III SA/Wa 2694/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Agnieszka Olesińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w W. (dalej też "Naczelnik", "NUS" albo "Organ egzekucyjny") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku T. Sp. z o. o. (dalej też "Skarżąca", "Spółka" albo "Strona"), na podstawie własnego tytułu wykonawczego z 20 grudnia 2016 r., nr [...], obejmującego zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za okres październik 2011 r. w kwocie należności głównej 85 400 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Jako podstawę prawną obowiązku wskazano decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2016 r. nr [...] . Naczelnik, na podstawie art. 80 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, dalej: "upea" albo "ustawa"), zastosował skuteczne zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, na podstawie zawiadomienia z 20 grudnia 2016 r., które skierował do I. S.A. Skarżąca wniosła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zarzuciła Naczelnikowi naruszenie: 1. art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 upea oraz w zw. z art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej też "Kpa"), poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego mimo dobrowolnego wykonania przez Spółkę obowiązku objętego tytułem wykonawczym przed datą dokonania czynności egzekucyjnej, a zatem w sytuacji, gdy egzekwowany obowiązek nie istniał, gdyż wygasł na skutek zapłaty, co skutkowało prowadzeniem egzekucji pomimo braku istnienia po stronie Spółki zaległości podatkowej; 2. art. 33 § 1 pkt 1 upea, poprzez objęcie egzekucją opłat egzekucyjnych powstałych w związku z niezasadnym przeprowadzeniem egzekucji, w sytuacji, gdy podstawa prawna do ich naliczania, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. SK 31/14, została uznana za niekonstytucyjną; 3. art. 33 § 1 pkt 8 w zw. z art. 1 pkt 2 oraz z art. 7 § 2 oraz w zw. z art. 64 upea oraz w zw. z art. 7 i 8 Kpa, poprzez nieuzasadnione wszczęcie i prowadzenie wobec Spółki postępowania egzekucyjnego, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i - w konsekwencji - naliczenie Spółce kosztów egzekucyjnych w sytuacji, gdy obowiązek objęty tytułem wykonawczym został przez Spółkę dobrowolnie wykonany, więc nie było potrzeby dokonania czynności egzekucyjnej; 4. art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 6 § 1b upea oraz w zw. z art. 7 i 8 Kpa, poprzez niepodjęcie przez Organ egzekucyjny wobec Spółki działań informacyjnych zmierzających do dobrowolnego wykonania obowiązku przez Spółkę, przed zastosowaniem środków przymusu służących doprowadzeniu do wykonania obowiązku, co naruszyło wynikający z art. 8 Kpa obowiązek uwzględniania w toku postępowania egzekucyjnego słusznego i usprawiedliwionego interesu podatnika; 5. art. 33 § 1 pkt 7 w zw. art. 15 upea oraz w zw. z art. 7 i 8 Kpa, poprzez brak doręczenia Spółce upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki dla uznania, że obowiązek zostanie przez Spółkę dobrowolnie wykonany, więc upomnienie powinno zostać doręczone, mimo braku ustawowego obowiązku w tym zakresie. Naczelnik, postanowieniem z [...] marca 2017 r., uznał za niezasadne zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 20 grudnia 2016 r. Skarżąca w zażaleniu podniosła argumenty analogiczne do tych, które zawarte zostały w piśmie zawierającym zarzuty z dnia 30 grudnia 2016 r. Jej zdaniem Naczelnik, wszczynając postępowanie egzekucyjne, uniemożliwił Spółce podjęcie kroków zmierzających do złożenia do organu podatkowego bądź sądu administracyjnego wniosku o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji DIS z [...] listopada 2016 r. Wskazano, że Spółka ma świadomość, iż istnieje możliwość wyłączenia ustawowego obowiązku uprzedniego kierowania upomnienia, dlatego jako podstawę zarzutu wskazała art. 6 § 1b, a nie art. 15 upea. Wobec powyższego Skarżąca stwierdziła, że Organ egzekucyjny nie wskazał, iż zarzut Spółki dotyczący art. 6 § 1b upea jest niezasadny. W ocenie Strony Organ egzekucyjny nie uzasadnił, dlaczego podniesione przez Spółkę nieprawidłowości proceduralne polegające na niepodjęciu działań informacyjnych, nie mogą stanowić podstawy zarzutu dotyczącego wadliwego prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec Skarżącej. Według Strony Organ egzekucyjny nie odniósł się w sposób prawidłowy do wyroku WSA w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2015 r., I SA/Gd 595/15. W ocenie Strony wierzyciel w przedmiotowej sprawie powinien poinformować w jakiejkolwiek formie o zamiarze wszczęcia wobec Spółki postępowania egzekucyjnego, co powinno być regułą. Zdaniem Spółki skoro, zgodnie z art. 60 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej "Op"), dniem zapłaty zobowiązania podatkowego był dzień obciążenia rachunku bankowego Spółki, tj. 22 grudnia 2016 r., to zaległość została uregulowana przed zastosowaniem środka egzekucyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej też "Dyrektor", "DIAS" albo "Organ odwoławczy), postanowieniem z [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika. W uzasadnieniu DIAS, odnosząc się do zarzutu wykonania obowiązku, wskazał, że Strona niesłusznie uznaje, iż prawidłowe ustalenie relacji dnia wszczęcia egzekucji administracyjnej i dnia zapłaty należności podatkowej ma wpływ na uznanie powyższego zarzutu. Wyjaśniono, że aby zarzut wykonania egzekwowanego obowiązku mógł być uznany za zasadny, wykonanie musi nastąpić przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a nie przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. Wskazano, że w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w dniu 20 grudnia 2016 r, a Spółka dokonała zapłaty podatku w dniu 22 grudnia 2016 r. Dalej DIAS stwierdził, że zamiar złożenia wniosku lub samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania danej decyzji nie ma wpływu na możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec wymagalnego zobowiązania. Co do zarzutu nieistnienia opłat egzekucyjnych DIAS wskazał, że kwestia prawidłowości naliczenia kosztów egzekucyjnych nie może być przedmiotem rozpatrzenia w sprawie zgłoszonych zarzutów. Odnośnie zarzutu niedoręczenia upomnienia Dyrektor wskazał, że w niniejszej sprawie Organy były zwolnione z obowiązku doręczenia upomnienia na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2017 r., poz. 131, dalej "rozporządzenie"), ponieważ egzekwowana należność dotyczyła obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, który powstał z mocy prawa, a jej wysokość została określona w decyzji DIS z dnia [...] listopada 2016 r. Jednocześnie DIAS ocenił, że w postępowaniu w sprawie zgłoszonych zarzutów kwestia podjęcia przez Organ egzekucyjny działał informacyjnych jest bez znaczenia dla rozpoznania zgłoszonych zarzutów. Wskazano, iż uzasadnienie wyroku WSA w Gdańsku, powoływanego przez Stronę, nie może być stosowane pomocniczo, ponieważ stan faktyczny rozpatrywany w wyroku dotyczył sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne i egzekucja zostały wszczęte tego samego dnia, w którym doręczono decyzję określającą, nie dając podatnikowi czasu na dobrowolne wykonanie obowiązku. Natomiast w przedmiotowej sprawie postępowanie egzekucyjne i egzekucję wszczęto po 5 dniach od dnia doręczenia decyzji podatkowej. Odnośnie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego DIAS podniósł, że Organ egzekucyjny nie miał wiedzy o innych wierzytelnościach Skarżącej, więc był zobligowany do dokonania zajęcia rachunku bankowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła Dyrektorowi naruszenie: 1. art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 upea oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika uznającego za niezasadne zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przy braku uprzedniego doręczenia upomnienia; 2. art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 6 § 1 oraz 7 § 1, 2 i 3 upea, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia NUS w zakresie zastosowania zbędnego, a przy tym uciążliwego dla Spółki środka egzekucyjnego, mimo dobrowolnego spełnienia przez nią obowiązku; 3. art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 1, art. 45 § 1 oraz art. 7 § 3 upea, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia NUS, w zakresie, w jakim uznawało ono za niezasadne zarzuty dotyczące wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego mimo dobrowolnego wykonania przez Spółkę egzekwowanego obowiązku, a także objęcie egzekucją opłat egzekucyjnych powstałych w związku z niezasadnym przeprowadzeniem egzekucji, w sytuacji, gdy podstawa prawna do ich naliczania, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, została uznana za niekonstytucyjną; 4. art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 6 § 1b upea oraz w zw. z art. 7 i 8 Kpa, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Organu egzekucyjnego pomimo niepodjęcia przez NUS wobec Spółki działań informacyjnych zmierzających do dobrowolnego wykonania obowiązku, przed zastosowaniem środków służących doprowadzeniu do przymusowego wykonania obowiązku oraz naliczenia Spółce kosztów egzekucyjnych, co naruszało zasadę zaufania do organów podatkowych oraz zasadę celowości postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu Skarżąca, precyzując zarzut braku doręczenia upomnienia wskazała, że w tytule wykonawczym jako podstawę prawną braku obowiązku doręczenia upomnienia powołano rozporządzenie tylko ogólnie, a NUS nie wskazał w tym zakresie konkretnych przepisów rozporządzenia, co, zdaniem Spółki, nie czyniło zadość wymogom zawartym w art. 27 § 1 pkt 12 upea. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "Ppsa"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu prawidłowy jest pogląd Organu, że skoro podstawą egzekucji była decyzja określająca w podatku od towarów i usług wysokość zobowiązania podatkowego oraz prawidłową wysokość zwrotu tego podatku za poszczególne miesiące 2011 r., to w wyniku jej wydania nie powstało zobowiązanie podatkowe. Ten element odróżnia decyzje określające od ustalających. W konsekwencji trafny jest pogląd Organu, zgodnie z którym wydanie decyzji podatkowej w sprawie nie wpłynęło na powstanie i termin płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik 2011. Nadto decyzja Dyrektora UKS w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2016 r., jej wykonanie nie zostało wstrzymane, a jej numer powołano w tytule wykonawczym. W konsekwencji wykonanie tej decyzji miało oparcie w art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej i możliwe było na jej podstawie wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Dopiero stwierdzona wadliwość decyzji stanowiących podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego, skutkująca wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego i umorzeniem postępowań w przedmiocie zobowiązań podatkowych, może prowadzić w niektórych wypadkach do nieobciążenia zobowiązanego negatywnymi skutkami takiej sytuacji. W szczególności warunkiem nieobciążania zobowiązanego kosztami egzekucyjnymi jest, aby wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem (art. 64c § 3 ustawy). W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Nadto, zdaniem Sądu, z art. 15 § 1 upea w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia wynika, że egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. Przepis § 2 pkt 2 rozporządzenia zastąpił wcześniej obowiązujący § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 ze zm.), zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne mogło być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia między innymi w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Skoro zatem egzekwowana należność z tytułu podatku od towarów i usług wynika z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2016 r., zaś decyzja ta jest orzeczeniem ostatecznym, o którym mowa w ww. § 2 pkt 2 rozporządzenia, to w sprawie ma miejsce sytuacja ustanowiona jako wyjątek od zasady doręczenia Spółce upomnienia przed wszczęciem egzekucji. W konsekwencji Organ był zwolniony z obowiązku jego przesłania. Również w poprzednim stanie prawnym przyjmowano, że nie jest konieczne upomnienie w konkretnej sprawie dotyczącej nienależenie otrzymanego przez podatnika zwrotu podatku egzekwowanego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na podstawie decyzji określającej kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (wyrok NSA z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt II FSK 284/11, SIP, Lex nr 1244286). Nadto w orzecznictwie NSA przeważała interpretacja przepisu § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r., według której przez należność pieniężną określoną w orzeczeniu, o którym mowa w § 13 pkt 1 rozporządzenia, należy rozumieć taką należność, której wysokość wynika z treści tego orzeczenia, i to bez względu na to, czy ma ono konstytutywny, czy deklaratoryjny charakter (np. wyroki NSA z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 7/10, SIP Lex nr 1089495, z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt. II FSK 149/10, SIP Lex nr 1081261, z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. akt. II FSK 897/10, SIP Lex nr 1151407, z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt. II FSK 1441/10, SIP Lex nr 1424264). Sąd zaznacza przy tym, że do należności pieniężnych powstających z mocy prawa bez wątpienia zalicza się podatek od towarów i usług, a dodatkowo w Ordynacji podatkowej zawarto szczególne przepisy pozwalające na określenie zobowiązania podatkowego oraz prawidłową wysokość zwrotu podatku naliczonego nad należnym w ostatecznym orzeczeniu. Podstawą złożonego przez Spółkę zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym było twierdzenie dotyczące "wykonania obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 upea, zatem okoliczność ta wyznacza granice sprawy sądowoadministracyjnej (wyrok NSA z 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 368/10, CBOSA). Istota zarzutów Skarżącej sprowadza się do kwestii momentu, w którym dochodzi do wszczęcia egzekucji administracyjnej. Sąd wskazuje zatem, że egzekucja administracyjna odbywa się w