III SA/Wa 270/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B.W. i Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę Prezydent W. , postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., wszczął z urzędu postępowanie wobec B. W. i Z. W. (dalej "Skarżące") w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2014 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] . W wyniku tego postępowania Prezydent, na podstawie art. 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 – 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą" lub "u.p.o.l", a także Uchwały Nr LXX/1830/2013 Rady Miasta W. z dnia 7 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2014, wydał w dniu [...] maja 2014 r. decyzję ustalającą Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2014 w wysokości 877 zł. Do opodatkowania przyjęto budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2,20 m o powierzchni 64,94 m², budynki mieszkalne o wys. 1,40 m - 2,20 m o powierzchni 64,94 m², pozostałe budynki lub ich części o powierzchni 40 m² oraz grunty pozostałe o powierzchni 1.078 m². W decyzji organ I instancji wskazał, że wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej przez podatnika w Wydziale Budżetowo-Księgowym Dzielnicy U. , danych z ewidencji gruntów i budynków i innych dokumentów, będących w posiadaniu organu podatkowego. Pismem z dnia 26 maja 2014 r. Skarżące złożyły odwołanie od powyższej decyzji. Skarżące zarzuciły przyjęcie do opodatkowania nieprawidłowych powierzchni gruntu i budynków podnosząc, że dane zawarte w ewidencji gruntów są nieprawidłowe, i że nieuwzględniono wielkości udziałów przypadających podatnikom w nieruchomości wspólnej przy wymiarze podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymało w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że Skarżąca – B.W. - w dniu 29 lipca 1998 r. złożyła oświadczenie podatkowe dotyczące nieruchomości położonej przy ul. [...], w którym wykazała do opodatkowania grunt o powierzchni 534,5 m² oraz budynek mieszkalny o wysokości powyżej 2,20 m (mieszkanie) o powierzchni 32,04 m² i budynek mieszkalny o wysokości 1,40 m - 2,20 m (piwnica) o powierzchni 32,04 m², a także garaż drewniany o powierzchni 23,04 m². Z kolei w dniu 9 września 1998 r. Skarżąca – Z.W. - złożyła oświadczenie, w którym wykazała budynek mieszkalny o wysokości powyżej 2,20 m (mieszkanie) o powierzchni 32,90 m, a także budynek mieszkalny o wysokości 1,40 m - 2, 20 m (piwnica) o powierzchni 32,90 m². Wskazała też na garaż murowany o powierzchni 13 m² i komórkę o powierzchni 4 m². Z powyższych oświadczeń wynika zatem, iż budynek mieszkalny o wysokości powyżej 2,20 m (mieszkanie) - powierzchnię 64,94 m², budynek mieszkalny o wysokości od 1,40 - 2,20 m (piwnica) - powierzchnię 64,94 m², a pozostałe budynki (garaże i komórka) - 40 m². Ponadto Organ dodał, że - jak wynika z wyjaśnień Prezydenta - poza powyższymi informacjami, do dnia orzekania, mimo wielokrotnych wezwań, Skarżące nie złożyły innych, aktualnych, wskazujących inne dane o podstawach opodatkowania, informacji o nieruchomościach dla celów opodatkowania. Organ odwoławczy odwołał się do wypisów z kartoteki budynków sporządzonej według stanu na dzień [...] sierpnia 2013 r. oraz [...] stycznia 2014 r., w której ujawniono budynki na działce nr [...] przy ul. [...] z określeniem ich funkcji: "budynki mieszkalne" i "inne budynki niemieszkalne". W tej kartotece budynków wskazano jednak tylko powierzchnię zabudowy budynków. Organ podatkowy przy ustalaniu wymiaru podatku od nieruchomości za obiekty budowlane (budynki) zasadnie przyjął dane wynikające ze złożonej przez podatników informacji o nieruchomościach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że w aktach sprawy znajdują się wypisy z rejestru gruntów datowane na dzień [...] kwietnia 2013 r., oraz [...] stycznia 2014 r., z których wynikało, że powierzchnia gruntu wynosi 1.078 m². Z kolei przyjęta przez organ I instancji metoda wyliczenia podatku za powierzchnie pomieszczeń o wysokości od 1,40 do 2,20 m była nieprawidłowa. Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%. Oznacza to, że stosownemu zmniejszeniu podlega powierzchnia użytkowa budynku stanowiąca wartość, do której stosuje się przewidzianą w uchwale rady stawkę podatku. Organ I instancji ustalił wymiar podatku przyjmując do wyliczeń całą powierzchnię pomieszczeń o wysokości od 1,40 do 2,20 m (64,94 m²) w budynku mieszkalnym i stosując stawkę pomniejszoną o 50%, tj. zamiast wynikającej z § 1 pkt 2 lit. a) ww. uchwały Nr LXX/1830/2013 Rady W. z dnia 7 listopada 2013 r. stawki 0,74 zł, zastosował nieprzewidzianą w tej uchwale stawkę 0,37 zł. Innymi słowy, zamiast pomniejszyć powierzchnię organ I instancji pomniejszył stawkę podatkową. Ostatecznie trzeba jednak stwierdzić, iż wyliczona w taki sposób kwota podatku jest prawidłowa. Jednak zastosowany przez organ podatkowy I instancji wadliwy sposób wyliczenia podatku, prowadził do ustalenia takiej samej kwoty podatku. Tym samym podatek od nieruchomości ustalono w prawidłowej kwocie. Pismem z dnia 30 grudnia 2014 r. Skarżące wniosły skargę na powyższą decyzję SKO. Skarżące zarzuciły jej sprzeczność polegającą na wymiarze podatku według danych zawartych w deklaracji i jednocześnie według ewidencji gruntów i budynków, a także brak informacji, na jakich dokumentach oparł się Organ orzekający. Kwestionowały także sposób wydania decyzji, a także zarzuciły jej błędne określenie wielkości udziałów przypadających podatnikom w nieruchomości wspólnej przy wymiarze podatku oraz naruszenie art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) i art. 365 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, skutkujące błędnym określenie powierzchni stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ponadto przedstawiły okoliczności nabycia nieruchomości przy ul. [...] i jej podziału. