III SA/Wa 2732/10

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.J. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi N. J. i I. J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżący I.J. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie pomocy prawnej w związku z możliwością złożenia skargi kasacyjnej od wyroku. Uzasadniając swój wniosek Skarżący powołał się na takie okoliczności jak: ciężka sytuacja materialna, wydatki na leczenie, utrzymanie bezrobotnego syna, obciążenie komornicze. Podał, że łączny dochód rodziny wynosi 3.700 zł, zaś wydatki kształtują się na poziomie 1.902,17 zł. Na wydatki te składają się opłaty za gaz, energię, abonament RTV, czynsz, zakup leków dla Skarżącego i jego żony, świadczenie komornicze. Pismem z 13 grudnia 2011 r. referendarz sądowy wezwał Skarżącego do nadesłania w terminie 7 dni dodatkowej dokumentacji dotyczącej jego stanu majątkowego. W odpowiedzi Skarżący przesłał pismo, w którym poinformował, że rezygnuje ze złożenia skargi kasacyjnej, gdyż siedmiodniowy termin na zebranie dokumentów świadczących o zasadności wniosku jest zbyt krótki. Uwzględniając powyższe zważono, co następuje: Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z użytego w tym przepisie zwrotu "gdy wykaże" wynika, iż ciężar dowodu w zakresie powyższej przesłanki spoczywa na stronie. To strona zatem ma przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania. Strona powinna więc należycie uzasadnić i udokumentować okoliczności, na które powołuje się we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli zawarte w nim oświadczenie okaże się niewystarczające lub budzi wątpliwości, strona ma obowiązek złożyć - na wezwanie - dodatkowe informacje lub dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Możliwość wezwania daje Sądowi przepis art. 255 p.p.s.a. Z możliwości tej referendarz sądowy w niniejszej sprawie skorzystał, uznając, że dane zawarte w formularzu PPF są niewystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia. Wezwanie z 13 grudnia 2011 r. precyzyjnie określało jakich oświadczeń referendarz sądowy oczekuje i jakie dokumenty miały zostać przedstawione. Odnosząc się do uwagi Skarżącego, jakoby termin na zebranie tych dokumentów był zbyt krótki, referendarz sądowy zauważa, że wezwanie w znacznej mierze dotyczyło dokumentów, których zgromadzenie nie powinno nastręczać nadmiernych trudności. Należało bowiem przypuszczać, że Skarżący jest w posiadaniu takich dokumentów jak: 1) dowody zapłaty za gaz, energię, abonament RTV, czynsz itp., 2) zaświadczenie o zarejestrowaniu syna jako osoby bezrobotnej; 3) dokumenty świadczące o zadłużeniu (tytuł wykonawczy, zawiadomienie o zajęciu); 4) wyciągi z rachunku bankowego, 5) dowody potwierdzające wysokość dochodów (odcinek płacowy, odcinek przekazu pocztowego). Uwagi te dotyczą także zeznań podatkowych oraz dokumentów potwierdzających schorzenia zdiagnozowane u Skarżącego i jego żony, które generują wydatki na leki i leczenie. Reasumując brak reakcji Skarżącego na wspomniane wezwanie oznacza, że nie można w pełni ocenić jego sytuacji majątkowej. Tym samym nie można stwierdzić, że spełnił on przesłankę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.