III SA/Wa 2769/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi P. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz P. Z. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. (dalej DUKS), decyzją z [...] października 2016 r., określił P. Z. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości 2.325 zł. W treści decyzji, powołując się na przepisy art. 223 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej Op), zawarto pouczenie o 14-dniowym terminie do złożenia odwołania. Wskazana decyzja, zgodnie z załączonym do akt potwierdzeniem odbioru, została ponownie doręczona stronie, w trybie art. 150 Op, 25 kwietnia 2017 r. W dniu 26 sierpnia 2019 r. do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. (dalej NUCS) wpłynął wniosek P. Z. z 22 sierpnia 2019 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania oraz odwołanie z 22 sierpnia 2019 r. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że organ pierwszej instancji, pomimo jednoznacznego i zrozumiałego oraz zgodnego z prawem wskazania adresu (pełnomocnika) do doręczeń, poprzez nieprawidłowe zaadresowanie wydanej decyzji, nie doręczył w sposób skuteczny i zgodny z prawem zaskarżonego aktu. W ocenie strony, decyzja DUKS nie weszła do obrotu prawnego i nie wywołuje skutków prawnych. Wskazano, że P. Z. zapoznał się z treścią decyzji w dniu 21 sierpnia 2019 r., po otrzymaniu akt spraw od F. (protokół zdawczo-odbiorczy). Nie mniej podniesiono, że strona dochowała najwyższej staranności wskazując kilkukrotnie adres pełnomocnika do doręczeń i adres do korespondencji. Nie mogła zatem przewidzieć, że NUCS, posiadając wiedzę o nowym adresie do doręczeń, będzie wysyłał korespondencję w sposób uniemożliwiający jej odebranie przez ustanowionego pełnomocnika, zwłaszcza mając na uwadze fakt, iż inne organy państwowe adresowały korespondencję w sposób prawidłowy. W ocenie strony, nie ma zatem wątpliwości, że nie ponosi ona winy w niedochowaniu terminu do wniesienie odwołania (o ile termin ten w ogóle rozpoczął swój bieg) i decyzja DUKS nie została jej doręczona z powodów od niej niezależnych. Postanowieniem z [...] października 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej DIAS), na podstawie art. 162 oraz art. 163 § 2 Op, odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu DIAS wskazał, że wobec braku umocowania J. C. jako pełnomocnika do doręczeń, decyzję DUKS prawidłowo skierowano do podatnika na adres ul. [...], [...] W., tj. na adres wskazany w piśmie z 8 maja 2017 r. DIAS dodał, że w treści powyższego pisma strona wskazała adres do doręczeń: J. C. ul. [...], [...] W.. Podatnik nie przedłożył jednak stosownego pełnomocnictwa, co świadczyło o braku należytej staranności w załatwianiu własnych spraw. W konsekwencji DIAS stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostało wykazane uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. Z. wniósł o uchylenie postanowienia DIAS oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: 1) art. 162, art. 163 § 2 pkt 1 w zw. z art. 122 oraz art. 187 § 1 Op, poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w wyniku błędnego uznania, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminowi; 2) art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 200 § 1 Op oraz art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez niewyznaczenie terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym, a także wydanie zaskarżonego postanowienia, z pominięciem wniosku skarżącego o umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy oraz przedstawienia dodatkowego stanowiska, w odpowiedzi na argumenty NUCS, czym naruszono prawo strony do obrony i bycia wysłuchanym. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie, rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 Ppsa, w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wyrok Sądu w sprawie niniejszej jest prostą konsekwencją wyroku wydanego w sprawie III SA/Wa 2768/19. Otóż w tamtej sprawie Sąd uchylił postanowienie DIAS stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z [...] października 2016 r. Sąd uznał, że Skarżący nie uchybił temu terminowi. W wyniku tego wyroku Sąd obecnie orzekający wskazuje, że skoro Skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania, to wniosek o przywrócenie takiego terminu powinien być co prawda rozpatrzony odmownie, ale z zasadniczo inną argumentacją DIAS – nie można przywrócić terminu, któremu nie uchybiono. W dalszym postępowaniu DIAS uwzględni ten pogląd Sądu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Ppsa, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. W kwestii kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Na koszty te złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego (480 zł) oraz opłata od pełnomocnictwa (17 zł). Skarżący został bowiem zwolniony z kosztów sądowych, więc nie uiścił wpisu od skargi. Tytułem uzupełnienia należy nadmienić, że w odrębnym postanowieniu Sąd, na podstawie art. 106 § 3 Ppsa, odmówił przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę w skardze i w pismach procesowych z 28 lutego 2020 r. i 9 marca 2020 r. uznając, iż nie są one niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości związanych z prawidłowością doręczenia decyzji przez DUKS.