III SA/Wa 2696/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Czarkowski, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Agnieszka Sułkowska (sprawozdawca), Protokolant referent Klaudia Staręga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 września 2025 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.698.2025.2.MJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. M. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dnia 30 lipca 2025 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS" lub "DKIS") wpłynął wniosek M. M. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżąca" lub "Strona") o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych, który uzupełniono - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 28 sierpnia 2025 r. (wpływ 28 sierpnia 2025 r.). We wniosku wskazano, że Skarżąca - jako osoba fizyczna zamieszkała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - podlega na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm., dalej "u.p.d.o.f.") obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Skarżąca prowadzi od 2 września 2022 r. działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej na podstawie wniosku z 5 września 2022 r. złożonego samodzielnie przez Internet. Od początku intencją Strony było opłacanie podatku dochodowego od osób fizycznych w sposób opisany w art. 30c ust. 1 u.p.d.o.f. (podatek liniowy). Strona dokonywała przelewów kwartalnych zaliczek na podatek dochodowy na indywidualny rachunek podatkowy (mikrorachunek podatkowy) opisując je jako "PIT-5L": 27 października 2022 r. za III kwartał 2022 r., 23 stycznia 2023 r. za IV kwartał 2022 r., 25 kwietnia 2023 r. za I kwartał 2023 r., 20 lipca 2023 r. za II kwartał 2023 r., 19 stycznia 2024 r. za IV kwartał 2023 r., 16 października 2024 r. za III kwartał 2024 r., 21 stycznia 2025 r. za IV kwartał 2024 r., 20 lipca 2025 r. za II kwartał 2025 r. Pierwszy przychód z działalności gospodarczej Skarżąca osiągnęła we wrześniu 2022 r. Strona składała deklaracje podatkowe PIT-36L - tj. właściwe dla podatku liniowego - za lata 2022, 2023 i 2024. W czerwcu 2025 r., podczas wizyty w Urzędzie Skarbowym W., Skarżąca uzyskała zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach z informacją, że nie posiada ona zaległości podatkowych ani nie toczą się żadne postępowania podatkowe. Strona zwróciła wówczas uwagę, że na koncie podatnika na stronie internetowej podatki.gov.pl widnieje adnotacja o nieprawidłowościach w deklaracjach PIT-36L. Okazało się, że Urząd Skarbowy, po 3 latach od zarejestrowania działalności gospodarczej, opłacania zaliczek na podatek liniowy i składania deklaracji PIT-36L, ma wątpliwości co do skuteczności wyboru jako formy opodatkowania podatku liniowego. W pobranym 18 czerwca 2025 r. z systemu informatycznego CEIDG wniosku CEIDG-1 z dnia 5 września 2022 r. widnieje istotnie w sekcji 15 zaznaczone pole "na zasadach ogólnych". Skarżąca nie jest w stanie odtworzyć z pamięci ani wykazać żadnym sposobem, czy jest to efekt błędu w formularzu interaktywnym, czy w trakcie rejestracji popełniła ona błąd - choć wniosek wypełniała z intencją wybrania jako formy opodatkowania podatku liniowego. Od początku działalności konsekwentnie wszystkie rozliczenia, dokumentacja, przelewy do US, wyliczenia należnej składki zdrowotnej były dokonywane z przekonaniem o skuteczności wyboru sposobu opodatkowania opisanego w art. 30c ust. 1 u.p.d.o.f. Przedmiotem zapytania są lata 2023, 2024 oraz 2025. Wybór formy opodatkowania dokonany w roku 2022 jest według Strony - zgodnie z przedstawionym we wniosku stanowiskiem - skuteczny w roku 2023, ale także - na podstawie art. 9a ust. 2b u.p.d.o.f. - w latach kolejnych (o ile podatnik nie złoży odmiennego oświadczenia na piśmie), wobec tego także w latach 2024 i 2025. Strona zaznaczyła