III SA/Wa 267/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej postanawia odrzucić skargę Skarżący M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Zaskarżone postanowienie zawierało pouczenie, że Stronie przysługuje zażalenie do Ministra Sprawiedliwości, w terminie 7 dni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., oz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero wówczas, gdy strona wyczerpie środki zaskarżenia służące jej na etapie postępowania administracyjnego. Wskazany obowiązek wyczerpania trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej wynika z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Natomiast tryb administracyjny właściwy do rozstrzygania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych (postanowień) oparty jest na zasadzie dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej k.p.a., która daje stronie prawo domagania się dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia jej sprawy. W przypadku zrezygnowania przez stronę z prawa do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji (postanowienia) w administracyjnym toku instancji, stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., niemożliwe jest poddanie działalności organu administracji kontroli sądowej. W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. na podstawie art. 113 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymującym w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] września 2011 r. stwierdzające niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu. Postanowienie to zawierało pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia do Ministra Finansów. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie. (§ 3 cyt. przepisu). Zatem od wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanowienia, służyło skarżącemu zażalenie, a dopiero ewentualnie w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżący wniósł skargę do Sądu bez wyczerpania środka przewidzianego w art. 113 § 3 k.p.a. Skarga ta jako przedwczesna podlega zatem odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzeczono w sentencji postanowienia.