III SA/Wa 2683/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak- Osetek po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – A.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. z uwagi na trudne do naprawienia w przyszłości skutki wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, iż Dyrektor Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego dla W. z dnia [...].04.2016 określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 6.572 zł od dochodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Podkreśliła, iż obecnie nie posiada wystarczających środków na uregulowanie zobowiązania podatkowego. W tym celu musiała by zaciągnąć kredyt bankowy lub zapożyczyć się w innym źródle, co stanowiło by podjęcie długotrwałych zobowiązań finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z analizy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie Sąd chciałby wyjaśnić, iż Skarżąca w petitum skargi wskazał, iż domaga się wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., Natomiast w uzasadnieniu wniosku wskazała jako przedmiot wniosku o wstrzymanie wykonania decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy powyższą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. Sad analizując treść wniosku doszedł do przekonania, że w istocie przedmiotem wniosku Skarżącej jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], gdyż to jest decyzja ostateczna w rozpoznawanej sprawie i to ona podlega wykonaniu, a nie decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu tymczasową ochronę przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, analiza powołanych przez Skarżącą we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pomimo podnoszonych we wniosku okoliczności, Skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej w zakresie stanu posiadanego majątku, który potwierdziłby ten stan rzeczy. W ocenie Sądu, bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W konsekwencji uznać więc należy, że Skarżąca nie wykazała potrzeby udzielenia jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.