III SA/Wa 2780/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi P. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. działając jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec P. T. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") na podstawie własnych tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług, podatku dochodowego od osób fizycznych oraz w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za poszczególne miesiące 2000, 2001 i 2002 r. Pismem z dnia 10 lutego 2012 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji objętych tytułami wykonawczymi z dnia 27 lipca 2011 r. nr [...], w związku z upływem terminu przedawnienia oraz naruszeniem art. 247 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej "O.p.". Spółka wniosła także na podstawie art. 252 § 1 ww. ustawy o wstrzymanie wykonania decyzji do dnia zakończenia sprawy. Do przedmiotowego pisma dołączono kserokopie: decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. o warunkach restrukturyzacji, pokwitowania wpłaty z dnia 17 stycznia 2003 r., zawiadomienia o zajęciu z dnia 27.07.2011 r. nr 1438/EA/721/Z/680/11/RYB oraz pełnomocnictwa z dnia 27.01.2012 r wraz z uiszczoną opłatą. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przy piśmie z dnia 06.03.2012 r. znak 1438/EA/721-718/2012/KIR wezwał D. Spółkę Doradztwa Podatkowego, reprezentującą Skarżącego do sprecyzowania żądań zawartych w piśmie z dnia 10 lutego 2012 r. poprzez wskazanie czy jest to wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.; dalej: "u.p.e.a.") czy wniosek w trybie art. 247 § 1 pkt 2 i 3 ustawy O.p. stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego. Przedmiotowe pismo zostało odebrane przez Spółkę w dniu 06.03.2012 r. W odpowiedzi na powyższe w dniu 06.03.2012 r. D. Spółka Doradztwa Podatkowego, złożyła osobiście do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. pismo z tego samego dnia, w którym sprecyzowała, że wnosi o umorzenie postępowania egzekucyjnego ze względu na przedawnienie zaległości. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Spółka D. otrzymała niniejsze postanowienie w dniu 2 kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2002 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał decyzję nr [...] w której określił wnioskodawcy warunki restrukturyzacji posiadanych przez przedsiębiorcę zaległości podatkowych określone w art. 10 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. nr 155, poz. 1287 ze zm.). Podatnik nie spełnił niektórych wymaganych w ustawie warunków tj. - posiadał zaległości podatkowe nie objęte restrukturyzacją oraz nie przedstawił informacji o bieżącej sytuacji firmy. Po analizie przebiegu postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...].04.2004 r. nr [...] umorzył postępowanie restrukturyzacyjne na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Decyzja ta została uznana za doręczoną w myśl art. 150 § 1 i 2 ustawy O.p. Stosownie do art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców bieg terminu przedawnienia płatności należności objętych restrukturyzacją ulega zawieszeniu na okres od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, do dnia wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1. W związku z powyższym bieg terminu przedawnienia zaległości: - w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-4) za miesiące grudzień 2000 r., styczeń-grudzień 2001 r. i styczeń-maj 2002 r., - w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, kwiecień, lipiec-grudzień r., styczeń-maj 2002 r. - w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2001 rok uległ zawieszeniu na okres od dnia 13.11. 2002 r. do dnia 27.04.2004 r. Natomiast zgodnie z art. 70 § 4 ustawy O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W toku postępowania organ egzekucyjny zastosował skuteczne środki egzekucyjne, o których zobowiązany został powiadomiony: - 11 -07-2002 r. pobranie należności od zobowiązanego, - 05-06-2006 r. zajęcie rachunku bankowego prowadzonego przez K. S.A. - 12-12-2007 r. zajęcie rachunku bankowego prowadzonego przez K. S.A. i B. S.A. - 25-08-2011 r. zajęcie wynagrodzenia za pracę wypłacanego przez S. sp. z o.o., co w rozumieniu powołanego przepisu art. 70 § 4 ustawy O.p. spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia. Dodatkowo uwzględniając okres zawieszenia terminu przedawnienia - od 13.11.2002 r. do dnia 27.04.2004 r. - nie został przekroczony 5 letni termin do upływu przedawnienia egzekwowanych należności podatkowych. W uzasadnieniu wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego zobowiązany przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt III SA 1339/00, gdzie sąd wskazał, że termin przedawnienia zobowiązania liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku i wynosi on 5 lat. Jest to więc termin ustawowy, który powoduje wygaśnięcie zobowiązania niezależnie od fazy w jakiej jest postępowanie. Natomiast w ocenie strony organ egzekucyjny pomimo upływu 5 letniego okresu przedawnienia stosuje przepis art. 70 § 5 ustawy O.p., który został uchylony nowelą z dnia 1 września 2005 r. W odniesieniu do tak sformułowanej argumentacji organ zauważył, że jest ona nietrafna, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt III SA 1339/00 analizował przypadek, gdzie egzekucja nie była prowadzona, natomiast postępowanie podatkowe nie zostało zakończone przed upływem terminu przedawnienia. Ponadto przywołany przepis art. 70 § 5 ustawy O.p. obowiązujący do 31 sierpnia 2005 r. odnosi się do postępowania egzekucyjnego, które jest odrębnym postępowaniem od postępowania podatkowego. Dodatkowo zobowiązany wskazuje w uzasadnieniu, na fakt, że od 1 stycznia 2003 r. nastąpiła zmiana przepisów w kwestii przerwania biegu terminu przedawniania wskutek zastosowania czynności w postępowaniu egzekucyjnym. Do dnia 1 stycznia 2003 r. zgodnie z przepisem art. 70 § 3 ustawy O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Natomiast od dnia 1 stycznia 2003 r. obowiązywał art. 70 § 4 w brzemieniu bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Zmiana przepisów uściśliła zdarzenia w postępowaniu egzekucyjnym, które powodują przerwanie biegu terminu przedawnienia należności podatkowych. W związku, z faktem, że katalog "czynności" egzekucyjnej jest szerszy niż katalog "środka egzekucyjnego", powstały wątpliwości w szczególności w postępowaniach egzekucyjnych toczących się w okresie zmian przepisów ustawy O.p. - kiedy faktycznie dochodzi do przerwania biegu terminu przedawniania. Organ stwierdził, iż ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw, w art. 20 § 1 wskazano, że do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym nową ustawą, z zastrzeżeniem § 2. Natomiast w art. 20 § 2 wskazano, że jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie nowej ustawy. Według organu, w analizowanej sprawie wpływ postępowania egzekucyjnego i dokonywanych czynności egzekucyjnych na bieg terminu przedawnienia nie budzi wątpliwości. W toku postępowania organ egzekucyjny zastosował skuteczne środki egzekucyjne, o których zobowiązany został powiadomiony co spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia. Dodatkowo uwzględniając okres zawieszenia terminu przedawnienia - od 13.1 1.2002 r. do dnia 27.04.2004 r. - nie został przekroczony 5 letni termin do upływu przedawnienia egzekwowanych należności podatkowych. Reasumując organ uznał, że ostatni skutecznie zastosowany w dniu 25 sierpnia 2011 r., środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia z pracę wygenerował nowy termin przedawnienia przedmiotowych zaległości podatkowych na dzień 25 sierpnia 2016r. Zażaleniem z 3 kwietnia 2012 r. Skarżący podniósł, iż organ egzekucyjny rozpatrując wniosek nie rozstrzygnął wszystkich istotnych aspektów sprawy, m.in. poprzez rozdzielenie skutku od przyczyny, tj. nie rozpatrzył wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego. Pismem z dnia 21 czerwca 2012 r. Strona złożyła ponaglenie dotyczące trybu rozpatrywania przedmiotowej sprawy, do którego dołączone zostało także potwierdzone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo z dnia 27.01.2012 r. udzielone w/w Spółce. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia z dnia 3 kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 32 K.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (art. 33 § 1 K.p.a.), a pełnomocnictwo zgodnie z art. 33 § 2 K.p.a. musi być udzielone na piśmie lub do protokołu. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa - art. 33 § 3 K.p.a. Organ podkreślił, że pełnomocnictwo w niniejszej sprawie udzielone zostało Spółce Doradztwa Podatkowego nr rej. [...] D. Sp. z o.o., do reprezentowania Pana P. T. w postępowaniu egzekucyjnym, tj. m.in. do składania w jego imieniu wniosków oraz zażaleń na wydane w tych sprawach postanowienia. Do wykonywania tych czynności w imieniu Spółki uprawniony został V-ce Prezes Zarządu w/w Spółki Doradca Podatkowy Pani M. W. oraz Prezes Zarządu w/w Spółki Pan A. N.. Z brzmienia art. 33 § 1 K.p.a. wynika jednak, że pełnomocnikiem strony może być tylko osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. W związku z powyższym pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym nie może być osoba prawna, jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Przepis art. 33 § 1 K.p.a. jednoznacznie bowiem stanowi, że pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo dla Spółki Doradztwa Podatkowego nr rej. [...] D. Sp. z o.o. do reprezentowania Pana P. T. w postępowaniu egzekucyjnym, nie uprawnia do złożenia w jego imieniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 23.03.2012r znak [...]