III SA/Wa 2691/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004, 2005, 2006, 2007, 2008 rok postanawia pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy J. M., dalej jako "skarżący", wnioskiem zawartym w piśmie z 22 listopada 2006 r., zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz sądowy, pismem z 30 listopada 2006 r. zażądał od niego udzielenia dodatkowych informacji o jego kondycji majątkowej oraz nadesłania wypełnionego formularza PPF – w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - który z woli ustawodawcy jest niezbędny do rozpoznania wniosku. Strona odebrała wezwanie referendarza w dniu 28 stycznia 2011 r., co wynika z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru, dołączonego do akt sprawy (karta 19 akt sądowych). Referendarz sądowy wskazał, że pomimo upływu wskazanego terminu, strona nie przekazała żądanych dokumentów, w szczególności wypełnionego formularza PPF. Z tych względów, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 20 marca 2011 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżący pismem z dnia 6 kwietnia 2011 r. wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. Stwierdził, iż powodem niezłożenia przez niego oryginalnego formularza PPF był zły stan zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z przepisem art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w tym przypadku PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Skutki złożenia wniosku z pominięciem wymaganej formy łagodzi wprawdzie § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), zgodnie z którym jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się jej ten formularz w celu jego wypełnienia, jednakże stosując ten przepis należy mieć na uwadze wyrażoną w art. 6 p.p.s.a. zasadę udzielania pomocy stronom. Stanowi ona, iż Sąd udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz poucza je o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (karta nr 19 akt sądowych) Skarżący otrzymał w dniu 28 stycznia 2011 r. wezwanie do nadesłania wypełnionego formularza PPF. Skarżący został pouczony, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie doręczono Skarżącemu formularz PPF. Skarżący jednak w zakreślonym przez referendarza sądowego terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawił stosownego formularza. Tymczasem dopóki formularz taki nie zostanie złożony, dopóty wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany. Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 257 w związku z art. 252 p.p.s.a. i art. 260 p.p.s.a. postanowił jak na wstępie.