III SA/Wa 2751/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2014 r. o odmowie wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jako nieuzasadnionych postanawia: oddalić wniosek K. S.. (dalej zwana "Skarżącą"), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jako nieuzasadnionych. Pismem z dnia 4 listopada 2014 r., stanowiącym uzupełnienie powyższej skargi, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, twierdząc, że jego wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wskazała, iż konsekwencją postanowienia w sprawie oddalenia zarzutów jest dokonanie zajęcia nieruchomości przez Urząd Skarbowy w W. na mocy zajęcia z [...] października 2014 r. Skarżąca podniosła ponadto, że przedmiotowa nieruchomość, w stosunku do której wydany został tytuł wykonawczy, którego dotyczy postanowienie w sprawie zarzutów, są przedmiotem niezakończonego postępowania sądowego. W jej ocenie konsekwencją braku zapłaty zaległości będzie przystąpienie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. do opisu i oszacowania nieruchomości, a następnie sprzedaż nieruchomości jeszcze przed rozstrzygnięciem Sądu o zgodności z prawem działania organu celnego i skarbowego w przedmiocie zajętej nieruchomości. Końcowo zwróciła uwagę, iż zainicjowane przez nią postępowanie sądowe, u którego podstaw legło nieprawidłowe, w jej ocenie, działanie Dyrektora Izby Celnej w W., w rzeczywistości dotyczy pominięcia pełnomocnika w sprawie Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2751/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II FZ 946/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Skarżącej na powyższe postanowienie. Pismem z dnia 22 stycznia 2016 r. Skarżąca złożyła ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku powieliła argumentację zawartą w piśmie z dnia 4 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd należy do tzw. postanowień niekończących postępowania w sprawie, które mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne (art. 165 p.p.s.a.). Zmiany stanu faktycznego lub prawnego uzasadniające zmianę lub uchylenie postanowienia w trybie art. 165 p.p.s.a. muszą dotyczyć okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i uzasadniać zmianę lub uchylenie postanowienia. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. W sprawie niniejszej postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. tutejszy sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia będącego postanowieniem odmownym, nie spowoduje pozytywnych dla Skarżącej skutków w postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto zaznaczył, iż zaskarżone postanowienie w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie podlega w ogóle wykonaniu. a tym samym wstrzymania jego wykonania jest bezprzedmiotowe. Powyższe stanowisko podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II FZ 946/15, którym oddalił zażalenie Skarżącej na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż unormowanie zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw do wstrzymywania postępowania egzekucyjnego, co pozostaje uprawnieniem organu egzekucyjnego działającego na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. NSA podkreślił, iż z zaskarżonego postanowienia nie wynika wprost obowiązek uiszczenia konkretnej kwoty zobowiązania podatkowego. Nie kreuje ono obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to akt prawny nienoszący znamion wykonalności, niezależnie od tego, że jego wydanie otwiera możliwość wyegzekwowania od skarżącej, ustalonej inną decyzją administracyjną, zaległości podatkowej. Sąd w niniejszej sprawie podziela argumentację zawartą w powyższym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jak również w postanowieniu z dnia 10 grudnia 2014 r. Sąd zauważa, iż Skarżąca powieliła jedynie argumentację zawartą w piśmie z dnia 4 listopada 2014 r. Jednakże nawet w przypadku powołania przez Skarżącą nowych okoliczności, z uwagi na charakter zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu nienoszącego znamion wykonalności, okoliczności te nie mogłyby uzasadniać zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 10 grudnia 2014 r. W związku z powyższym w ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała przesłanek, które uzasadniałyby zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 165 w związku z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.