III SA/Wa 2676/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim – Tuchorska, , po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia - odrzucić skargę - Skarżąca J.K. pismem z 25 sierpnia 2015r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. W skardze zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016r. referendarz sądowy odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 lutego 2016r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 669 złotych. W wezwaniu zawarto pouczenie, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni spowoduje odrzucenie skargi. Jednocześnie w zarządzeniu zawarto informację, że wymienioną w wezwaniu kwotę należy uiścić w kasie Sądu lub na rachunek bankowy Sądu. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego pełnomocnik Skarżącej otrzymał w dniu 3 marca 2016r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 37 akt sądowych), a zatem wskazany w nim siedmiodniowy termin upływał z dniem 10 marca 2016r. Jak wynika z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczącej opłat sądowych, Skarżąca mimo pouczenia do dnia 25 marca 2016r. nie uiściła należnego wpisu. W tym miejscu zaznaczyć należy, że Skarżąca w dniu 8 marca 2016r. nadesłała do Sądu pismo, na którym zostały umieszczone znaki opłaty sądowej w łącznej wysokości 670 zł wraz z opisem, że stanowią one opłatę sądową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że w myśl art. 219 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej: ,,P.p.s.a.", opłatę sądową (a więc również i wpis sądowy – art. 212 § 1 P.p.s.a.) uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu administracyjnego. O ww. sposobie wnoszenia opłat sądowych Skarżąca została poinformowana w zarządzeniu z 26 lutego 2016r. wzywającym do uiszczenia wpisu. W art. 219 § 2 P.p.s.a. ustawodawca przewidział jedynie dwa sposoby uiszczania opłat sądowych, tj. na rachunek bankowy sądu lub w kasie sądu. Nie dopuścił natomiast możliwości uiszczania tych opłat za pomocą znaków opłaty sądowej. Tym samym należy uznać, że naklejone na piśmie z 8 marca 2016r. znaki opłaty sądowej w łącznej wysokości 670 zł nie mogą stanowić skutecznie uiszczonego wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Na równi z powyższą sytuacją należy również traktować okoliczność uiszczenia wpisu w sposób nieprzewidziany żadnym przepisem P.p.s.a. W myśl art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie, doręczono pełnomocnikowi Skarżącej 3 marca 2016r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął zatem bieg 4 marca 2016r. i upłynął z dniem 10 marca 2016r. (czwartek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie uiszczenia wpisu oraz o skutkach niezastosowania się do wezwania, Skarżąca do 25 marca 2016r. nie uiściła wpisu sądowego we wskazany w wezwaniu sposób. W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.