III SA/Wa 2767/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Asesor WSA Sylwester Golec, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sprawie o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. Burmistrz Miasta H. umorzył T.K. odsetki za zwłokę od zaległości w podatku od nieruchomości w kwocie 781,70zł oraz odmówił umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości w kwocie 1.192,00zł Z akt sprawy wynika że decyzję powyższą doręczono Skarżącej w dniu 9 maja 2005r. Od tej decyzji Skarżąca pismem z dnia 15 maja 2005r. złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO). Pismo te zostało wniesione osobiście przez Skarżącą do Urzędu Miejskiego w H. w dniu 24 maja 2005r., o czym świadczy prezentata widniejąca na przedmiotowym piśmie. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia powyższego odwołania. W motywach postanowienia zauważono iż termin do wniesienia odwołania zakreślony przepisem art. 223 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm. zwanej dalej Ordynacją podatkową) upływał w dniu 23 maja 2005r. Przedmiotową decyzję doręczono stronie w dniu 9 maja 2005r., o czym świadczy zwrotne poświadczenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Odwołanie Skarżąca wniosła natomiast w dniu 24 maja 2005 r. (prezentata widniejąca na odwołaniu), a więc z uchybieniem wskazanego wyżej terminu. Jednocześnie Skarżąca nie zwróciła się do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Na to postanowienie Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania oraz o umorzenie zaległości podatkowych od nieruchomości w kwocie 1.192,00zł i odsetek za zwlokę w wysokości 781,70zł. W uzasadnieniu zaznaczyła, że przedmiotową decyzję pracownik Urzędu Miasta w H. doręczył jej 9 maja 2005r. o godzinie 18. W związku z tym, że odbyło się to po godzinach pracy Urzędu, Skarżąca liczyła 14-dniowy termin do złożenia odwołania od dnia 10 maja 2005r. zamiast od 9 maja 2005r. Zaznaczyła też, że jeżeli uchybiła terminowi to było to działanie nieświadome. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Stosownie do przepisu art. 223 § 2 pkt l Ordynacji podatkowej – odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym strona została pouczona w zaskarżonej decyzji. Istotnym elementem pokwitowania jest data doręczenia pisma, z którą związane są różnego rodzaju skutki prawne, w tym m.in. początek biegu terminu środka zaskarżenia. Z załączonego do akt administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja z [...] kwietnia 2005 r. została doręczona adresatowi w dniu 9 maja 2005 r. Termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji upływał więc w dniu 23 maja 2005 r. Data doręczenia decyzji organu I instancji jak i wniesienia odwołania nie jest przez skarżącą kwestionowana. Strona wniosła odwołanie dzień po terminie. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności przysługiwało jej prawo do ubiegania się o przywrócenie tegoż terminu. Zaznaczyć należy, że istnieją cztery przesłanki przywrócenia terminu w sprawach podatkowych, określone w art. 162 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i wszystkie one muszą wystąpić łącznie. Pierwszą z nich jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, przy czym o braku winy nie stanowi nieznajomość prawa. Drugą przesłanką jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. Trzecią – dochowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku; termin ten rozpoczyna swój bieg od dnia ustania przeszkody. Zaś czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której przywracany termin był ustanowiony. O braku winy w niedopełnieniu czynności w terminie można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przy tym przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. m.in. wyrok NSA z 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1718/96; LEX 33415). Uprawdopodobnienie braku winy, to uwiarygodnienie stosowną argumentacją swojej staranności w działaniu oraz faktu, że przeszkoda była od strony niezależna i istniała przez cały czas. Uprawdopodobnienie jest bowiem środkiem zastępczym dowodu, nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie, jest środkiem wolnym od formalności związanych ze środkami dowodowymi. SKO prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu przyjęło, że nie stanowi uprawdopodobnienia braku winy przeświadczenie podatniczki, że skoro postanowienie doręczono jej 9 maja 2005r. po godzinach pracy Urzędu Miejskiego, to tym samym termin na złożenie odwołania liczony jakby doręczenie nastąpiło dopiero w dniu 10 maja 2005r. Postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie co do środków odwoławczych. Nie można zatem przyjąć, uwzględniając okoliczności przedstawione przez stronę skarżącą, że uchybiła terminowi bez swojej winy. Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku ( por. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis. 2004, s. 486 i nast.). Strona mogła bez trudności zweryfikować swe błędne przeświadczenie oraz w terminie 14 dni złożyć odwołanie. Trzeba również zauważyć, iż strona nie zachowała też pozostałych wymogów. Winna ona w terminie 7 dni od ustania przeszkody do złożenia w terminie odwołania złożyć wniosek o przywrócenia terminu. W sprawie niniejszej można mówić o ustaniu przeszkody, że nastąpiło to w dniu kiedy strona dowiedziała się o spóźnieniu do wniesienia odwołania. Nastąpiło to w dniu 17 sierpnia 2005r., tj. w dacie potwierdzenia odbioru postanowienia z dnia [...] sierpnia 2005r. stwierdzającego uchybienie terminu. Od tej daty biegł 7 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenia terminu, który upłynął w dniu 24 sierpnia 2005r. Wniosek taki wpłynął w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wysłanej w dniu 8 września 2005r., a więc 15 dni po terminie. Reasumując trzeba stwierdzić, iż stosownie do postanowień zawartych w art. 228 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej, w przypadku wniesienia odwołania po upływie wskazanego, czternastodniowego terminu organ drugiej instancji obowiązany jest stwierdzić w formie postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Strona mogła przywrócić termin po spełnieniu wyżej wymienionych przesłanek zgodnie z art. 162 i 163 Ordynacji podatkowej. Skoro tego nie uczyniono to należało uznać, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.