III SA/Wa 277/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska, , po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprzeciwu adwokat J. J. na postanowienie 10 kwietnia 2017 r. przyznającego koszty tytułem nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od spadków i darowizn oraz umorzenie postępowania w sprawie umorzenia opłaty prolongacyjnej postanawia zmienić postanowienie starszego referendarza sądowego z 10 kwietnia 2017 r. w ten sposób, że przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat J. J. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych i czterdzieści groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 110,40 zł (sto dziesięć złotych i czterdzieści groszy) Postanowieniem z 14 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy przyznał A. H. (skarżącej) prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i zwolnienia od kosztów sądowych. Okręgowa Izba Adwokatów w W. wyznaczyła adwokat J. J. pełnomocnikiem z urzędu skarżącej w niniejszej sprawie (K. 65). Wyrokiem z 10 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 277/16 Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie m. in. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji oraz postanowienie Prezydenta W. z [...] maja 2015 r. Pełnomocnik z urzędu, na rozprawie zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz oświadczyła, że należne opłaty nie zostały jej uiszczone w całości ani w części. Pełnomocnik, jak wynika z akt sprawy, brał udział w rozprawie przed Sadem I instancji oraz zapoznał się z aktami sprawy. Postanowieniem z 10 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy przyznał pełnomocnikowi kwotę 240 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej oraz 55,20 zł tytułem podatku VAT. Sprzeciw na powyższe postanowienie referendarza sądowego wywiodła, w terminie, adwokat J. J., wskazując, że referendarz błędnie przyjął możliwość limitowania wynagrodzenia z uwagi na wysokość przedmiotu sporu. Pełnomocnik podkreślił, że przedmiotem postępowania jest odmowa umorzenia zaległości podatkowych, od której pobierany jest wpis stały. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Natomiast stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015, poz. 1800 z późn. zm.) Stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawach, których przedmiotem postępowania nie jest należność pieniężna oraz nie jest akt wydany przez Urząd Patentowy - 480 zł. W kontrolowanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych. Decyzja ta nie dotyczy należności pieniężnych (od skargi pobierany jest wpis stały w wysokości 500 zł), a co za tym idzie, w postępowaniu tym nie określa się wartości przedmiotu sporu. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej reprezentowała ją w pierwszej instancji zakończonej wyrokiem z 10 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 277/16. Pełnomocnik przeglądała akta sprawy oraz brała udział w rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. dlatego też zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. należało przyznać jej wynagrodzenie w wysokości 480 zł, oraz podwyższyć tę opłatę o kwotę 110,40 zł (23% VAT). Wobec powyższego, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 260 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.