III SA/Wa 2670/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Asesor WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2006 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2006r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] Prezydent Miasta L. ustalił B. P. wymiar podatku od nieruchomości za 2006 r. na łączną kwotę 291,00 zł, w tym 26,19 zł za budynek mieszkalny oraz 264,86 zł za grunt. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm.) – powoływanej dalej jako "ord. pod."- art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 oraz art. 6 ust. 1, 2 i 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.o.l." - a także § 1 uchwały Rady Miasta L. NR [...] z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie podatków i opłat lokalnych. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, m.in., iż przedmiotem opodatkowania jest działka gruntu położona w L. przy ul. [...], nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] oraz, że wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie zapisu ewidencji gruntów i budynków, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych. Nadto organ wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, są zwolnione z podatku od nieruchomości. Od decyzji tej skarżący odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W odwołaniu skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zmniejszenia podatku o kwotę 264,86 zł jako wymierzonego nienależnie od jego działki niepodlegającej opodatkowaniu, bowiem jest ona gruntem zadrzewionym i zakrzewionym. W uzasadnieniu odwołania powołał się na nowelizację ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na mocy której od dnia 1 stycznia 2003 r. zwolnione zostały od podatku od nieruchomości grunty zadrzewione i zakrzewione, a do takich należy jego działka. Podniósł, iż na okoliczność tę wskazywał już wielokrotnie, m.in. w informacjach podatkowych składanych przez niego na formularzach IPN-1. Następnie wskazał, że informacje IPN-1 zgodne ze stanem faktycznym, znajdują potwierdzenie w ewidencji gruntów i budynków, będącej w Urzędzie Miasta. Ewidencja z kolei jest właściwym źródłem informacji wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr. [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał na treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., który określa kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości oraz na treść art. 4, który stanowi, że podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia, zaś podstawę opodatkowania budynków lub ich części stanowi ich powierzchnia użytkowa. Organ podatkowy podniósł ponadto, że stosownie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) – podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów wskazuje także bezpośrednio przepis art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Szczegółowe zasady prowadzenia tej ewidencji uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Stanowiące przedmiot opodatkowania grunty sklasyfikowano w ewidencji gruntów jako "tereny mieszkaniowe" – oznaczone symbolem "B", należące do grupy "grunty zabudowane i zurbanizowane". Takie oznaczenie w ewidencji gruntów przedmiotowej działki wyklucza możliwość uznania jej jednocześnie za grunt zadrzewiony i zakrzewiony, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Na potwierdzenie powyższej argumentacji organ wskazał, że podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 października 2005 r. wydanym w analogicznej sprawie. Na zakończenie organ odwoławczy wyjaśnił, iż jeżeli skarżący kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów odnośnie swojej nieruchomości, to powinien wystąpić o ich korektę w trybie określonym w przepisach prawa geodezyjnego i kartograficznego. Również stawka podatku przyjęta w zaskarżonej decyzja była w ocenie organu drugiej instancji prawidłowa. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2006 r. B. P. wskazał, że należąca do niego działka błędnie została oznaczona jako rolna, i że z tego powodu podlega opodatkowaniu podatkiem gruntowym. Działka ta błędnie została oznaczona symbolem "B". Okoliczność powyższa nie przesądza zdaniem skarżącego o niemożliwości stosowania przepisu art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Skarżący podnosił, iż organ podatkowy bezzasadnie zignorował dane wynikające ze złożonej przez niego informacji IPR-1 z dnia [...] maja 2005r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należało jednak wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądów administracyjnych jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sprawowanie tej kontroli obejmuje, m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd bada czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa. Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice sprawy wyznaczane są przedmiotem zaskarżenia. W rozpatrywanej sprawie była to decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r. kończąca postępowanie podatkowe dotyczące ustalenia skarżącemu podatku od nieruchomości za 2006 r. Tylko to postępowanie oraz wydawane w jego ramach decyzje podatkowe stanowić mogły przedmiot kontroli sądu. Z tych powodów nie mogły być rozpatrywane i uwzględnione te wszystkie zarzuty i argumenty skarżącego, które odnosiły się do postępowań podatkowych w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za lata 2003, 2004 i 2005. I tak, np. nie mają znaczenia w rozpatrywanej sprawie wszystkie argumenty odnoszące się do faktu, iż w jego ocenie, należąca do niego działka gruntu nie jest działką rolną (orną). Ze skargi można wnosić ponadto, że decyzje wydane w postępowaniach dotyczących podatku od nieruchomości za lata 2003, 2004 i 2005 były już przedmiotem orzekania przez sąd administracyjny w oddzielnych sprawach. