III SA/Wa 2750/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 18 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. i 2012 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji P. S. (dalej zwany "Skarżącym"), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. i 2012 r. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu zaległości w podatku VAT. Zaznaczył przy tym, że obecnie nie posiada środków finansowych pozwalających na prowadzenie dalszej działalności co zostało spowodowane zakwestionowaniem przez organ kontroli rozliczeń podatkowych w poszczególnych okresach 2011 r. i 2012 r. Obecnie organy rozpoczęły już czynności egzekucyjne wobec spornego podatku VAT w formie zajęcia wierzytelności, na kwotę 1.905.105,84 zł z odsetkami naliczonymi na dzień 30 maja 2017 r., w bankach z których usług korzystał Skarżący. W dalszej części zaznaczył, że w skutek prowadzonej egzekucji został pozbawiony możliwości osiągania przychodów i w konsekwencji został zmuszony do zawieszenia działalności i rozważenia jej likwidacji. Tym samym wobec podjętych przez organy podatkowe działań w II półroczu 2016 r. ograniczył prowadzoną działalność gospodarczą, aby ją zawiesić w grudniu 2016 r. Do wniosku dołączył wydruk z CEIDG-1 potwierdzający zawieszenie działalności gospodarczej. Skarżący wskazał, iż kontrola legalności zaskarżonej decyzji może zająć minimum kilka miesięcy, istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci braku możliwości prowadzenia działalności i osiągania przychodów, bezpowrotnej utraty kontaktów biznesowych, trwałego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, a nawet jej likwidacji. Ponadto Skarżący podkreślił, że koszty postępowania w dłuższej perspektywie znacząco utrudnią mu obronę swoich praw. Do wniosku załączył zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych z dnia 30 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku, Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę fakt, iż Skarżący, nie dysponuje w chwili obecnej kwotą pieniędzy umożliwiającą dokonanie zapłaty należnego zobowiązania bez uszczerbku dla bieżącego funkcjonowania oraz prowadzonej działalności. Wprawdzie nałożony na Skarżący obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne to w ocenie Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie zakończenia przez Skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem Skarżącego, iż rozpoczęte przez organ czynności egzekucyjne wobec spornego podatku VAT mogą w rezultacie skutkować postawieniem go w stan upadłości. Z zestawienia kwoty wymaganego zobowiązania podatkowego Skarżącego z jego ogólną sytuacją majątkową, w tym wysokością środków finansowych, którymi może dysponować, wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji, zanim zostanie zbadana jej legalność, doprowadzić może do faktycznego unicestwienia prowadzonej przez nią działalności. Zwrócić należy uwagę, że wysokość uzyskiwanych przychodów, jak i majątek Skarżącego są wyraźnie niższe niż kwota określona w dołączonym do akt zajęciu egzekucyjnym. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla Skarżącego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tym samym uznać należało, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez pod kątem zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.