ponadto, że sednem rozumowania przedstawionego w stanowisku własnym podatnika jest konstatacja, iż przelew dotyczący zaliczek na podatek liniowy wykonany w roku 2022 r. po terminie składania oświadczenia o wyborze formy opodatkowania za ten rok, został wykonany w terminie dotyczącym roku kolejnego, tj. 2023 (bez względu na to, kiedy osiągnięto pierwszy przychód w roku 2023, termin został wg. Skarżącej dochowany, jako że wrzesień 2022 r. nastąpił przed każdym z miesięcy roku 2023, a ustawodawca nie wskazuje, kiedy najwcześniej taki wniosek można złożyć). Pierwsza zaliczka na podatek dochodowy w roku 2022 została wykonana 27 października 2022 r. Pierwszy przychód z działalności gospodarczej w roku 2023 został osiągnięty 10 stycznia 2023 r. Strona wyjaśniła szerzej, że pierwszy przelew tytułem zaliczki na podatek liniowy został wykonany w 2023 r. 23 stycznia 2023 r. i dotyczył IV kwartału 2022 r., a pierwsza zaliczka dotycząca roku 2023, tj. I kwartału 2023 r., została wykonana 25 kwietnia 2023 r. Pierwszy przychód z działalności gospodarczej w roku 2024 został osiągnięty 29 stycznia 2024 r. Skarżąca wyjaśniła szerzej, że pierwszy przelew tytułem zaliczki na podatek liniowy został wykonany w 2024 r. 19 stycznia 2024 r. i dotyczył IV kwartału 2023 r., a pierwsza zaliczka dotycząca roku 2024, tj. III kwartału 2024 r., została wykonana 16 października 2024 r. Pierwszy przychód z działalności gospodarczej w roku 2025 został osiągnięty 30 stycznia 2025 r. Strona Wyjaśniła szerzej, że pierwszy przelew tytułem zaliczki na podatek liniowy został wykonany w 2025 r. 21 stycznia 2025 r. i dotyczył IV kwartału 2024 r., a pierwsza zaliczka dotycząca roku 2025, tj. II kwartału 2025 r., została wykonana 20 lipca 2025 r. W oparciu o powyższy stan faktyczny Skarżąca sformułowała następujące pytanie: Czy wskazanie w tytule przelewu wykonanego 27 października 2022 r. na indywidualny rachunek podatkowy (mikrorachunek podatkowy) wyrażenia "PIT-5L" było skuteczną od roku podatkowego 2023 formą złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., i czy wobec tego rozliczenie przez Skarżącą podatku za lata 2023 i 2024 za formularzach PIT-36L było prawidłowe? Zdaniem Wnioskodawcy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym, w przytoczonym opisie stanu faktycznego odpowiedź na pytanie interpretacyjne winna być twierdząca. W opisanym stanie faktycznym Strona wyraziła - poprzez jednoznaczne zdefiniowanie tytułów przelewów zaliczek na podatek dochodowy - wolę zarachowania swoich wpłat na poczet podatku opłacanego w formie podatku liniowego (PIT-5L). Interpretacja intencji Skarżącej nie podlega wątpliwości, jako że cała sekwencja zdarzeń w kolejnych latach potwierdza przekonanie o skutecznym dokonaniu wyboru formy opodatkowania - np. poprzez składanie deklaracji rocznych PIT-36L, których Urząd Skarbowy nie kwestionował. Opis przelewów był przeznaczony dla Naczelnika Urzędu Skarbowego, ponieważ był wpisywany w systemie informatycznym banku w pole specjalnego formularza przelewu podatkowego przewidziane do tego rodzaju informacji, których odbiorcą jest urząd skarbowy. Nie było wątpliwości, kto składa oświadczenie, jako że przelewy były wykonywane na indywidualny rachunek podatkowy (mikrorachunek podatkowy) związany jednoznacznie ze Stroną. Ustawodawca nie zastrzegł do tego rodzaju oświadczenia formy pisemnej. Nie ulega wątpliwości, że oświadczenie złożone 27 października 2022 r. nie może być skuteczne w roku 2022 r., jako że nie został dochowany termin z art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., który w obliczu uzyskania pierwszego przychodu z działalności gospodarczej we wrześniu 2022 r., upływał 20 października 2022 r. Przepis art. 9a ust. 2b u.p.d.o.f. przewiduje, że raz dokonany wybór jest ważny w kolejnych latach, chyba że podatnik złoży odmienne