III SA/Wa 2718/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent Magdalena Frąckiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. T. i W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. solidarnie na rzecz M. T. i W. T. kwotę 318 zł (słownie: trzysta osiemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta Z. (dalej zwany "Prezydentem") decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. ustalił M.T. oraz W.T. (dalej zwani "Stroną" lub "Skarżącymi") wysokość zobowiązania podatkowego na 2016 r. z tytułu podatku od nieruchomości za nieruchomości położone w Z. przy ulicy [...] (nr działki [...]) w kwocie 7.949,00 zł, przyjmując do opodatkowania: budynki pod działalność gospodarczą o pow. 319,80 m2 przy zastosowaniu stawki 22,82 zł/m2 w kwocie 7297,84 zł; budynki mieszkalne o pow. 49,46 m2 przy zastosowaniu stawki 0,73 zł/m2 w kwocie 36,10 zł oraz grunty pozostałe o pow. 1.501 m2 przy zastosowaniu stawki 0,41 zł/m2 w kwocie 615,41 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Skarżący pomimo ciążącego na nich obowiązku i wezwania do złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, nie złożyli wymaganych informacji IN-1. Skarżący odwołaniem z dnia 11 lipca 2016 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucili brak uzasadnienia faktycznego, zbieranie materiału dowodowego przed wszczęciem postępowania podatkowego, naliczenie zawyżonego podatku. W ich ocenie decyzja zawiera cytaty przepisów i pozbawiona jest uzasadnienia faktycznego. Ponadto podnieśli, iż czynnie uczestniczyli w postępowaniu. Z kolei podatek uznali za naliczony niezgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej zwane "SKO") decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia za wiążące dla organów podatkowych SKO uznało dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zauważyło, że z danych tych oraz innych dowodów (pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 7 kwietnia 2003 r., pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 czerwca 2010 r.) wynika, iż podatek został naliczony od następujących nieruchomości: budynki pod działalność gospodarczą - 319, 80 m2 - stawka - 22,82 zł - 7297, 84 zł; budynki mieszkalne - 49,46 m2 - stawka 0,73 zł – 3610 zł; grunty pozostałe - 1501,00 m2 - stawka - 0,41 zł - 615,41 zł. Ponadto wskazało, iż na przedmiotowej nieruchomości jest prowadzona działalność gospodarcza. Na nieruchomości znajduje się budynek magazynu (319, 80 m2) i część powierzchni jest mieszkalna (49,46 m2). Pod adresem ul. [...], Skarżący ma zarejestrowaną działalność gospodarczą. Mając powyższe na uwadze SKO doszło do przekonania, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny. Właściwie opodatkował budynki zajęte pod działalność gospodarczą i budynki mieszkalne oraz grunty pozostałe przy zastosowaniu odpowiednich stawek wynikających z uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości. Budynek podlegał zaś legalizacji w ramach samowoli budowlanej, co nie powodowało, że nie może być traktowany jako związany z działalnością gospodarczą. Mając powyższe na uwadze SKO nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze z 18 października 2018 r. Strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła brak uzasadnienia faktycznego, pominięcie w uzasadnieniu pisma z dnia 17 maja 2017 r., niezgodne z prawdą twierdzenia, że Strony czynnie nie uczestniczyły w postępowaniu, niezgodne z prawdą twierdzenia, że na nieruchomości przy ul. [...] w Z. jest prowadzona działalność gospodarcza (według Skarżących adres ten służy jedynie do przesyłania korespondencji). W uzasadnieniu Skarżący podnieśli, iż decyzja SKO nie posiada uzasadnienia faktycznego i nie odnosi się do stawianych przez nich zarzutów. Wskazali, że pominięto ich uwagi do zebranego materiału dowodowego zawarte w piśmie z dnia 17 maja 2017 r. Dodali, że przedmiotowa nieruchomość od 2008 r. nie posiada energii elektrycznej. Skarżący wskazali, że wydając decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe na kolejny rok podatkowy (2017) organ pierwszej instancji stwierdził, że budowa nie jest dokończona i budynek nie jest użytkowany. Zostało to poprzedzone oględzinami przedmiotowej nieruchomości oraz wystąpieniem o stosowne dokumenty do Starostwa Powiatowego w Z. