III SA/Wa 267/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r. postanawia - przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia dorady podatkowego - Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu (PPF) J. M. (zwany dalej "Skarżącym") wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest inwalidą, nie wykonuje prac zarobkowych i pozostaje na utrzymaniu rodziny (Skarżący załączył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności). Podniósł, że raz w tygodniu otrzymuje od rodziny, żywność i środki higieny osobistej o wartości około 80 zł. Oświadczył, że nie korzysta z pomocy społecznej, nie posiada renty ani rachunku bankowego. Z żoną nie prowadzi wspólnego gospodarstwa mimo, że formalnie pozostają w związku małżeńskim. Z oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach wynika, że Skarżący jest osobą samotną, posiada trzydziestoletni dom jednorodzinny o powierzchni 120 m², mieszkanie o powierzchni 70 m² oraz nieruchomość rolną o powierzchni 2 i 7,5 hektara. Z oświadczenia wynika także, że Skarżący nie posiada dochodów, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Skarżący przedstawił także zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 11 stycznia 2010 r. o wysokości dochodu za 2009 r., z którego wynika, że w 2009 r. nie uzyskał dochodu. Na wezwanie referendarza sądowego Skarżący wyjaśnił, że nie ponosi kosztów utrzymania, a także nie posiada kredytów. Podniósł, że ze względu na stan zdrowia nie wykonuje prac zarobkowych i nie "obraca pieniędzmi". Żywność i środki higieniczne dowozi mu jeden z synów. Skarżący podniósł, że zgodnie z zaleceniem lekarza przebywa we wsi P.. Skarżący oświadczył, że nie posiada kont bankowych i nie korzysta z pomocy społecznej. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a), właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 powołanej ustawy, czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. W niniejszej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika jakim jest doradca podatkowy. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W niniejszej sprawie Skarżący zobowiązany jest do uiszczenia wpisu należnego od skargi w kwocie 100 zł. Rozpatrując niniejszy wniosek o przyznanie prawa pomocy, wziąwszy pod uwagę sytuację majątkową oraz rodzinną Skarżącego, należy przyjąć, iż spełnia on przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. Z przedłożonych przez Skarżącego informacji wynika bowiem, iż nie jest on w stanie ponieść żadnych kosztów. Skarżący oświadczył, że prowadzi samotnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się jedynie z pomocy rodziny (żywność, środki higieny) i nie posiada żadnych dochodów. Ponadto Skarżący jest osobą niepełnosprawną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisów art. 243 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.