oświadczenie na piśmie. Wynika z tego, że wybór formy opodatkowania nie dotyczy określonego roku podatkowego, ale jest generalnie związany z podatnikiem, a jedynie początek skutku oświadczenia związany jest z dochowaniem określonego terminu. Wprawdzie nie dokonano skutecznie wyboru formy opodatkowania w roku 2022, jako że przekroczono termin prawa materialnego, to jednak dochowano terminu w odniesieniu do lat kolejnych. Wszak dzień 27 października 2022 r. nastąpił przed 20 lutego 2023 r. a ustawodawca nie wyznaczył terminu początkowego do złożenia tego rodzaju oświadczenia. Należy zatem przyjąć, jak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2021 r. (sygn. akt II FSK 700/21), że nie ma przeciwskazań, żeby na skutek oświadczenia, które zostało złożone po terminie w roku podatkowym 2022 r., podatnik nabył prawo do rozliczania się w sposób opisany w art. 30c ust. 1 u.p.d.o.f. w latach kolejnych. Zatem na skutek spełnienia wszystkich przesłanek skuteczności oświadczenia, o którym mowa w art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., należy uznać, że skutecznie od 2023 r. Strona wybrała jako formę opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej podatek liniowy. Należy pamiętać, że wolą ustawodawcy wybór formy opodatkowania należy do podatnika. Istotnie, oświadczone zostało złożone po terminie przewidzianym dla roku podatkowego 2022 r., jednak przed terminem dla roku 2023 r. Wszystkie czynności, które następnie wykonywał podatnik i wszelkie zachowania, oświadczenia woli, jakie ujawniał lub składał przez Urzędem Skarbowym, potwierdzały, jakiego wyboru Skarżąca dokonała. Działając w zaufaniu do organów podatkowych, Strona pozostawała przez kolejne lata w uzasadnionym przekonaniu, że dokonała ona skutecznego wyboru formy opodatkowania, skoro Urząd Skarbowy nie kwestionował tytułów przelewów (PIT-5L) i akceptował przesyłane deklaracje roczne PIT-36L. W wydanej dnia 30 września 2025 r. interpretacji indywidualnej Dyrektor KIS stwierdził, że stanowisko Skarżącej w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Dyrektor KIS zaznaczył, że przepisy u.p.d.o.f. nie określają urzędowego wzoru analizowanego oświadczenia, ani innych wymogów co do jego formy. Z oświadczenia tego ma natomiast jednoznacznie wynikać, jakiego wyboru dokonał podatnik. Dlatego też, w przypadku gdy podatnik dokonał wpłaty pierwszej zaliczki tytułem podatku liniowego w ustawowym terminie przewidzianym dla złożenia oświadczenia o wyborze takiej formy opodatkowania i z opisu dokonanej wpłaty (np. tytułu przelewu) wynika, jakiego dokładnie rodzaju podatku dotyczy płatność, taki dowód wpłaty może zostać uznany za złożenie oświadczenia. Jeżeli podatnik dokona wyboru szczególnej formy opodatkowania, jaką jest opodatkowanie w sposób liniowy, to jak wynika z powyższych przepisów, ta forma opodatkowania dotyczy również lat następnych. Złożenie stosownego oświadczenia, w określonym w przepisach terminie, jest warunkiem koniecznym dla możliwości skorzystania z opodatkowania w formie tzw. podatku liniowego. Przepisy u.p.d.o.f. - wywiódł DKIS - nakładają obowiązek złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemnego oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania do 20-go dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego. Skoro zatem pierwszy przychód w roku podatkowym 2022 Strona uzyskała we wrześniu 2022 r., to oświadczenie o wyborze opodatkowania w tzw. formie podatku liniowego lub dokonanie wpłaty pierwszej zaliczki i wskazanie w tytule przelewu, że płatność dotyczy podatku liniowego, powinno nastąpić w terminie ustawowym, tj. do 20 października 2022 r., natomiast Skarżąca dokonała wpłaty zaliczki po ustawowym terminie, a mianowicie 27 października 2022 r. Wobec tego dokonana przez Stronę ww. wpłata potwierdzona przelewem nie może dotyczyć