. Podkreślił ponadto, że zażalenie z dnia 3.04.2012 r. zostało podpisane przez Prezesa Zarządu Spółki D. - Pana A. N., w związku z czym działanie w sprawie administracyjnej za stronę przez podmiot nie mogący być pełnomocnikiem, stanowi przesłankę do zastosowania przez organ odwoławczy art. 134 K.p.a. W dalszej części organ podniósł, że podmiot jakim jest D. Sp. z o.o., będąc osobą prawną nie może być pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym. Spółka nie mogła więc w imieniu P. T. złożyć wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Powyższe stanowi naruszenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. art. 33 § 1 K.p.a. poprzez dopuszczenie do udziału w sprawie jako pełnomocnika strony osoby prawnej. Organ powołując się na wyroki WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 119/09 oraz II SA/Wa 1839/07 stwierdził, że nie może być mowy o skutecznym doręczeniu i wejściu do obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, bowiem zostało ono doręczone Spółce Doradztwa Podatkowego nr rej. [...] D. Sp. z o.o., będącej osobą prawną, która nie mogła być pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym. Zamierzonego skutku prawnego nie wywołało także zażalenie z dnia 3 kwietnia 2012 r. wniesione przez Spółkę D.. Wskazane powyżej okoliczności w konsekwencji zdecydowały o konieczności stwierdzenia jego niedopuszczalności. Strona niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z 21 sierpnia 2012 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Do przedmiotowej skargi dołączone zostało ponownie pełnomocnictwo z dnia 27 stycznia 2012 r. udzielone przez P. T. Spółce Doradztwa Podatkowego nr rej. [...] D. Sp. z o.o., gdzie do wykonywania czynności w imieniu Spółki uprawniony został V-ce Prezes Zarządu w/w Spółki Doradca Podatkowy Pani M. W. oraz Prezes Zarządu w/w Spółki Pan A. N. oraz nowe pełnomocnictwo z dnia 7 sierpnia 2012 r. udzielone tym razem osobom fizycznym, tj. Pani M. W. i Panu A. N., reprezentującym ww. Spółkę. W złożonej skardze Pełnomocnik Skarżącego - Pani M. W. przyznała, że na gruncie obowiązujących przepisów pełnomocnictwo nie może być udzielone spółce doradztwa podatkowego, w związku z czym pełnomocnictwo z dnia 27 stycznia 2012 r. jest nieprawidłowe, jednak jej zdaniem organ egzekucyjny winien wezwać wnoszącego zażalenie do uzupełnienia braków formalnych wniosku i przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa. Ponadto stwierdziła, że zarówno w tej sprawie Skarżącego jak i innych, organ I instancji nie kwestionował składanych przez Panią M. W. pełnomocnictw. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi podniosła również, że organ pierwszej instancji błędnie przyjął, iż pełnomocnictwo z dnia 27 stycznia 2012 r. uprawniało D. Sp. z o.o. do podpisania i złożenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego w imieniu Strony. Przedmiotowy wniosek, chociaż nie mógł wywołać skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego, został merytorycznie rozpatrzony przez organ pierwszej instancji, co było niedopuszczalne na gruncie art. 33 § 1 K.p.a. Wobec powyższego, Pełnomocnik Skarżącego wywiódł, że wydając postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. organ pierwszej instancji dopuścił się rażącego naruszenia art. 6 K.p.a., zobowiązującego organ do działania na podstawie przepisów prawa; art. 33 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu podmiotu do tego umocowanego, a także - wobec ich niezastosowania - rażącego naruszenia art. 9 i art. 64 § 2 K.p.a. Pełnomocnik wskazał, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zostało błędnie skierowane do D. Sp. z o.o., jako strony przedmiotowego postępowania, w związku z czym Dyrektor Izby Skarbowej winien zatem bezwzględnie wezwać Stronę, w trybie art. 64 § 2 K.p.a. w związku z art. 103 § 1 K.c. do podpisania odwołania, bądź ewentualnie wezwać pełnomocnika do złożenia prawidłowego pełnomocnictwa. Zaniechanie tych czynności przez organ odwoławczy, w opinii Pełnomocnika Strony, stanowi rażące naruszenie art. 9 K.p.a. oraz art. 64 § 2 K.p.a. i czyni wydanie zaskarżonego postanowienia przedwczesnym. Podkreśliła również, iż wydanie obu postanowień (zarówno Naczelnika Urzędu Skarbowego W., jak i Dyrektora tut. Izby Skarbowej) stanowi rażące naruszenie art. 28, w związku z art. 32 K.p.a. i uzasadnia stwierdzenie nieważności orzeczeń na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność aktów administracyjnych w tym przypadku decyzji administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152 poz. 1270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia Skarżącej, w imieniu którego działała Spółka doradztwa podatkowego i informatycznego D. sp. z o.o. