III SA/Wa 2681/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier p o s t a n a w i a odrzucić skargę III SA/Wa 2681/12 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w W. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie Skarżącej Spółki od decyzji Naczelnika Urzędu [...] Celnego. W uzasadnieniu tego postanowienie organ stwierdził, że Skarżąca Spółka nie usunęła w wyznaczonym terminie braku formalnego odwołania wobec czego organ na podstawie art. 169 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) dalej powoływanej, jako "O.p." postanowił pozostawić odwołanie bez rozpatrzenia. Na postanowienie to Spółka, zgodnie z treścią zawartego w tym postanowieniu pouczenia, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ w odpowiedzi na skargę wniśosł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej, jako P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpoznanej sprawie Skarżącej Spółce przysługiwało prawo do złożenia zażalenia na zaskarżone postanowienie do Dyrektora Izby Celnej. Zgodnie z treścią art. 169 § 4 O.p. na postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia przysługuje zażalenie. Stosownie do treści art. 239 O.p. do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy o odwołaniach od decyzji. Przepisem taki jest art. 221 O.p. W przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Na prawo Skarżącej do wniesienia skargi do Sądu na zaskarżone postanowienie nie mogło mieć wpływu zawarte w tym postanowieniu błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu na to postanowienie, gdyż błędne pouczenie nie mogło modyfikować obowiązku wyczerpania toku instancji ustanowionego przez przepisy art. 52 § i 2 P.p.s.a. W ocenie Sądu okoliczność błędnego pouczenia jej przez organ o prawie do wniesienia skargi na postanowienie, strona może podnosić w postępowaniu w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zaskarżone postanowienie, jako okoliczność świadczącą o braku winy Skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Mając powyżej na uwadze Sąd na podstawie art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie przez Skarżącą Spółkę jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę tę odrzucił.