lat następnych (od 2023 r.), ponieważ nie może być uznana za skutecznie złożone oświadczenie o wyborze formy opodatkowania, gdyż została dokonana po ustawowym terminie do złożenia oświadczenia o wyborze formy opodatkowania tzw. podatkiem liniowym. Skarżąca wskazała także - zauważył Dyrektor KIS - że pierwszy przelew tytułem zaliczki na podatek liniowy został wykonany w 2023 r., tj. 23 stycznia 2023 r. i dotyczył IV kwartału 2022 r. Wobec tego nie dotyczył on 2023 r. i przelew ten również nie może być uznany za skutecznie złożone oświadczenie o wyborze formy opodatkowania podatkiem liniowym na 2023 r. - skonstatował DKIS. Ponadto, z dalszego opisu sprawy wynikało - wskazał Dyrektor KIS - że: - pierwszy przychód w roku podatkowym 2023 Skarżąca osiągnęła 10 stycznia 2023 r., to oświadczenie o wyborze opodatkowania w tzw. formie podatku liniowego lub dokonanie wpłaty pierwszej zaliczki i wskazanie w tytule przelewu, że płatność dotyczy podatku liniowego za 2023 r., powinno nastąpić w terminie ustawowym, tj. do 20 lutego 2023 r. - pierwszy przychód w roku podatkowym 2024 Strona osiągnęła 29 stycznia 2024 r., to oświadczenie o wyborze opodatkowania w tzw. formie podatku liniowego lub dokonanie wpłaty pierwszej zaliczki i wskazanie w tytule przelewu, że płatność dotyczy podatku liniowego za 2024 r., powinno nastąpić w terminie ustawowym, tj. do 20 lutego 2024 r. - pierwszy przychód w roku podatkowym 2025 Skarżąca osiągnęła 30 stycznia 2025 r., to oświadczenie o wyborze opodatkowania w tzw. formie podatku liniowego lub dokonanie wpłaty pierwszej zaliczki i wskazanie w tytule przelewu, że płatność dotyczy podatku liniowego za 2025 r., powinno nastąpić w terminie ustawowym, tj. do 20 lutego 2025 r. Natomiast Strona dokonała wpłat zaliczek po ustawowym terminie, a mianowicie: w 2023 r. - 25 kwietnia 2023 r., w 2024 r. - 16 października 2024 r., w 2025 r. - 20 lipca 2025 r. Wobec tego dokonane przez Skarżącą wpłaty potwierdzone przelewami nie mogą być uznane za skutecznie złożone oświadczenia o wyborze formy opodatkowania jaką jest opodatkowanie w sposób liniowy, gdyż zostały dokonane po ustawowym terminie do złożenia oświadczenia o wyborze formy opodatkowania. W konsekwencji, dokonany przez Stronę wybór formy opodatkowania poprzez wskazanie w tytule przelewu wykonanego 27 października 2022 r. na indywidualny rachunek podatkowy (mikrorachunek podatkowy) wyrażenia "PIT-5L" nie był skuteczną od roku podatkowego 2023 formą złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., bowiem został on dokonany po ustawowym terminie. Wpłaty dokonane przez Stronę w styczniu każdego roku również nie mogą być uznane za skutecznie złożone oświadczenia, gdyż z opisu tych wpłat wynikało, że dotyczą IV kwartału roku poprzedniego. Dlatego też w latach 2023, 2024, 2025 Skarżąca nie powinna rozliczać podatku dochodowego od osób fizycznych w sposób przewidziany w art. 30c ust. 1 ww. ustawy, a co za tym idzie, rozliczenie przez Stronę podatku za lata 2023 i 2024 na formularzach PIT-36L było niewłaściwe, i w konsekwencji stanowisko Skarżącej należało uznać za nieprawidłowe - podsumował swoją argumentację prawną Dyrektor KIS. Pismem z dnia 27 października 2025 r. Skarżąca wniosła skargę na interpretację indywidualną DKIS z dnia 30 września 2025 r., wnosząc o jej uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oraz zasądzenie od Dyrektora KIS na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnego do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji Skarżący zarzuciła: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że podatnicy, którzy chcą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. (tzw. podatek liniowy), muszą złożyć oświadczenie w okresie od 1 stycznia do 20 lutego danego roku podatkowego, podczas gdy nie wynika to z przepisu i stosując poprawną wykładnię należało przyjąć, że termin 20 lutego zostaje dochowany także wówczas, jeśli oświadczenie zostało złożone przed dniem 1 stycznia, tj. w poprzednim roku - co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ na skutek błędnej wykładni nie zastosował tego przepisu i wadliwie rozstrzygnął, że oświadczenie Skarżącej z dnia 27 października 2022 r. nie mogło być skuteczne w roku 2023; b. art. 9a ust. 2b u.p.d.o.f. