III SA/Wa 2748/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jako nieuzasadnionych postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia - K. S. (zwana dalej: "Skarżącą") pismem z 15 lipca 2014r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] stycznia 2014r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jako nieuzasadnionych. Następnie w piśmie z 4 listopada 2014 r. będącym uzupełnieniem powyższej skargi Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, twierdząc, iż jego wykonanie powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca na uzasadnienie swojego wniosku wskazała, iż konsekwencją postanowienia w sprawie oddalenia zarzutów jest dokonanie zajęcia nieruchomości przez Urząd Skarbowy w W. na mocy zajęcia z 20 października 2014 r. Skarżąca podniosła, że przedmiotowa nieruchomość, w stosunku do której wydany został tytuł wykonawczy, którego dotyczy postanowienie w sprawie zarzutów, są przedmiotem niezakończonego postępowania sądowego. Natomiast konsekwencją braku zapłaty zaległości będzie przystąpienie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. do opisu i oszacowania nieruchomości, a następnie sprzedaż nieruchomości jeszcze przed rozstrzygnięciem Sądu o zgodności z prawem działania organu celnego i skarbowego w przedmiocie zajętej nieruchomości. Skarżąca zwróciła nadto uwagę, iż zainicjowane przez nią postępowanie sądowe, u którego podstaw legło nieprawidłowe, w jej ocenie, działanie Dyrektora Izby Celnej w W., w rzeczywistości dotyczy pominięcia pełnomocnika w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwanej: "P.p.s.a."), Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdza jednak, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Tym samym nie do wszystkich aktów administracyjnych można zastosować instytucję, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. – wstrzymanie wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest postanowienie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, a jak była wyżej mowa instytucja wykonalności aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nadto nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217). Sąd zauważa ponadto, że w ramach toczącego się przed organami egzekucyjnymi postępowania stronie przysługują środki umożlwiające wstrzymanie postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych (por. np. art. 35, art. 23 § 5-7 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dz.U. z 2002 r. Nr 10, poz. 968 ze zm.). Sąd nie ma jednak kognicji do zastępowania organów egzekucyjnych, co oznacza, że nie jest uprawniony do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapaść jedynie w toku postępowania egzekucyjnego. Skoro przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej odmawiające uznania zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, a więc akt, który nie kwalifikuje się do wykonania, stwierdzić należało, że wniosek Skarżącej nie mógł podlegać pozytywnemu rozpoznaniu. Sąd, z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.