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości, stanowiącej własność skarżącego zabudowanej działki gruntu położonej w L. przy ul. [...]. Skarżący nie kwestionuje przy tym ustalenia tego podatku w części odnoszącej się do znajdującego się na tej działce budynku, natomiast uważa, że nieprawidłowe było wymierzenie podatku od gruntu, gdyż podlega on zwolnieniu od tego podatku jako grunt zadrzewiony i zakrzewiony, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Dokonując oceny tego sporu należy wskazać, iż stosownie do powoływanego również przez organy podatkowe obu instancji art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów wskazuje także bezpośrednio art. 2 ust. 2 u.p.o.l., w którym wymienia się tę ewidencję jako dokument decydujący o klasyfikowaniu gruntów. Rację należy zatem przyznać organom podatkowym, które przy dokonywaniu wymiaru podatku przyjęły klasyfikację gruntu wynikającą z rejestru ewidencji gruntów. Szczegółowe zasady prowadzenia tej ewidencji uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U . Nr 38, poz. 454). Przepisy tego rozporządzenia w § 67 i § 68 regulują podział wykazywanych w ewidencji użytków gruntowych na poszczególne grupy i podgrupy oraz określają sposób ich oznaczania. I tak, np. tereny mieszkaniowe należą do grupy użytków gruntowych określanych jako "grunty zabudowane i zurbanizowane" i oznaczane są symbolem "B" ( § 67 pkt 3 i § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia). Z kolei grunty zadrzewione i zakrzewione oznaczane symbolem "Lz" należą do oddzielnej grupy użytków gruntowych określanej mianem "grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione"( § 67 pkt 2 i § 68 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). W aktach sprawy znajduje się potwierdzony za zgodność z oryginałem wypis z rejestru gruntów dla jednostki ewidencyjnej (z dnia [...] marca 2006r.) – Miasta L., z którego wynika, że stanowiąca przedmiot opodatkowania działka gruntu położona w L. przy ul. [...] oznaczona jest symbolem "B". Z wyżej wskazanych przepisów rozporządzenia wynika więc w sposób jednoznaczny, iż takie oznaczenie w ewidencji gruntów działki gruntu skarżącego wyklucza możliwość uznania jej jednocześnie za grunt zadrzewiony i zakrzewiony, o którym mowa w art. 7 ust.1 pkt 10 u.p.o.l., zastosowania którego to przepisu domaga się skarżący. Jak już była o tym mowa wcześniej, dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, decydujące znaczenie ma sposób klasyfikacji danego gruntu, ze względu na jego przeznaczenie lub sposób użytkowania, przyjęty w urzędowym rejestrze jakim jest ewidencja gruntów i budynków, natomiast nie ma takiego znaczenia samo subiektywne przekonanie skarżącego opierające się, jak należy przyjąć sądząc z treści skargi, na fakcie, iż na jego działce gruntu rosną drzewa i krzewy. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 ord. pod. Zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Wprawdzie w myśl § 3 tego artykułu nie wyklucza to możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu, niemniej należy stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie nie było ku temu podstaw. Dane zawarte w ewidencji gruntów powinny podlegać ciągłej aktualizacji, jednak mogą zdarzyć się sytuacje, iż w danej chwili są one już nieaktualne i w związku z tym nie odpowiadają one już stanowi rzeczywistemu. Przykładowo może się tak zdarzyć w przypadku zbycia nieruchomości i nieuwidocznienia jeszcze tego faktu w ewidencji. Wówczas możliwe jest co do zasady, iż organ podatkowy może uwzględnić zmianę właściciela, udokumentowaną w akcie notarialnym, mimo że co innego wynika z ewidencji. Natomiast w rozpatrywanej sprawie skarżący kwestionując aktualną ewidencję gruntów, wskazuje na istnienie opracowanej w latach dziewięćdziesiątych, celowo utajnionej, prawdziwej ewidencji gruntów sporządzonej przez Biuro Geodezji w G., z której będzie jednoznacznie wynikać, że jego działka nie jest działką rolną ani też orną. Jak już była o tym mowa wcześniej, organy podatkowe w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 r. nie wskazywały w swoich decyzjach, aby działka skarżącego taki właśnie charakter posiadała. Jeżeli zatem w aktach sprawy znajduje się aktualny wypis z rejestru gruntów, z którego wynika taka klasyfikacja gruntu, jak przyjęta przez organ pierwszej instancji przy jego opodatkowaniu, to nie było zasadne, aby w takiej sytuacji organ odwoławczy prowadził postępowanie zmierzające do podważenia tego dokumentu i prawdziwości wynikających z niego danych, na podstawie twierdzeń skarżącego o istnieniu innej prawdziwej ewidencji. Możliwość jaką stwarza art. 190 § 3 ord. pod. nie oznacza, iż w każdym przypadku organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentowi urzędowi, jeżeli nie ma ku temu żadnych racjonalnych i uzasadnionych podstaw. Natomiast jeżeli z jakichkolwiek powodów skarżący kwestionuje rzetelność czy prawdziwość ewidencji prowadzonej przez przewidziany do tego przepisami prawa organ administracji publicznej, w tym przypadku starostę, czy też zgodność ze stanem rzeczywistym danych wynikających z takiej ewidencji, to powinien wszcząć procedurę ich zmiany przed organem prowadzącym tę ewidencję. Na możliwość taką wskazano w uzasadnieniu organu odwoławczego. W związku z powyższym uznać należy, że zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organy podatkowe art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. jest nieuzasadniony. Sąd nie dopatrzył się także w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy podatkowe innych przepisów prawa materialnego, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.