III SA/Wa 2673/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, , po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej - Wyrokiem z dnia 17 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. (dalej "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 roku. Wyrok wraz z uzasadnieniem doręczono Skarżącej w dniu 8 lipca 2011 roku. W wyniku rozpoznania, złożonego przez Skarżącą, wniosku o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 3 sierpnia 2011 r. Skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na mocy w/w postanowienia Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla Skarżącej pełnomocnika w osobie adwokata A. L., który pismem z dnia 18 października 2011 r. (data nadania przesyłki w Urzędzie Pocztowym - 19 października 2011 r.) wniósł skargę kasacyjną od wyroku sądu z dnia 17 maja 2011 roku. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną, jako wniesioną po terminie. Następnie Skarżąca pismem z dnia 13 stycznia 2012 r. (data stempla pocztowego 13 stycznia 2012 r.) wniosła osobiście o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Uzasadniła, że postanowienie WSA w Warszawie z 29 listopada 2011 r. wraz ze skargą kasacyjną otrzymała 10 stycznia 2012 r. od swojego pełnomocnika adw. A. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.), pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z § 4 art. 87 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona jest zobowiązana dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. W przedmiotowej sprawie dla Skarżącej został ustanowiony pełnomocnik z urzędu. W wypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 p.p.s.a. dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 maja 2009r. sygn. akt II FZ 125/09, Lex Omega nr 564223). W rozpatrywanej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną, jednakże nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem terminu, a taka, zgodne z treścią przepisu art. 178 p.p.s.a. została odrzucona przez Sąd postanowieniem z 29 listopada 2011 r. W przypadku gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (tak SN w wyroku z dnia 21 lutego 2002 r., sygn. akt I PKN 903/00, OSNP 2002/19/11). Uchybienie wymogom czynności procesowej przez pełnomocnika nie może więc stanowić podstawy przywrócenia terminu, chyba że uchybienie nastąpiło na skutek okoliczności od niego niezależnych. Należy bowiem podkreślić, iż zaniedbanie pełnomocnika, którego obowiązkiem jest dołożenie wszelkiej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej nie może stanowić okoliczności potwierdzającej brak winy tego pełnomocnika ani też skarżącej. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko wówczas, gdy pełnomocnik strony skarżącej dołożył wszelkiej należytej staranności, aby dokonać czynności procesowej. Okoliczność powoływana przez Skarżącą, że pełnomocnik nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej była natomiast przejawem zawinionego zaniedbania osoby której powierzono reprezentowanie Skarżącej. Tymczasem zaniedbania pełnomocnika obciążają jego mocodawcę. Dlatego też skutkiem zawinionego przez pełnomocnika Skarżącej, niezłożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest odmowa przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Staranność pełnomocnika działającego w sprawie stała się miarą staranności Skarżącej. Zaniedbania, jakich dopuścił się pełnomocnik traktowane być muszą tak samo, jak gdyby dopuściła się ich Skarżąca. Strona ponosi konsekwencje czynności podejmowanych przez pełnomocnika w jej imieniu, jak i konsekwencje braku podjęcia tych czynności. Z kolei odpowiedzialność samego pełnomocnika, za skutki braku należytej staranności w reprezentacji strony może być przedmiotem oceny, ale w toku już innych postępowań. W ocenie Sądu nie została spełniona przesłanka warunkująca przywrócenie terminu, tj. Skarżąca nie uprawdopodobniła we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.