III SA/Wa 2768/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Dziełak, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym na 2012 r. postanawia pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy Zarządzeniem z 8 listopada 2012r. referendarz sądowy działając na podstawie art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a." pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącej – M.S. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że pomimo upływu wskazanego terminu, Skarżąca nie nadesłała żądanych dokumentów, w szczególności wypełnionego formularza PPF. Skarżąca pismem z 22 listopada 2012 r. wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 listopada 2012r. Skarżąca została ponownie wezwana do nadesłania wypełnionego formularza PPF oraz do udzielenia dodatkowych informacji dotyczących jej stanu majątkowego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżąca oświadczyła, że rezygnuje z pomocy prawnej, o którą się ubiegała, z uwagi na narastające trudności jakimi sąd ją obarcza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z przepisem art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w tym przypadku PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (karta nr 26 akt sądowych) Skarżąca 3 grudnia 2012 r. otrzymała wezwanie do nadesłania wypełnionego formularza PPF. Wezwanie zawierało pouczenie, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Skarżąca w zakreślonym przez Sąd terminie, nie nadesłała stosownego formularza. Tymczasem dopóki formularz taki nie zostanie złożony, dopóty wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany. Wyjaśnić przy tym należy, że żądanie przedłożenia wniosku sporządzonego na stosownym formularzu oraz wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy wynika z procedur ustalonych przez ustawodawcę przepisami prawa. Ani referendarz sądowy, ani Sąd procedur tych pominąć nie może. Obowiązek złożenia wniosku na formularzu PPF wynika z art. 252 § 2 p.p.s.a. Dane, jakie wniosek powinien zawierać wskazane zostały w art. 252 § 1 p.p.s.a. Możliwość żądania uzupełnienia wniosku, który nie zawiera danych wystarczających, przewidziana została w art. 255 p.p.s.a. Sąd, po wniesieniu przez Skarżącą sprzeciwu, ponownie umożliwił jej złożenie prawidłowego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca natomiast miała prawo uznać działanie takie za mnożenie formalności i zrezygnować z nadesłania wymaganych dokumentów. Jednakże skutkiem takiej jej decyzji musi być pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Z tej przyczyny, Sąd pozostawił wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 257 w związku z art. 252 i art. 260 p.p.s.a.