III SA/Wa 2743/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi E. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2. ustanowić na jego rzecz radcę prawnego. Skarżący – E.M. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie posiada żadnych środków na pokrycie kosztów postępowania. Nie posiada oszczędności ani majątku. W utrzymaniu pomaga mu matka. Skarżący wskazał ponadto, że ciągle choruje (schorzenie [...] ). Jest pod opieką specjalisty. W związku ze stanem zdrowia nie może podjąć żadnej pracy. Mieszka "kątem" u znajomych. Do stałych wydatków miesięcznych skarżący zaliczył: wydatki na mieszkanie i media 300 zł, środki czystości 60 zł, leczenie 190 zł, jedzenie 600 zł. Do wniosku załączył zaświadczenie lekarskie i zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w G. o posiadaniu statusu osoby bezrobotnej i nieposiadaniu prawa do zasiłku. Skarżący wyjaśnił ponadto, że od przeszło trzech lat pozostaje bez stałych dochodów. Zarejestrował się jako osoba bezrobotna, ale choroba uniemożliwia mu znalezienie pracy. Skarżący mieszka w G. u znajomych. Powinien ponosić proporcjonalnie wydatki na mieszkanie, ale nie posiada środków na ten cel i nikt nie żąda od niego zapłaty. Co do kosztów utrzymania skarżący wyjaśnił, że podejmuje prace dorywcze za co w skali miesiąca otrzymuje ok. 700 zł. Aktualnie, z uwagi na leczenie szpitalne, nie będzie mógł pracować dorywczo. Po zarejestrowaniu się jako osoba bezrobotna jest ubezpieczony i nie ponosi koszów leczenia. Ponadto jeśli brakuje mu na jedzenie pomaga mu matka i syn. Uwzględniając powyższe zważono, co następuje: Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych. Instytucja ta stanowi wyjątek od generalnej zasady, zgodnie z którą strona ponosi koszty sądowe, czy też koszt wynagrodzenia jej pełnomocnika. Wskazać przy tym należy, że przyznanie prawa pomocy powoduje, że koszty związane z postępowaniem ponosi za skarżącego Skarb Państwa. W tej sytuacji, możliwość przyznania prawa pomocy uzależniona jest od szczególnie rozważnej oceny, wykazanej w treści wniosku sytuacji materialnej wnioskodawcy, tak aby jednoznacznie wynikał z niej brak środków na poniesienie kosztów postępowania. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika tj. w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając wniosek skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Jak wynika z jego oświadczeń oraz nadesłanych dokumentów, skarżący jest osobą bezrobotną. Utrzymuje się z prac dorywczych, z tytułu których uzyskuje dochód w wysokości ok. 700 zł. Mieszka u znajomych. Korzysta z pomocy finansowej matki oraz syna. Nie posiada żadnego majątku. Przede wszystkim jednak, skarżący ma problemy zdrowotne (zob. zaświadczenie lekarskie) i w związku z nimi został skierowany na leczenie do szpitala [...] (zob. skierowanie w aktach spraw III SA/Wa 113-115/16). Pobyt w szpitalu uniemożliwi skarżącemu jakiekolwiek zarobkowanie oraz należyte reprezentowanie swoich spraw przed Sądem. Okoliczność ta uzasadnia więc przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Orzekając o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy, referendarz sądowy miał również na względzie, że oświadczenia skarżącego, zostały złożone pod rygorem odpowiedzialności za podawanie nieprawdziwych danych lub zatajanie prawdy. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.