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na niezastosowaniu, podczas gdy należało go zastosować i przez to w zgodzie z przepisem przyjąć, że oświadczenie, o którym mowa w art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., złożone 27 października 2022 r., tj. w terminie dla roku 2023 (do 20 lutego 2023 r.), ma zastosowanie w latach kolejnych (2024 i następnych) - co miało wpływ na wynik sprawy, jako że przesądziło o negatywnym dla Skarżącej rozstrzygnięciu organu o nieskuteczności złożonego przez nią oświadczenia w roku 2024; II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm., dalej "O.p."), jako że organ nie uwzględnił faktu, iż Skarżąca miała pełne podstawy do działania w zaufaniu do organów podatkowych i uznania, że jej oświadczenie z art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f. wywołało skutek w roku podatkowym 2023 i kolejnych, skoro organy podatkowe nie miały zastrzeżeń do tego oświadczenia dysponując od 2022 r. licznymi przejawami woli Skarżącej w postaci tytułów przelewów i składanych corocznie deklaracji PIT-36L - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako że niezastosowanie przez Organ zasady lojalności państwa wobec jednostki poskutkowało wydaniem negatywnego rozstrzygnięcia tylko na podstawie wątpliwej, zawężającej interpretacji przepisu art. 9a ust 2 u.p.d.o.f., z pominięciem różnych przejawów woli Skarżącej i całokształtu okoliczności, sekwencji zdarzeń, pomimo, że ustawodawca wprost uzależnił skuteczność wyboru formy opodatkowania od woli podatnika; b. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. - poprzez nieuwzględnienie przez organ w wydanej interpretacji indywidualnej orzecznictwa sądów administracyjnych, co jest przejawem prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako że uwzględnienie orzeczeń sądów powinno doprowadzić do korzystnego dla Skarżącej rozstrzygnięcia; c. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 1 O.p., jako że organ nie odniósł się do całości przedstawionego przez Skarżącą stanowiska, w szczególności nie wykazał powodu, dla którego pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego przywoływany przez Skarżącą nie znalazł zastosowania w niniejszej sprawie, a także nie uzasadnił nieuwzględnienia najważniejszych tez Skarżącej - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako że uwzględnienie rozumowania przedstawionego przez Skarżącą, w tym za NSA, mogło doprowadzić do korzystnego dla Skarżącej rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 dalej jako: ppsa), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg (m.in.) na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. Na podstawie art. 146 § 1 ppsa, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, sąd uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 ppsa stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku - winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 ordynacji podatkowej). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. Trzeba również wyjaśnić, że zgodnie z art. 57a ppsa skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57 (a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.; zob. też S. Babiarz (red.), K. Aromiński, Postępowanie sądowoadministracyjne w praktyce, publ. Lex 2015). Kontrola zaskarżonej interpretacji indywidualnej we wskazanych wyżej granicach prowadzi do wniosku, że interpretacja ta narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sąd uznał przy tym, nie negując poglądów prezentowanych w wyrokach cytowanych przez organ, że w stanie faktycznym tej sprawy zachodzą takie okoliczności faktyczne, które uzasadniają przyjęcie poglądu prawnego wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2021 r., II FSK 700/21. