III SA/Wa 2679/13

Dnia 28 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014r. wniosku T. K. z dnia 9 stycznia 2014r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, dotyczącej ustalenia wartości nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący – T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2013r. w przedmiocie obciążenia kosztami opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, dotyczącej ustalenia wartości nieruchomości. Skarżący pismem z dnia 9 stycznia 2014r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Powołał się na swoją trudną sytuację majątkową i wskazał, że w chwili obecnej jedynym jego źródłem dochodów jest czynsz najmu w wysokości 9 000zł. Wyjaśnił, że powyższa wierzytelność została w całości zajęta przez komornika na wniosek wierzycieli, na podstawie tytułu wykonawczego - wyroku Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Cywilny i Rodzinny Odwoławczy z dnia [...] lutego 2007r. o sygn. akt [...]. Egzekucją objęte są bieżące i zaległe alimenty. Według Skarżącego do tej samej wierzytelności skierowano jeszcze inne zajęcia komornicze, na potwierdzenie czego Skarżący załączył dokumenty - zajęcia wierzytelności. W konkluzji Skarżący uznał, że zapłacenie wskazanej w postanowieniu kwoty prowadzić będzie do dalszego zadłużania się Skarżącego, a w przypadku skierowania egzekucji do nieruchomości, Skarżący utraciłby jedyne na chwilę obecną źródło przychodu, co stanowiłoby poważną, trwałą, niemożliwą do odwrócenia szkodę dla niego i jego dzieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej "Ppsa"), po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 Ppsa. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę postępowania. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo i wszechstronnie uzasadniony. Konieczne jest odwołanie się do faktów i potwierdzających je dowodów, które uzasadniać mają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia sądowi ocenę czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie. Stanowisko takie ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych - por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009r., sygn. akt I FZ 148/09. W konsekwencji nie jest wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i co istotne, możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji oraz dokumentów w tym zakresie obciąża stronę postępowania. W ocenie Sądu przywołane przez Skarżącego we wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia twierdzenia o możliwości wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutkach nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Podkreślenia wymaga bowiem, że Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie załączył do ww. wniosku dokumentów i nie przedstawił związanych z tym dowodów i okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie kompleksowej oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa. I tak, do wniosku nie załączono chociażby zestawienia posiadanych składników majątkowych, deklaracji podatkowych za ostatnie lata podatkowe, czy też wyciągów z rachunków bankowych, o ile takowe Skarżący posiada. Z przedstawionych przez Skarżącego okoliczności i dokumentów wynika jedynie, że źródłem dochodu Skarżącego jest czynsz najmu w wysokości 9 000zł. Kwota ta, według Skarżącego, jest jego jedynym źródłem dochodu i podlega w całości zajęciu. Sąd stwierdza jednakże, iż Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że jest to jego jedyne źródło dochodu i że nie posiada żadnych innych oszczędności lub majątku. Powyższe okoliczności oraz samo zestawienie kwoty wynikającej z zaskarżonego postanowienia (3 444zł) ze średnimi cenami nieruchomości - z uwzględnieniem doświadczenia życiowego i zasad logiki – wskazują natomiast, że twierdzenia Skarżącego o możliwości wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków są mało wiarygodne. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał zajścia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Końcowo podkreślić należy, iż przymusowe egzekwowanie zaległości podatkowych, powodujące ze swej istoty dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inaczej mówiąc, nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Mając na uwadze powyższe okoliczności i rozważania Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.