III SA/Wa 2764/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. postanowieniem z [...] września 2011 r. stwierdził niedopuszczalność zarzutu zgłoszonego przez Skarżącego – M. P.. W uzasadnieniu wskazał, że jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], dotyczącego należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie należności głównej 3.858,10 zł. Odpis w/w tytułu doręczono zobowiązanemu w dniu 26 lipca 2011 r. Pismem z 26 lipca 2011 r. Skarżący wniósł zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie w/w tytułu wykonawczego twierdząc, że wszelkie zobowiązania wobec Skarbu Państwa są uregulowane w formie gotówkowej lub bezgotówkowej tj. w formie przelewu wierzytelności od Skarbu Państwa. Organ podkreślił, że zarzut Skarżącego był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, w związku z tym - zgodnie z w/w przepisami - należało stwierdzić niedopuszczalność wniesionego zarzutu. Postanowienie doręczono stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru 26 września 2011 r. W dniu 27 września 2011 r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z [...] września 2011 r. Skarżący, nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji, wniósł z zachowaniem terminu pismem z 19 grudnia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z dnia 21 czerwca 2012 r. Skarżący ponownie wniósł zażalenie na w/w postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z [...] września 2011 r., którego kopię otrzymał w dniu 19 czerwca 2012 r. W zażaleniu powołując się na Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia i ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem wszystkich argumentów zgłaszanych po dniu wydania tego postanowienia. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący pismem z 21 czerwca 2012 r. ponownie wniósł zażalenie na zaskarżone uprzednio zażaleniem z 27 września 2011 r. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z [...] września 2011 r., które zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z [...] grudnia 2011 r., wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie ponowne sprawy. Wskazał, że w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma unormowania, które przyznawałoby stronom niezadowolonym z wydanej decyzji (postanowienia) prawo do kilkakrotnego składania od niej odwołania (zażalenia). Wręcz przeciwnie, zarówno z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 kpa, zasady trwałości ostatecznych decyzji (postanowień) administracyjnych wynikającej z art. 16 kpa oraz unormowania art. 127 kpa wynika jednoznacznie, iż wszystkie decyzje (postanowienia) nieostateczne mogą być zaskarżane w drodze odwołania (zażalenia) do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję (postanowienie) tylko jeden raz. A zatem Skarżący zażaleniem z 27 września 2011 r. wyczerpał przysługujący mu tok instancji, co skutkuje tym, że wniesienie kolejnego zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji jest niedopuszczalne, a rozpoznanie sprawy na skutek złożonego zażalenia na postanowienie, na które nie przysługuje środek zaskarżenia w sytuacji wcześniejszego wykorzystania go, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy łącznie z skargą z 19 grudnia 2011 r. skierowaną do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, bowiem sprawy te łączy wspólny mianownik. Jako podstawę skarżący wskazuje art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyeliminuje z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej, gdy stwierdzi, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do uznania, że postanowienie to prawa nie narusza. W niniejszym postępowaniu przedmiotem oceny Sądu stała się prawidłowość wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność wniesionego przez Skarżącego odwołania, czyli aktu administracyjnego o charakterze stricte procesowym. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz.1071 ze zm.) organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. W orzecznictwie reprezentowany jest pogląd, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać z dwóch rodzajów przyczyn, tj. przedmiotowych, jak też z podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do drugiej grupy zaliczyć zaś trzeba przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych. (por. wyrok NSA o/z w Gdańsku z dnia 11 września 1997 r., sygn. akt II SA/Gd 538/96, lex 44192). Wobec tego wniesienie ponownego środka zaskarżenia od tej samej decyzji/postanowienia powoduje przeszkodę formalną w zakresie rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania/zażalenia. W przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma unormowania, które przyznawałoby stronom niezadowolonym z wydanej decyzji/postanowienia prawo do kilkakrotnego składania od niej odwołania/zażalenia. Wręcz przeciwnie, zarówno z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 Kpa, zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wynikającej z art. 16 Kpa. oraz unormowania art. 127 Kpa wynika jednoznacznie, iż wszystkie decyzje niedostateczne mogą być zaskarżane w drodze odwołania do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżona decyzji tylko jeden raz. Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. wydał w dniu [...] września 2011 r. postanowienie, w którym stwierdził niedopuszczalność wniesionego zarzutu. Następnie, na skutek zakwestionowania tego postanowienia przez Skarżącego w drodze zażalenia – Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] grudnia 20011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Tym samym Skarżący wyczerpał przysługujący mu tok instancji w sprawie dotyczącej zarzutów do postępowania egzekucyjnego co skutkuje tym, iż wniesienie kolejnego zażalenia od postanowienia organu I instancji orzekającego o niedopuszczalności wniesionego zarzutu do postępowania, jest niedopuszczalne. Należy w tym względzie wskazać, iż rozpoznanie sprawy na skutek złożonego zażalenia, na postanowienie, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w sytuacji wcześniejszego wykorzystania go, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w wyroku.