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wnoszący w imieniu Skarżącego zażalenie prezes ww. Spółki A. N. nie był uprawniony do złożenia zażalenia na postanowienie organu I instancji w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ wydając zaskarżone postanowienie powołał treść art. 134 K.p.a. w związku z art. 144 i 33 § 1 tej ustawy. Tym samym uznał, iż w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia z przyczyn podmiotowych. Art. 134 K.p.a. obliguje organ odwoławczy do podejmowania czynności mających na celu ustalenie czy zażalenie jest dopuszczalne. Przyczyny niedopuszczalności mogą mieć charakter przedmiotowy (brak przedmiotu zaskarżenia) oraz podmiotowy (gdy zażalenie wnosi podmiot nieuprawniony). W niniejszej sprawie w obrocie prawnym funkcjonowało postanowienie, od którego Skarżąca wniosła zażalenie. Zatem w sprawie brak było przesłanek przedmiotowych do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W odniesieniu do przesłanek podmiotowych Sąd doszedł do wniosku, że braki te również nie wystąpiły. Należy zauważyć, iż zażalenie zostało złożone w imieniu Skarżącego, o czym świadczy oznaczenie podmiotu wnoszącego zażalenie. W ocenie Sądu organ w sytuacji, gdy stwierdził, że zażalenie w imieniu Skarżącego wniósł pełnomocnik, który nie miał prawidłowego umocowania do działania w jego imieniu nie był uprawniony do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, gdyż przedstawione przez organ w zaskarżonym postanowieni8u okoliczności w ogóle nie stanowiły podstawy do wydania postanowienia na podstawie art. 134, w zw. z art. 33 § 1 K.p.a. W sytuacji, która wystąpiła w niniejszej sprawie, organ po otrzymaniu zażalenia, które zostało wniesione w imieniu Skarżącego przez pełnomocnika bez dołączenia do tego zażalenia prawidłowego dokumentu pełnomocnictwa obowiązany był na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. wezwać pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego zażalenia przez uzupełnienie braków formalnych pełnomocnictwa. W przypadku nieuzupełnienia tego braku organ na podstawie tego samego artykułu byłby uprawniony do pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia. Zdaniem Sądu okoliczność, że pełnomocnik Strony Skarżącej nie uzupełnił braku formalnego pełnomocnictwa na etapie postępowania przed organem I instancji odwołania, nie rozstrzyga o tym, że brak ten odnosi skutek także w zakresie zażalenia wniesionego na wydane na podstawie art. 134 K.p.a. postanowienie w sprawie pozostawienia środka odwoławczego bez rozpatrzenia. Zażalenie to stanowiło odrębne podanie i organ obowiązany był na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. podjąć wszelkie działania w celu usunięcia braków formalnych tego podania. Dla oceny skutków braków formalnych tego zażalenia nie mogły mieć znaczenia braki formalne występujące w zakresie innego pisma. W niniejszej sprawie zabrakło wystarczających podstaw do przyjęcia, że podstawą do wniesienia przez pełnomocnika Skarżącego zażalenia na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania było to samo pełnomocnictwo, które zostało dołączone do odwołania i które organ uznał za wadliwe pod względem formalnym. Tej okoliczności w niniejszej sprawie organ w ogóle nie badał. Dlatego zawarte zaskarżonym postanowieniu wywody organu odnoszące się do wad pełnomocnictwa dołączonego do odwołania nie uzasadniały stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w sprawie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. W skardze zostały podniesione także zarzuty naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, co w odczuciu Strony Skarżącej kwalifikuje się do stwierdzenia w tym przypadku nieważności orzeczeń w wyniku rażącego naruszenia prawa przez organy administracji. Zarzut naruszenia tych przepisów autor skargi wiąże z pozostawieniem jej merytorycznego wniosku bez rozpatrzenia. Sąd orzekając w niniejszej sprawie badał zgodność z prawem postanowienia z dnia [...] lipca 2012 r. stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dlatego też Sąd nie mógł w postępowaniu toczącym się w niniejszej sprawie uwzględnić zarzutów Skarżącego, w uzasadnieniu których wskazywał on na błędy popełnione w tym postępowaniu. Dodatkowo należy wskazać, że Skarżący nie uzasadnił podniesionego w skardze zarzutu naruszenia zasady legalizmu, której to zasady postępowania administracyjnego w ocenie Sądu nie naruszono. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zakres, w jakim uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu określono zgodnie z art. 152 p.p.s.a.