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Tym samym - zdaniem Skarżących - zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji nie mogły stwierdzić, że w roku 2016 przedmiotowy budynek był dokończony, skoro w kolejnym roku stwierdzono, że budowa tego budynku nadal nie został dokończona. Do skargi zostały dołączone niepoświadczone za zgodność z oryginałem kopie pisma z dnia 17 maja 2017 r. i decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w sprawie wymiary podatku od nieruchomości na rok 2017. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzyło przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznało za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "P.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Orzekanie, w myśl art. 135 P.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję SKO, w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że narusza ona prawo w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sprawy jest kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku znajdującego się na działce Skarżących. Według organów podatkowych budynek ten należało opodatkować według stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tymczasem Skarżący wskazują, że budynek ten nie jest użytkowany, na co wskazuje stan działki oraz brak podłączenia na działce energii elektrycznej, a co więcej jego budowa nigdy nie została zakończona. Skarżący zarzucają organom, że nie ustalono stanu faktycznego, nie odniesiono się do podniesionych przez Skarżących zarzutów. W ocenie Sądu rację należy przyznać Skarżącym. Zakreślając ramy prawne przedmiotowej sprawy należy wskazać na następujące przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej zwana "u.p.o.l."): Przepis art. 2 ust. 1 u.p.o.l. stanowiący, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 u.p.o.l.). Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (art. 6 ust. 2 u.p.o.l.). Ostatni z zacytowanych przepisów świadczy, że w przypadku opodatkowania budowli i budynków lub ich części okolicznością istotną jest to, czy budowa została zakończona. Co do zasady opodatkowaniu nie podlegają budowle i budynki w trakcie budowy. Obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy mimo braku zakończenia budowy rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem - wtedy też obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Tym samym dla opodatkowania budynku należącego do Skarżących istotne jest, czy została zakończona budowa tego budynku lub - ewentualnie - czy rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed jego ostatecznym wykończeniem. W postępowaniu przez organem drugiej instancji Skarżący wyraźnie wskazywali, że budowa budynku nie została zakończona, powołując się na dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków oraz na pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (pismo Skarżących z dnia 17 maja 2017 r., które wpłynęło do SKO w dniu 22 maja 2017 r., znajduje się w aktach administracyjnych, przy czym brak jest numeracji tych akt). Jednocześnie w ww. piśmie Skarżący podnieśli, że w aktach brak aktualnego wypisu z rejestru gruntów – załączono jedynie kserokopię z dnia 13 października 2011 r., z której wynika jedynie jaka jest powierzchnia gruntu i powierzchnia zabudowy. Jednakże w zaskarżonej decyzji SKO w ogóle nie odniosło się do tej kwestii. W szczególności nie rozważyło czy została zakończona budowa przedmiotowego budynku lub czy rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed jego ostatecznym wykończeniem. W nader krótko uzasadnionej decyzji powołało przepisy art. 2 i 3 u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.), zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dalej SKO zacytowało fragmenty czterech orzeczeń sądów administracyjnych, nie wskazując jednakże, jakie znaczenie przypisuje poglądom zawartym w tych orzeczeniach ani jaki miałyby one mieć wpływ na niniejszą sprawę. Dwa pierwsze z tych orzeczeń dotyczą związania organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Następnie SKO stwierdziło, że z danych zawartych w ewidencji działalności gospodarczej oraz innych dowodów (pisma Powiatowego Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 7 kwietnia 2003 r., pisma Powiatowego Inspektorat Nadzoru Budowlanego z dnia 7 czerwca 2010 r.) wynika, że podatek został naliczony od następujących nieruchomości: – budynki pod działalność gospodarczą – 319,80 m2 – stawka 22,82 zł – 7297,84 zł, – budynki mieszkalne – 49,46 m2 – stawka 0,73 zł – 36,10 zł (w zaskarżonej decyzji jest omyłka pisarska, gdyż wskazano 3610 zł), – grunty pozostałe – 1501 m2 – stawka 0,41 zł – 615,41 zł. Co istotne, SKO w żaden sposób nie odniosło się do zawartych w piśmie z dnia 17 maja 2017 r. twierdzeń Skarżących, że w aktach brak