III SA/Wa 2727/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant sekretarz sądowy Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi L. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zaległości w tym podatku za poszczególne miesiące 2009 r. i 2010 r. oddala skargę W wyniku wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. decyzji z dnia [...] stycznia 2015r. Nr [...] ujawnione zostały zaległości L. P. w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie [...] zł, w tym za: marzec 2009r. – [...] zł, kwiecień 2009r. – [...] zł, lipiec 2009r. – [...] zł, sierpień 2009r. – [...] zł, wrzesień 2009r. – [...] zł, październik 2009r. – [...] zł, listopad 2009r. – [...] zł, grudzień 2009r. – [...] zł, styczeń 2010 r. – [...] zł, czerwiec 2010r. – [...] zł, lipiec 2010r. – [...] zł, sierpień 2010 r. – [...] zł i październik 2010 r. – [...] zł. Decyzją z dnia [...] maja 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W dniu [...] kwietnia 2015r. do Urzędu Skarbowego w S. wpłynęła deklaracja dla podatku od towarów i usług za luty 2015r. L. P. z wykazaną nadwyżką podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w kwocie [...] zł. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. dokonał zaliczenia ze zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2015r. w kwocie [...] zł, kwoty [...] zł na poczet zaległości w tym podatku za marzec, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2009r., styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, październik 2010r. oraz odsetek za zwłokę. L. P.i wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w W. zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] czerwca 2015r. Po rozpatrzeniu ww. zażalenia, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] czerwca 2015r. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]sierpnia 2015r. L. P. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1) art. 76 § 1, art. 76a § 1, art. 76b § 1 i § 2, art. 62 § 1 i art. 55 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej jako O.p.) oraz art. 2, art. 45, art. 77 ust. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez błędne zaliczenie zwrotu podatku na poczet zobowiązań podatkowych podatnika w sytuacji, gdy podatnik zaskarżył decyzje podatkowe, dotyczące wskazanych w postanowieniu zobowiązań podatkowych, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania tych decyzji, 2) art. 217 § 1 i § 2, art. 219 i art. 210 § 4 O.p. poprzez błędne uzasadnienie postanowień obu instancji poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu z czego wynikają kwoty zaległości podatkowych, tym samym podatnik nie wie na poczet jakich zaległości zostało dokonane zaliczenie i nie możliwości sporządzenia pełnego zażalenia/skargi w tej sprawie, 3) błędne ustalenia faktyczne, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki do zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za wcześniejsze okresy na poczet zaległości podatkowych w tym podatku. Skarżący wniósł o zweryfikowanie dokonanych wyliczeń zobowiązań podatkowych i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ podatkowy oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. Podkreślił brak wyjaśnienia, jaka część zwrotu podatku została zaliczona i na jaką należność z uwzględnieniem rozliczenia ewentualnych odsetek za nieterminową wpłatę podatku i przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK 2051/12. L. P.i zaznaczył, że zakwestionował zobowiązanie w podatku od towarów i usług i na tę okoliczność złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, zdaniem Skarżącego czyni to dokonanie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet przedmiotowych zobowiązań niedopuszczalnym i błędnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga musiała zostać oddalona. Przedmiotem niniejszej sprawy jest zaliczenie części zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2015r. na poczet zaległości w tym podatku za marzec, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2009r., styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, październik 2010r. oraz odsetek za zwłokę. Nie podlegają zatem rozparzeniu przez Sąd w niniejszym postępowaniu zarzuty Skarżącego, dotyczące decyzji wymiarowej. Przechodząc do meritum sprawy niniejszej, w pierwszej kolejności zauważenia wymaga, że podstawa prawną postanowienia organu pierwszej instancji były przepisy art. 76 a § 1 i 76 b O.p. