową, pozwalają na stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość przybliżonego zobowiązania podatkowego, którego decyzja ta dotyczy, tj. 7.301.317 zł. W ocenie Sądu, zestawiając powyższą kwotę z ogólną sytuacją majątkową Skarżącej, zobrazowaną w znajdujących się w aktach administracyjnych bilansie, rachunku zysków i strat oraz sprawozdaniu z działalności zarządu Skarżącej za 2012 r., podzielić należy stanowisko, że wykonanie zaskarżonej decyzji, zanim zostanie określony w decyzji podatkowej wymiar podatku, doprowadzić może do faktycznego unicestwienia działalności Skarżącej. Kwota wymaganego zobowiązania podatkowego wielokrotnie przekracza bowiem wysokość wolnych środków finansowych, którymi Skarżąca może dysponować. Powyższe okoliczności wskazują na to, że wymagane zaskarżoną decyzją zobowiązanie musiałoby zostać wyegzekwowane przymusowo, co istotnie może doprowadzić do postawienia Skarżącej w stan upadłości. W przypadku późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji, zwrot wyegzekwowanego świadczenia nie przywróciłby zatem rzeczy do stanu pierwotnego. Powyższa okoliczność bezspornie wypełnia przesłankę wynikającą z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. przesłankę trudnych do odwrócenia skutków. Nie sposób nie uznać również, iż likwidacja działalności gospodarczej o stosunkowo wysokich obrotach nie wypełniałaby drugiej z przesłanek zawartych w powyższym przepisie, tj. przesłanki znacznej szkody. W sprawie zaistniały więc podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Sąd pod kątem zgodności z prawem. Wskazać należy końcowo, iż nie wszystkie podnoszone przez Skarżącą argumenty były zasadne. Przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie dokonuje bowiem oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji, jako, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. o sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04). Argumentacja Skarżącej twierdząca, iż istnienie zobowiązania podatkowego określonego decyzjami wydanymi w niniejszej sprawie jest wysoce wątpliwe, a więc odnosząca się w istocie do przedmiotu zaskarżenia – decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, była zatem bez znaczenia w niniejszym postępowaniu wpadkowym. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.