aktualnego wypisu z rejestru gruntów, a do tych akt załączono jedynie kserokopię z dnia 13 października 2011 r., z której wynika jedynie jaka jest powierzchnia gruntu i powierzchnia zabudowy. Natomiast dwa pozostałe cytowane przez SKO wyroki sądów administracyjnych dotyczą stanu technicznego budynku, w żaden sposób nie odnosząc się do zarzutów Skarżących, że budowa przedmiotowego budynku nigdy nie została zakończona. W ocenie Sądu działanie organów podatkowych naruszyło przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Celem postępowania podatkowego jest wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie indywidualnej. Rozstrzygnięcie takie jest możliwe wtedy, gdy organ podatkowy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej zwana "O.p.") podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego (niebudzącego żadnych wątpliwości) wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Natomiast ustalenie stanu faktycznego wymaga zebrania informacji o faktach. Weryfikacja tych informacji następuje zazwyczaj przez przeprowadzenie dowodu, a proces ustalenia istnienia lub nieistnienia tych faktów stanowi proces dowodzenia. Wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego powinno prowadzić do jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych. Przy czym, mając na uwadze art. 180 § 1 O.p., dowód może być ujmowany jako przedmiot dowodzenia, czyli fakt lub okoliczność podlegająca udowodnieniu, jak również jako źródło dowodowe, przez które należy rozumieć osobę lub rzecz, od której lub na podstawie której organy podatkowe uzyskują informacje mające istotne znaczenie dla sprawy. W myśl natomiast art. 191 O.p. to czy dana okoliczność została udowodniona, organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Zatem zasada swobodnej oceny dowodów tylko w tedy będzie zrealizowana, gdy zostaną zgromadzone w sposób zgodny z przepisami prawa wszelkie dowody niezbędne do ustalenia prawdy obiektywnej. Organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien kierować się zasadami logiki oraz zgodnością oceny z doświadczeniem życiowym. Jednocześnie organy podatkowe nie mogą ograniczyć się do przeprowadzenia tylko niektórych dowodów, kierując się z góry przyjętym założeniem, że inne dowody są zbędne. Materiał dowodowy jest bowiem zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ drugiej instancji naruszył podstawowe zasady postępowania podatkowego, a w szczególności zasadę prawdy obiektywnej. Odnosząc bowiem przywołaną regulację do realiów rozpoznawanej sprawy uznać należy, że w ramach postępowania prowadzonego przez SKO nie doszło do ustalenia wszystkich elementów stanu faktycznego w stopniu umożliwiającym rozstrzygnięcie sprawy na etapie postępowania odwoławczego. Nie ma przy tym znaczenia, że zarzuty dotyczące niezakończenia budowy opodatkowanego budynku, braku właściwego i aktualnego wypisu z rejestru gruntów i budynków oraz braku wskazania w tym rejestrze powierzchni użytkowych budynku (wskazanie jedynie powierzchni zabudowy) zostały podniesione dopiero w trakcie postępowania odwoławczego. Przypomnieć trzeba, że istotą wyrażonej w art. 127 O.p. zasady dwuinstancyjności postępowania jest dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania, sprawa podatkowa rozstrzygnięta po raz pierwszy jest otwarta do ponownego orzekania, jeżeli zostanie wniesiony środek odwoławczy. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Dlatego też właściwe zapewnienie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie argumenty. Organ drugiej instancji zobligowany jest więc do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a nadto - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) - powinien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i w zależności od wyników tej oceny wydać stosowne orzeczenie. Organ drugiej instancji ma obowiązek zbadania wszystkich okoliczności sprawy jak i odniesienia się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu (a także w dalszym postępowaniu przed tym organem), co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Obowiązek rzetelnego wyjaśnienia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wszystkich istotnych okoliczności sprawy wynika także z wyrażonej w art. 124 O.p. zasady przekonywania, która zobowiązuje organy podatkowe do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tych wymagań w ocenie Sądu nie spełnia uzasadnienie zaskarżonej skargą decyzji organu drugiej instancji z dnia [...] sierpnia 2018 r. Skoro Skarżący wskazali, że budowa