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że w sprawach zaliczenia zwrotu na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie (art. 76a § 1 O.p.). Drugi z wymienionych przepisów- art. 76b § 1 O.p. - stanowi, że zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje odpowiednio z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub korekty takiej deklaracji. Stosownie do art. 76 § 1 O.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Przed dokonaniem zwrotu organ podatkowy jest zobligowany do sprawdzenia, czy na podatniku nie ciążą zaległe lub bieżące zobowiązania podatkowe. W przedmiotowej sprawie w dniu powstania zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2015r. na Skarżącym ciążyła zaległość w tym podatku, wynikająca z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015r. nr [...]. W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi na decyzję podatkową nie wstrzymuje jej wykonania, co oznacza, że decyzje podatkowe podlegają wykonaniu także w razie zaskarżenia ich do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji podatkowej. Postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostało w dniu 06 czerwca 2015r., tj. przed przekazaniem skargi wniesionej przez Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015r. Nr [...] (co nastąpiło w dniu [...] lipca 2015r.). W konsekwencji, jak zresztą zasadnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, zaległe zobowiązania w podatku od towarów i usług, wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...], były wymagalne i podlegały wykonaniu w dniu wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji, tj. w dniu [...] czerwca 2015r. Skoro zatem zaistniały ku temu podstawy prawne, organ podatkowy miał nie tylko prawo, ale i obowiązek wydania przedmiotowego postanowienia. Nieuzasadniony jest zatem zarzut błędnego zaliczenia zwrotu podatku na poczet zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji, które Skarżący zaskarżył do sądu, w szczególności nie miało znaczenia w sprawie niniejszej, że w skargach tych zawarł on wniosek o wstrzymanie ich wykonalności. Zdaniem Sądu z tej przyczyny nie mógł również zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 217 § 1 i § 2, art. 219 oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez błędne uzasadnienie postanowień obu instancji, co spowodowało, że Skarżący nie wie, na poczet jakich zaległości dokonane zostało zaliczenie. Po pierwsze w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji jak i w skardze na postanowienie organu drugiej instancji, Skarżący napisał, że "zaskarżył decyzje podatkowe dotyczące wskazanych w postanowieniu zobowiązań podatkowych" (strona 1, zdanie 3 zażalenia na k.5 akt administracyjnych), z jego własnych twierdzeń wynika zatem w sposób niebudzący wątpliwości, że wiedział i wie, czego dotyczyły decyzje merytoryczne i na poczet jakich zaległości dokonano zaliczenia. Kwoty należności głównych zaległości, na poczet których dokonano zaliczenia w zaskarżonych postanowieniach, są tożsame z kwotami, wskazanymi w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] stycznia 2015r. Nr [...]. Sąd podziela również stanowisko organów, że zaskarżone postanowienia zawierają elementy wskazane w art. 217 § 1 O.p., tj. prawidłową podstawę prawną, wysokość zaległości w podatku od towarów i usług VAT, na poczet których zaliczono kwotę [...] zł, ze wskazaniem kwot należności głównych oraz kwot odsetek za zwłokę wskazując okresy, za jakie zostały naliczone odsetki ze wskazaniem ich stawek oraz okres wyłączony z ich naliczania. W szczególności postanowienie organu I instancji zawiera tabelę, szczegółowo prezentującą rodzaj zobowiązania, okres, oraz kwoty. Nie można zatem uznać za zasadny zarzutu dotyczącego braków w zakresie szczegółowego wyliczenia kwot, objętych postanowieniem w sprawie zaliczenia zwrotu. Nie można zatem uznać za zasadne twierdzenia Skarżącego o nie wyjaśnieniu przez organy, jaka część zwrotu została zaliczona na jaką należność z uwzględnieniem rozliczenia odsetek. Cytowany przez Skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczy uwzględnienia w postanowieniu wysokości oprocentowania i wskazania jego wysokości. Zdaniem Sądu, jak już wyżej zaznaczono, w sprawie niniejszej organy szczegółowo wyjaśniły jaka należność, za jaki okres i w jakiej kwocie została zaliczona. Organy wypełniły zatem swoje obowiązki wynikające zarówno z przepisów ustawy, jak i z orzecznictwa, zawierającego ich wykładnię. Podsumowując, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.