III SA/Wa 2768/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędziowie sędzia WSA Konrad Aromiński, asesor WSA Agnieszka Sułkowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty skarbowej oddala skargę. W dniu 3 listopada 2015 r. R. K. (zwany dalej: "Skarżącym" lub "Stroną") dokonał wpłaty kwoty 616,00 zł na rachunek Urzędu Dzielnicy O. [...]. W. za udzielenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi. W dniu 3 lutego 2023 r. Skarżący złożył do Urzędu Regulacji Energetyki wniosek o zwrot opłaty wniesionej na poczet uzyskania koncesji. Pismem z dnia 22 lutego 2023 r. Urząd Regulacji Energetyki przekazał ww. wniosek do Centrum Obsługi Podatnika [...] W. Prezydent [...] W. (dalej jako: "Organ I instancji" lub "Prezydent") decyzją z dnia [...] marca 2023 r. odmówił Stronie zwrotu opłaty skarbowej w kwocie 616,00 zł, uiszczonej w sprawie o wydanie zezwolenia na obrót paliwami ciekłymi. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1923, dalej: u.o.s.), opłata skarbowa nie podlega zwrotowi po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano zapłaty opłaty. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu wskazano, że opłata powinna być zwrócona, ponieważ czynności urzędowe nie zostały wykonane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z uwagi na treść art. 9 ust. 3 u.o.s. złożenie przez Skarżącego wniosku o zwrot opłaty skarbowej po upływie terminu do zwrotu opłaty skarbowej stanowi przesłankę do odmowy zwrotu tej opłaty. W przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności wskazane w art. 9 ust. 3 u.o.s., ponieważ opłata skarbowa została uiszczona w dniu 3 listopada 2015 r., natomiast wniosek o zwrot opłaty wpłynął do organu w dniu 6 lutego 2023 r. Z powyższych względów stanowisko Organu I instancji Kolegium uznało za prawidłowe. Pismem z dnia 27 listopada 2023 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Organu I Instancji. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że 3 listopada 2015 roku dokonał płatności w kwocie 616,00 złotych na rachunek Urzędu Dzielnicy O. [...] W. za udzielenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Ze względu na nagłą chorobę nie był stanie dostarczyć dodatkowych dokumentów do urzędu. Stan zdrowia zmusił go do zawieszenia prowadzenia działalności, a następnie do jej całkowitego zamknięcia. Stan zdrowia nie pozwolił Skarżącemu wystąpić wcześniej z wnioskiem o zwrot wniesionej opłaty. Skarżący nie upoważnił nikogo do reprezentowania w sprawie uzyskania koncesji na obrót paliwami ciekłymi, dlatego nikt nie mógł wcześniej w jego imieniu wystąpić z wnioskiem o zwrot uiszczonej płatności. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wnosząc o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Pełnomocnik skarżącego nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 o.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, organ w odpowiedzi na skargę złożył wniosek o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym, zaś ani skarżący, ani ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu nie wnieśli o przeprowadzenie rozprawy. Z uwagi na powyższe, sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym. Przedmiotem oceny w tej sprawie jest decyzja SKO w W., w której podtrzymano stanowisko organu I instancji dotyczące braku możliwości zwrotu na rzecz skarżącego opłaty skarbowej w kwocie 616 zł uiszczonej w sprawie udzielenia koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Stan faktyczny w sprawie nie jest sporny i wynika z niego bezsprzecznie, że skarżący uiścił tę opłatę 3 listopada 2015 r., zaś z wnioskiem o jej zwrot wystąpił 3 lutego 2023 r. Opłatę uiszczono w związku z wnioskiem o udzielenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi, który Prezes URE pozostawił bez rozpatrzenia. Od końca roku, w którym skarżący uiścił opłatę, tj. roku 2015, upłynęło przy tym ponad 5 lat. Organ rozpoznający sprawę prawidłowo powołał się w związku z powyższym na treść art. 9 ustawy o opłacie skarbowej. Zgodnie z tym przepisem: 1. Opłata skarbowa podlega zwrotowi: 1) od dokonania czynności urzędowej - jeżeli mimo zapłacenia opłaty nie dokonano czynności urzędowej; 2) od wydania zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji) - jeżeli mimo zapłacenia opłaty nie wydano zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji). 2. Zwrot opłaty skarbowej następuje na wniosek. 3. Opłata skarbowa nie podlega zwrotowi po upływie pięciu lat licząc od końca roku, w którym dokonano zapłaty opłaty. W analizowanej sprawie skarżący uiścił opłatę w listopadzie 2015 r. Pięcioletni termin na jej zwrot, o którym mowa w ust. 3 ww. przepisu, rozpoczął więc bieg z końcem 2015 r., a zakończył bieg z końcem roku 2020. Bez wątpienia więc wniosek złożony w roku 2023 był spóźniony, co wykluczało dokonanie zwrotu opłaty. Choć bowiem czynność urzędowa nie została wykonana (wniosek o udzielenie koncesji pozostawiono bez rozpatrzenia), to na przeszkodzie zwrotu opłaty stała treść art. 9 ust. 3 ww. ustawy. Przepis ten jednoznacznie uniemożliwia zwrot opłaty skarbowej po upływie pięcioletniego terminu w nim wskazanego. Z tego powodu nie mogła w niniejszej sprawie zostać uwzględniona (ani przez organy, ani przez Sąd) argumentacja strony dotycząca jej stanu zdrowia. Ustawodawca nie przewidział, by termin ten mógł zostać wydłużony z jakichkolwiek przyczyn. Organ nie mógł więc dokonać zwrotu opłaty, bowiem upłynął termin przewidziany w art. 9 ust. 3 ww. ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe, nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.