III SA/Wa 2753/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – A. W. – pismem z dnia 10 września 2015 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania, z uwagi na fakt, że wykonanie decyzji w całości mogłoby spowodować powstanie trudnych (lub wręcz niemożliwych) do odwrócenia skutków. Skarżąca wskazała, że w konsekwencji natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie w stanie prowadzić normalnej działalności gospodarczej – co skutkuje niemożliwością regulowania zobowiązań publicznoprawnych (dotyczących między innymi składek na ubezpieczenie społeczne). W ocenie Skarżącej powinno mieć to istotny wpływ na postrzeganie jej wartości płatniczej przez organy podatkowe. Skarżąca dodała, że jej firma mimo nowych zamówień staje się podmiotem bardziej zadłużonym – wobec organów podatkowych i rentowych. Uznanie takiej sytuacji finansowej spółki za odwracalną jest sprzeczne w ocenie Skarżącej z wykładnią celowościową terminu "odwracalny". Konkludując Skarżąca stwierdziła, że wraz z brakiem wydania postanowienia w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a." długo nie będzie w stanie spłacić należności względem kontrahentów i podmiotów publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a, po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak wnikliwie swojego wniosku. Uzasadnienie wniosku sprowadzało się do stwierdzenia, że w przypadku natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca nie będzie w stanie prowadzić normalnej działalności gospodarczej co skutkować będzie niemożnością regulowania zobowiązań publicznoprawnych oraz zobowiązań wobec kontrahentów. Podnoszone przez Skarżącą twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie pozytywnej dla Skarżącej oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednakże Skarżąca nie zestawiła nawet wielkości posiadanych składników majątku z wysokością wymaganego zobowiązania podatkowego. Nie przedstawiła także żadnych dokumentów, czy choćby oświadczeń co do wysokości obecnych przychodów. Sąd nie stwierdził również, aby znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, dokumenty uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącej o grożącym jej niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd nie podzielił także, wynikającego pośrednio z argumentacji Skarżącej stanowiska, że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować jej upadłością. W ocenie Sądu takiej okoliczności Spółka bowiem nie uprawdopodobniła. W konkluzji stwierdzić trzeba więc, że Skarżąca nie wykazała zajścia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać jej udzielona. Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.