III SA/Wa 2670/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S.A. z siedzibą w D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. S.A. z siedzibą w D. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za wrzesień 2009 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji D. S.A. z siedzibą w D., dalej jako Skarżąca, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za wrzesień 2009 r. Pismem z dnia 28 grudnia 2015 r. Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż zaskarżoną decyzją Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa PFRON z dnia [...] sierpnia 2014 r. określającą łączną wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za wrzesień 2009 r. w kwocie 1.104.965 zł. Zdaniem Skarżącej wykonanie ww. decyzji naraża na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i jednocześnie stwarza ryzyko spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, iż egzekucja środków w wysokości wskazanej w decyzji Prezesa PFRON powiększonej o odsetki - łącznie ok. 1,8 mln zł wyrządzi jej znaczną szkodę majątkową. Skarżąca wskazała, iż nie dysponuje środkami finansowymi, aby dokonać takiej płatności jednorazowo. Zdaniem Skarżącej egzekucja tych środków z rachunków bankowych w sposób znaczący zakłóciłaby jej płynnością finansową. Skarżąca za III kwartał 2015 r. osiągnęła zysk netto w kwocie ok. 6,5 mln zł. Według Spółki nie oznacza to jednak, iż dysponuje aktywami w takiej wysokości, które można byłoby szybko upłynnić. Na koniec III kwartału Spółka dysponowała środkami na rachunkach pieniężnych w kwocie ok. 1,7 mln zł. Zaznaczyła, iż taki poziom środków pieniężnych jest niezbędny, aby zachować płynność finansową i aby móc wywiązywać się ze swoich zobowiązań względem pracowników, kontrahentów oraz należności publicznoprawnych. Podniosła, iż jej działalność jest częściowo finansowana z linii kredytowych, które na koniec III kwartału oscylowały na poziomie ok. 18 mln zł. Według Skarżącej zaburzenie płynności finansowej przez egzekucję na rzecz Prezesa PFRON stwarza ryzyko wypowiedzenia umów kredytowych i postawienie należności w stan wymagalności. Wskaźnik bieżącej płynności finansowej (stosunek aktywów obrotowych do zobowiązań krótkoterminowych), który na dzień 30 września 2015 r. wynosił 1,04. Osiągnięty przez Spółkę wskaźnik potwierdza pewne trudności w regulowaniu bieżących zobowiązań. Jednorazowe uiszczenie przez Skarżącą kwoty w wysokości 1.104.965 zł wraz z odsetkami za zwłokę będzie stanowić dla niej istotne utrudnienie w prowadzeniu działalności gospodarczej. Spółka cały czas inwestuje w specjalistyczne maszyny, żeby utrzymać się na rynku i zachować miejsca pracy, m.in. dla osób niepełnosprawnych. Ponadto występuje o dotacje unijne - o dofinansowanie do maszyn, np. automat do sitodruku, który kosztuje 2 mln EUR. Jeśli Skarżąca otrzyma część dotacji, to pozostała kwota będzie do zapłaty przez nią we własnym zakresie. Efektem powyższych działań ma być wzrost jakości świadczonych usług dekoracyjnych oraz wzrost sprzedaży, który następnie przełoży się na większy dochód Strony i szersze możliwości m.in. wywiązywania się przez z niego z zobowiązań wobec pracowników, kontrahentów i Skarbu Państwa. Planowana przez Skarżącą modernizacja i innowacja działalności miała wiązać się również z koniecznością utworzenia kilkudziesięciu dodatkowych miejsc pracy, w tym także dla osób niepełnosprawnych. Wprowadzenie nowych technologii wiązałoby się z koniecznością przestrzegania rygorystycznych wymogów unijnych, co oznacza, że modernizacja technologii stosowanej przez Stronę również przyczyniłaby się do wzrostu bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy Pracodawcy, gdyż taki postulat jest warunkiem umożliwiającym stosowanie najnowszych, innowacyjnych technologii. W bieżącym roku Skarżąca również rozpoczęła przebudowę pomieszczeń na pomieszczenia socjalne, które muszą być dostosowane do wymogów dla osób niepełnosprawnych - szacowany koszt tej inwestycji to ponad milion złotych, a więc kwota stanowiąca połowę zobowiązania wskazanego przez Prezesa PFRON