III SA/Wa 2680/13

Dnia 28 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014r. wniosku T. K. z dnia 9 stycznia 2014r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2013r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Skarżący pismem z dnia 9 stycznia 2014r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Powołał się na swoją trudną sytuację majątkową i wskazał, że w chwili obecnej jedynym jego źródłem dochodów jest czynsz najmu w wysokości 9 000zł. Wyjaśnił, że powyższa wierzytelność została w całości zajęta przez komornika na wniosek wierzycieli, na podstawie tytułu wykonawczego - wyroku Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Cywilny i Rodzinny Odwoławczy z dnia [...] lutego 2007r. o sygn. akt [...]. Egzekucją objęte są bieżące i zaległe alimenty. Według Skarżącego do tej samej wierzytelności skierowano jeszcze inne zajęcia komornicze, na potwierdzenie czego Skarżący załączył dokumenty - zajęcia wierzytelności. W konkluzji Skarżący uznał, że zapłacenie wskazanej w zaskarżonej decyzji kwoty podatku jest de facto niemożliwe. W przypadku zaś skierowania egzekucji do nieruchomości, Skarżący utraciłby jedyne na chwilę obecną źródło przychodu, co stanowiłoby poważną, trwałą, niemożliwą do odwrócenia szkodę dla niego i jego dzieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej "Ppsa"), po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 Ppsa. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę postępowania. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo i wszechstronnie uzasadniony. Konieczne jest odwołanie się do faktów i potwierdzających je dowodów, które uzasadniać mają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia sądowi ocenę czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie. Stanowisko takie ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych - por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009r., sygn. akt I FZ 148/09. W konsekwencji nie jest wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i co istotne, możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji oraz dokumentów w tym zakresie obciąża stronę postępowania. W ocenie Sądu przywołane przez Skarżącego we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji twierdzenia o możliwości wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutkach nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Podkreślenia wymaga bowiem, że Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie załączył do ww. wniosku dokumentów i nie przedstawił związanych z tym dowodów i okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie kompleksowej oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa. I tak, do wniosku nie załączono chociażby zestawienia posiadanych składników majątkowych, deklaracji podatkowych za ostatnie lata podatkowe, czy też wyciągów z rachunków bankowych, o ile takowe Skarżący posiada. Z przedstawionych przez Skarżącego okoliczności i dokumentów wynika jedynie, że źródłem dochodu Skarżącego jest czynsz najmu w wysokości 9 000zł. Kwota ta, według Skarżącego, jest jego jedynym źródłem dochodu i podlega w całości zajęciu. Sąd stwierdza jednakże, iż Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że jest to jego jedyne źródło dochodu i że nie posiada żadnych innych oszczędności lub majątku. Wskazać należy przy tym, że za przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być uznane samo zagrożenie zmniejszenia zdolności płatniczych Skarżącego, poprzez egzekucję orzeczonej należności. Zagrożenie to wiąże się bowiem z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku. Także przymusowe egzekwowanie zaległości podatkowych, powodujące ze swej istoty dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inaczej mówiąc, nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo-administracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że twierdzenia Skarżącego o możliwości wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków są mało wiarygodne. Skoro zaś Skarżący nie wykazał przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonych w art. 61 § 3 Ppsa, to należało odmówić mu ochrony tymczasowej. Mając na uwadze powyższe okoliczności i rozważania Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.