III SA/Wa 2712/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2011 r. po rozpoznaniu wniosku adw. M. H. o zasądzenie kosztów postępowania sadowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania sadowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego Sąd, postanowieniem z 20 lipca 2011 r. III SA/Wa 2712/10 przyznał I.W. (dalej jako skarżąca lub strona) prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z 1 sierpnia 2011 r. poinformowała, że do udzielenia pomocy prawnej skarżącej został wyznaczony M. H. (adw), dalej powoływany także jako pełnomocnik skarżącego. Pełnomocnik skarżącego, pismem z 5 września 2011 r., wniósł o uchylenie zakwestionowanego aktu prawnego oraz o "zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych". Poinformował nadto, ze opłaty za świadczona pomoc prawną z urzędu nie zostały zapłacone w całości lub w części. Na rozprawie substytut pełnomocnika skarżącego podtrzymał stanowisko skarżącego wyrażone także w nadesłanym piśmie procesowym i wniósł o uwzględnienie skargi. W następnie składanych pismach procesowych, tj. 9 września 2011 r. i z 23 września 2011 r., wniesiono o sporządzenie uzasadnienia oraz poinformował o uiszczeniu opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia. Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – reprezentowania przed Sądem I instancji, wniesienie środków odwoławczych albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Przesłanką przyznania wynagrodzenia jest pomoc prawna faktycznie udzielona. Referendarz sądowy zwraca uwagę na fakt, że strona skutecznie wniosła skargę do Sądu. Skarga ta została rozpoznana na rozprawie – jak wynika z protokołu rozprawy – bez obecności pełnomocnika. Fakt ten jednak, ze względu na brak obowiązku stawiennictwa na rozprawie, co wskazano w zawiadomieniu o terminie, nie jest Sygn. akt III SA/Wa 2712/10 okolicznością uzasadniającą odmowę przyznania wynagrodzenia. Ze względu na sposób pracy Sądu – kontrolę zgodności z prawem rozstrzygnięcia i niezwiązanie granicami skargi okolicznością ta nie jest także oddalenie skargi. Z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm) wynika, że warunkiem przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu jest złożenie wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wraz z oświadczeniem, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z analizy akt sprawy wynika, że sposób rozstrzygnięcia sprawy – oddalenie skargi – uniemożliwia zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej, niezależnie od niedochowania wymogów treści wniosku o nieopłacone koszty pomocy prawnej, składanego przez pełnomocnika z urzędu. Zdaniem referendarza sądowego, jest on zobowiązany, wykazując respekt dla konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP), działać na podstawie i w granicach prawa, jak też przestrzegać zakresu swoich kompetencji oraz zadań i trybu postępowania, które to zmienne wyznaczają granice aktywności referendarza sądowego w sferze wykonywania przydanej mu władzy publicznej (art. 7 Konstytucji RP). Bez wątpienia referendarz sądowy, także pomimo braku stosownego rozstrzygnięcia, nie ma kompetencji do – co wnosi pełnomocnik – "zasądzania od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania(....)", skoro kompetencji takiej nie przydają mu przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak też przepisy przywołanego rozporządzenia. Dlatego, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., referendarz sądowy uznał, jak w sentencji.