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi. Ponownie powołało się na wiążący charakter danych ewidencji gruntów i budynków. Pismem procesowym z dnia 10 grudnia 2015 r. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji Prezydenta W. . Wyraziły niezadowolenie z decyzji, wskazały na szereg załączonych pism dotyczących prowadzonych przed organami administracji i sądami powszechnymi spornych kwestii powierzchni przedmiotów opodatkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie sądowej kontroli legalności poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. . w przedmiocie ustalenia Skarżącym wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014r. Z treści skargi, jak również ze stanowiska wyrażonego przez Skarżące w piśmie z dnia 10 grudnia 2015 r. wynika, że kwestionują one powierzchnię nieruchomości przyjętą jako podstawę wymiaru podatku. Podniosły, że trwa spór co do granic nieruchomości, a na skutek powstałych rozbieżności w granicach działek, nastąpiła zmiana powierzchni nieruchomości. Analizę prawnych aspektów rozpoznawanej sprawy należy rozpocząć od przepisu art. 3 ust.1 u.p.o.l. Zgodnie z powołanym przepisem obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obciąża m.in. osoby fizyczne będące właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości gruntowych i budowlanych albo będące użytkownikami wieczystymi gruntów. Skarżące są współwłaścicielkami nieruchomości, a zatem obciąża je obowiązek uiszczania podatku. Treść decyzji organu pierwszej instancji wskazuje, że powierzchnia nieruchomości, stanowiąca podstawę do ustalenia wysokości podatku określona została stosownie do danych z ewidencji gruntów i budynków. W aktach sprawy znajdują się między innymi wypisy z rejestru gruntów z [...] kwietnia 2013 r., oraz [...] stycznia 2014 r., z których wynika, że powierzchnia nieruchomości Skarżących wynosi 1.078 m². W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej: "P.g.k.") podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazuje bezpośrednio przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l. W związku z treścią powyższego przepisu jak również w związku z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ukształtowała się jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazująca na związanie organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków jak również na brak możliwości dokonywania przez organ odmiennych ustaleń co do powierzchni i przeznaczenia gruntów niż dane zawarte w ewidencji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lutego 2009 roku, sygn. akt. I SA/Gl 7/09, wyrok NSA z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt. II FSK 1136/06, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II FSK 1522/05, czy też wyrok NSA z 18 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 1040/10). W konsekwencji stwierdzić należy, że zarzuty Skarżących dotyczące przyjęcia nieprawidłowej powierzchni nieruchomości dla celów wymiaru podatku od nieruchomości są nieuzasadnione. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta (art. 22 ust. 2 P.g.k.). Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94, OSS 1994/4-5/164). Wobec powyższego kwestionowanie w postępowaniu podatkowym powierzchni nieruchomości, gdy powierzchnia ta wynika z ewidencji gruntów nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W świetle art. 21 ust. 1 P.g.k. nieuzasadnione jest oczekiwanie Skarżących, iż organ podatkowy samodzielnie ustali powierzchnię nieruchomości, np. w oparciu o dokumentację z akt sądowych dotyczących ustalenia granic nieruchomości. Możliwość taką wyklucza wskazany wyżej ustawowy nakaz uwzględnienia przez ten organ danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Analogiczne stanowisko wyrażone zostało w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 25 stycznia 2010 r. III SA/Wa 1810/09, z 27 września 2012 r. III SA/Wa 3257/11 oraz z dnia 8 maja 2013 r. III SA/Wa 3441/12 oddalających skargi Skarżących na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2009, 2010 oraz 2012. Odnosząc się do tej części decyzji, która dotyczy ustalenia podatku z tytułu budynku i budowli znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości wskazać należy, że podatek ustalony został zgodnie z treścią oświadczeń podatkowych dotyczących przedmiotowej nieruchomości, złożonych przez Skarżące 22 lipca 1998 roku i 9 września 1998 r. Oświadczenia te nie były przez Skarżące zmieniane. Prawidłowo zatem organ I instancji uwzględnił podane w nich dane jako podstawę wymiaru podatku. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.