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy wykładni art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 9a ust. 1 u.p.d.o.f., dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone na piśmie oświadczenie o zastosowaniu opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych określonego w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, podatnicy mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c. W tym przypadku są obowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzonego na piśmie oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego. Na podstawie ust. 2b ww. przepisu, dokonany wybór sposobu opodatkowania, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również lat następnych, chyba że w kolejnych latach podatnik w terminie określonym w ust. 2 zawiadomi na piśmie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania albo złoży w terminie i na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Dokonując wykładni powyższych regulacji organ stanął na stanowisku, że skarżąca nie zdołała w terminie wynikającym z ww. przepisu w żadnym z analizowanych lat podatkowych złożyć oświadczenia o wyborze formy opodatkowania, na podstawie art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., bowiem nie uczyniła tego ani do 20 lutego 2023 r., ani do 20 lutego 2024 r., ani też do 20 lutego 2025 r. Skarżąca dokonała wpłat 25 kwietnia 2023 r., 16 października 2024 r. i 20 lipca 2025 r., a zatem z naruszeniem wymogu złożenia oświadczenia do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym. Niewątpliwie rację należy przyznać skarżącej, że wyłączna inicjatywa co do wyboru sposobu opodatkowania należy do podatnika. Chcąc zatem skorzystać z prawa do opodatkowania dochodu w formie podatku liniowego w danym roku podatkowym musi on do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym złożyć właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego oświadczenie o stosownej treści i okoliczność ta nie może być sporna. W sprawie nie jest przy tym sporne stanowisko jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że wybór formy opodatkowania może nastąpić poprzez złożenie oświadczenia w przelewie skierowanym do urzędu skarbowego, zatem Sąd nie będzie szerzej tego zagadnienia analizował. Skarżąca w oświadczeniu złożonym 27 października 2022 r.wprawdzie wskazała konkretny rok - 2022, wybierając formę opodatkowania podatkiem liniowym. Jednakże na gruncie niniejszej sprawy istotne są dalsze działania podatnika, który konsekwentnie swój wybór opodatkowania stawką liniową potwierdzał, składając w kolejnych latach podatkowych, zeznania podatkowe PIT 36L, stosownie do art. 30c u.p.d.o.f., a także od początku działalności konsekwentnie wszystkie rozliczenia, dokumentacja, przelewy do US, wyliczenia należnej składki zdrowotnej były dokonywane z wyartykułowaniem woli wyboru sposobu opodatkowania opisanego w art. 30c ust. 1 u.p.d.o.f. Strona dokonywała przelewów kwartalnych zaliczek na podatek dochodowy na indywidualny rachunek podatkowy (mikrorachunek podatkowy) opisując je jako "PIT-5L": 27 października 2022 r. za III kwartał 2022 r., 23 stycznia 2023 r. za IV kwartał 2022 r., 25 kwietnia 2023 r. za I kwartał 2023 r., 20 lipca 2023 r. za II kwartał 2023 r., 19 stycznia 2024 r. za IV kwartał 2023 r., 16 października 2024 r. za III kwartał 2024 r., 21 stycznia 2025 r. za IV kwartał 2024 r., 20 lipca 2025 r. za II kwartał 2025 r. Istotnym jest, że organy podatkowe dysponując oświadczeniami