III SA/Wa 2695/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowić na jego rzecz radcę prawnego Skarżący M.S. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, motywując to trudną sytuacją. Wskazał, że utrzymuje się z emerytury wynoszącej 537,10 zł. Dodał, że zobowiązań jest wiele ("urząd skarbowy, sąd, urząd gminy, różne media, lekarstwa, dojazdy, prąd, woda itd."). Do majątku Skarżący zaliczył budynek gospodarczy, w tym mieszkalny bez wygód i nieużytkowaną nieruchomość rolną o pow. 11,12 ha. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nie sposób nie zauważyć, że w niniejszej sprawie owo "wykazanie" Skarżący ograniczył jedynie do udokumentowania - odcinkiem przekazu pocztowego – wysokości otrzymywanej emerytury (537,10 zł). Mimo, iż taka postawa uzasadniałaby rozstrzygnięcie odmawiające przyznania mu prawa pomocy, referendarz sądowy od rozstrzygnięcia tego odstąpił. Uznał mianowicie, iż wyżej należy stawiać wartości chronione konstytucyjnie – w tym przypadku prawo do kontroli wydanej w stosunku do Skarżącego decyzji. Każdy ma bowiem prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd. W tej sytuacji zasadne jest zwolnienie Skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowienie na jego rzecz radcy prawnego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.