budynku nigdy nie została zakończona, co jest okolicznością istotną w świetle art. 6 ust. 2 u.p.o.l., gdyż ma wpływ na powstanie obowiązku podatkowego, obowiązkiem SKO było odnieść się do tego zarzutu, co - w realiach przedmiotowej sprawy - wymagało uzupełniania zebranego materiału dowodowego, w celu ustalenia czy budowa została zakończona. W konsekwencji SKO naruszyło przepisy art. 120, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 210 § 4 O.p., które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego zdaniem Sądu konieczne jest uchylenie w całości zaskarżonej decyzji w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Nakazując uzupełnienie materiału dowodowego Sąd wskazuje na konieczność przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 180 i art. 187 § 1 O.p. Tym samym organ obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Po uzupełnieniu materiału dowodowego w zarysowanym zakresie, wydana decyzja organu odwoławczego powinna spełniać normy prawne wynikające z art. 210 O.p., w tym powołanie podstawy prawnej i zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W decyzji ww. organu podatkowego powinno zatem znaleźć się przytoczenie przepisów prawa, które stanowiły podstawę podjęcia decyzji. Powinny to być zarówno unormowania o charakterze procesowym, jak i przepisy prawa materialnego - wynikające z Ordynacji podatkowej oraz umiejscowione w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Uzasadnienie faktyczne zgodnie z art. 210 § 4 O.p. ma zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ podatkowy uznał za udowodnione, dowodów, którym dal wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. W tym zakresie ocena dowodów powinna być kompleksowa. Nie powinna polegać wyłącznie na opisie dowodów, które zostały przeprowadzone, ale skonfrontowaniu ich ze sobą. Uzasadnienie prawne zawiera zaś wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przytoczenie przepisów prawa to również wskazanie ich treści i relacji do stanu faktycznego sprawy. Decyzja powinna zatem wskazywać ustalony przez organ stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. Należy również zauważyć, że organ drugiej instancji może w swobodny sposób prowadzić postępowanie podatkowe, decydując o środkach dowodowych koniecznych do prawidłowego i wyczerpującego ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. Ustalenia organu oraz wnioski dotyczące oceny dowodów i argumenty przemawiające za zajęciem określonego stanowiska powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, tak aby Strona mogła dowiedzieć się, dlaczego niektóre dowody zostały uznane, a innym dowodom wiarygodności odmówiono. Podkreślić przy tym należy, że wszelkie wywody o charakterze materialnoprawnym poczynione przez organ, po właściwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, winny opierać się na dowodach znajdujących się w aktach sprawy. Jednocześnie, proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, tak by adresat miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniami organu, ale również z analizą, jaką organ podatkowy przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów. Rozpoznając ponownie sprawę SKO uwzględni powyższą ocenę prawną Sądu w kwestii okoliczności istotnych dla ustalenia podatku od nieruchomości od budynku oraz konieczności uzupełniania zebranego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności konieczne będzie uzyskanie aktualnego na rok 2016 wypisu z ewidencji gruntów i budynków, a także przeprowadzenie dowodów na okoliczność zakończenia budowy lub braku zakończenia budowy przedmiotowego budynku (dokumenty od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, oględziny nieruchomości; przy czym istnieje możliwość przeprowadzenia przez organ dowodu z protokołu oględzin nieruchomości dokonanych w dniu 28 września 2017 r. w ramach postępowania podatkowego w sprawie wymiaru podatku od przedmiotowej nieruchomości na 2017 r.). Dopiero po zgromadzeniu i rozpatrzeniu całego niezbędnego materiału dowodowego będzie możliwe rozważenie, czy przedmiotowy budynek podlega opodatkowaniu, czy też - stosownie do art. 6 ust. 2 u.p.o.l. - obowiązek podatkowy w tym zakresie nie powstał. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku, a o kosztach postępowania orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku, na zasadzie art. 200 P.p.s.a w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Na zasądzoną tytułem kosztów postępowania sądowego kwotę 318 zł składa się uiszczony wpis w tej wysokości.