strony przez lata nie zgłaszały żadnych zastrzeżeń co do powyższych zeznań podatkowych PIT 36L. Skarżąca miała zatem pełne podstawy, działając w zaufaniu do organów podatkowych, zgodnie z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 - dalej w skrócie: "O.p."), aby przyjąć, że złożone przez nią oświadczenie, o którym mowa w art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., wywołało oczekiwany przez nią skutek. Zasada zaufania do państwa i stanowionego prawa, zwana też zasadą lojalności państwa wobec jednostki wymaga – ogólnie rzecz ujmując – stosowania prawa w taki sposób, aby nie stawało się ono dla obywatela pułapką i by mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu, iż nie naraża się na prawne skutki, których nie przewidywał w chwili podejmowania danych decyzji (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r., o sygn. akt K 4/03). Sąd ma na uwadze sekwencję zdarzeń po złożeniu pierwszego oświadczenia, czyli rozliczanie przez skarżącą podatku linowego przez kilka lat i niekwestionowanie tego przez organy. Wobec powyższego, w okolicznościach niniejszej sprawy dopuszczalne było przyjęcie, że oświadczenie skarżącej złożone, w trybie art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., w dniu 27 października 2022 r., mogło w istocie zostać uznane za skuteczne co do wyboru formy opodatkowania począwszy od 2023 r. W przepisie art. 9a ust. 2b u.p.d.o.f. określono, że dokonany wybór sposobu opodatkowania, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również lat następnych, chyba że w kolejnych latach podatnik w terminie określonym w ust. 2 zawiadomi na piśmie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania albo złoży w terminie i na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Skarżąca kontynuowała działalność gospodarczą i składała stosowne rozliczenia podatkowe, będąc przekonaną, że skutecznie złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f. Organ podatkowy zaś milcząco akceptował taki stan rzeczy. W sprawie poza sporem jest, że skoro w złożonym przez stronę oświadczeniu wskazany został rok podatkowy 2022 i oświadczenie zostało złożone po terminie wynikającym z art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., to brak jest podstaw do zastosowania stawki liniowej określonej w art. 30c u.p.d.o.f. za ten rok - 2022. Nie jest bowiem całkowicie pozbawione racji stwierdzenie, że złożenie oświadczenia, na podstawie art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f., jeśli ma dotyczyć danego roku podatkowego winno nastąpić wyłącznie w okresie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym i wówczas takie oświadczenie jest skuteczne w tym roku podatkowym, jak i w latach następnych. Zasadą jest, że wyboru systemu opodatkowania dokonuje się na początku roku podatkowego. Przy czym w realiach niniejszej sprawy należało uznać, że skarżąca mogła złożyć oświadczenie na przyszłość, tj. na lata 2023 i następne. Z przywołanych przepisów art. 9a ust. 2 i ust. 2b u.p.d.o.f. wynika, że wybór sposobu opodatkowania dokonany w oświadczeniu dotyczy także lat następnych, chyba, że podatnik w odpowiednim terminie zawiadomi w formie pisemnej o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania. Powyższe uregulowania prawne w sposób niewątpliwy statuują prawo podatnika do kontynuacji wybranego sposobu opodatkowania, bez potrzeby ponawiania oświadczenia w tym zakresie w kolejnych latach podatkowych. Skoro zatem skarżąca, pomimo wskazania roku podatkowego 2022 nie mogła nabyć prawa do opodatkowania w 2022 r., bo złożyła oświadczenie po terminie, to w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać, że nabyła to prawo w roku następnym - 2023. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni powyższą ocenę prawną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.