wraz z odsetkami. Skarżąca poinformowała, iż w związku z wydaniem ww. decyzji Prezesa PFRON oraz Ministra Pracy i Polityki Społecznej, Prezes PFRON zaczął przesyłać do niej informacje o toczącym się postępowaniu w sprawie wstrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych, zgłaszanych przez Spółkę do ewidencji prowadzonej przez Fundusz za miesiące sierpień, wrzesień, październik i listopad 2015 r. Organ uzasadnia swoje stanowisko faktem, iż u Strony występuje zaległość w kwocie 1.104.965 zł tytułem ww. decyzji. Jeżeli zaległość nie zostanie uregulowana do dnia 31 stycznia 2016 r., Prezes PFRON wyda decyzję o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania za okresy objęte wstrzymaniem dofinansowania. Na dzień składania niniejszego wniosku w stosunku do Skarżącej nastąpiło wstrzymanie dofinansowania za miesiące sierpień 2015 r. 26.562,00 zł, wrzesień 2015 r. 26.318,00 zł, październik 2015 r. 26.184,49 zł, listopad 2015 r. 25.792,47 zł. Łączne wstrzymanie dofinansowania wynosi 104.856,96 zł. W ocenie Skarżącej nie jest w stanie jednorazowo uiścić kwoty zaległości wraz z odsetkami tj. ok. 1,8 mln zł. Ponadto nie będzie w stanie dokonać takiej płatności przed 31 stycznia 2016 r. Pozyskanie takich środków wiązałoby się z koniecznością upłynnienia aktywów trwałych Spółki - a to wymuszałoby redukcję stanowisk pracy oraz ograniczenie ilości zamówień - co też wpływałoby na rentowność innych zakładów pracy u kontrahentów. Do 31 stycznia 2016 r. nie nastąpi rozliczenie oczekiwanej przez Prezesa PFRON kwoty. Do tej daty najprawdopodobniej nie nastąpi też rozstrzygnięcie w przedmiocie złożonej do WSA skargi na ww. decyzje administracyjne. Brak wstrzymania decyzji spowoduje trudny do odwrócenia skutek w postaci ostatecznej utraty środków, które Spółka otrzymałaby, gdyby wstrzymane zostało wykonanie przedmiotowych decyzji, gdyż po dacie 31 stycznia 2016 r. Prezes PFRON zobligowany będzie do wydania decyzji odmownej. Zaznaczyła, iż z każdym kolejnym miesiącem 2016 r. Prezes PFRON będzie zobligowany do przesyłania jej dalszych informacji o toczących się postępowaniach w sprawie wstrzymania miesięcznego dofinansowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyty w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się Skarżąca, a mianowicie zagrożenie, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostanie pozbawiona płynności finansowej nie zostały udowodnione. Podkreślenia wymaga fakt, iż Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą i to w dużym zakresie. Z dokumentów załączonych do przedmiotowego wniosku wynika, iż Skarżąca od 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 września 2015 r. osiągnęła przychód w wysokości 149.122.530,89 zł. Zysk Skarżącej w tym okresie wyniósł 6.495.549,39 zł. Aktywa obrotowe Skarżącej wyniosły [...] zł. Skarżąca posiada środki pieniężne w kasie i na rachunkach w wysokości [...] zł, inne środki pieniężne [...] zł. Powyższe dane w zestawieniu z wartością przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynoszącej 1.104.965 zł wskazują, iż uregulowanie przez Skarżącą zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją nie pozbawi jej płynności finansowej do bieżącego regulowania należności. Podkreślić należy, iż w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, ponoszone wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodów, amortyzacja majątku trwałego itp. Istotniejsze zatem jest to, że Spółka uzyskuje przychody z działalności gospodarczej i że przychody te kształtują się na znacznym poziomie. Tym samym Skarżąca jest w stanie wyłożyć środki na pokrycie zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją. Podnoszone przez Skarżącą dalsze negatywne skutki nieuregulowania spornych zobowiązań będą konsekwencją jej decyzji w tym zakresie pomimo posiadania stosownych środków na ich uregulowanie. W związku z powyższym w ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla niej trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot. (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.