ramach postępowania egzekucyjnego. Administracyjne postępowanie egzekucyjne obejmuje, oprócz stosowania środków egzekucyjnych, także inne czynności procesowe, podejmowane przez podmioty inne niż organ egzekucyjny, np. przez wierzyciela. Prowadzona w ramach tego postępowania egzekucja administracyjna oznacza stosowanie przez powołane do tego organy egzekucyjne konkretnych środków egzekucyjnych. W konsekwencji różne są momenty wszczęcia postępowania egzekucyjnego i egzekucji. Postępowanie egzekucyjne wszczynane jest więc wcześniej niż sama egzekucja. Postępowanie egzekucyjne, jak i egzekucja administracyjna, zostały w sprawie niniejszej wszczęte w dniu 20 grudnia 2016 r., tj. w dniu wystawienia tytułu wykonawczego nr [...], i zarazem w dniu doręczenia do I. S.A. zawiadomienia o zajęciu. Natomiast, co w sprawie jest niesporne, Spółka dokonała zapłaty podatku wynikającego z decyzji w dniu 22 grudnia 2016 r. Oznacza to, że w dniu dokonania wpłaty przez zobowiązaną Spółkę postępowanie egzekucyjne było już w toku, zatem nie zaistniała okoliczność określona w art. 33 § 1 pkt 1 upea, tj. wykonanie obowiązku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne zostaje wszczęte z chwilą złożenia przez wierzyciela wniosku o wszczęcie egzekucji, a jeżeli organ egzekucyjny jest równocześnie wierzycielem, to dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Natomiast egzekucja administracyjna zostaje wszczęta z chwilą zaistnienia zdarzeń wymienionych w art. 26 § 5 ustawy (zob. też wyroki wyrok NSA z 23 grudnia 2008 r., II FSK 945/08, z 1 lutego 2011 r., II FSK 1410/09, 4 marca 2014 r., II FSK 863/12, z 8 listopada 2011 r., II FSK 844/10, CBOSA). W tym wypadku zdarzeniem takim było doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu (20 grudnia 2016). W konsekwencji nie jest prawdą, że w niniejszej sprawie wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło pomimo wykonania przez Spółkę obowiązku przed datą dokonania czynności egzekucyjnej, a zatem w sytuacji, gdy egzekwowany obowiązek już nie istniał. Tym samym dokonanie w dniu 22 grudnia 2016 r. wpłaty dochodzonej należności na rachunek bankowy należący do wierzyciela podatkowego nie może prowadzić do uznania, że postępowanie egzekucyjne (lub egzekucja) wszczęte zostało po dobrowolnym wykonaniu przez Spółką egzekwowanego obowiązku. Dodatkowo zaakcentować należy, iż w rozpoznawanej sprawie Skarżąca dokonała wpłaty już po skutecznym zastosowaniu środka egzekucyjnego, a więc nie tylko po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, ale również po wszczęciu egzekucji z rachunku bankowego. Zawiadomienie o zajęciu doręczono bowiem bankowi w dniu 20 grudnia 2016 r. Trafny jest, zdaniem Sądu, pogląd, zgodnie z którym kwestia prawidłowości naliczenia kosztów egzekucyjnych nie mieści się w zamkniętym katalogu przesłanek stanowiących podstawę zgłoszenia zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 upea. Sąd wskazuje, że takie rozwiązanie nie oznacza pozbawienia zobowiązanego ochrony prawnej. Dysponuje on bowiem ochroną szczególną. Spółka może, na podstawie art. 64c § 6a ustawy, w terminie 6 miesięcy od dnia wyegzekwowania wykonania obowiązku, złożyć wniosek o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Następnie w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedmiotowego zawiadomienia może wystąpić z żądaniem wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64c § 7 upea i w tym trybie kwestionować wysokość ich naliczenia. Sąd stoi przy tym na stanowisku, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14, nie wyeliminował z porządku prawnego przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 upea w całości. W konsekwencji co do zasady istnieje nadal podstawa prawna do orzekania o wysokości kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 upea z zastosowaniem procentowego sposobu obliczania opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej w odniesieniu do kwoty egzekwowanych należności (zob. wyrok NSA o sygn. II FSK 224/16, CBOSA). Z omówionych wyżej powodów nie nastąpiło naruszenie wskazanych przez Spółkę art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 ustawy oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia, art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 6 § 1 oraz 7 § 1, 2 i 3 ustawy, art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 1, art. 45 § 1 oraz art. 7 § 3 upea, art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 6 § 1b ustawy oraz w zw. z art. 7 i 8 Kpa. Sąd nie stwierdził też innych niż zarzucane uchybień, które powinny skutkować wyeliminowaniem z obrotu zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Ppsa, Sąd oddalił skargę. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 Ppsa.