III SA/Wa 2786/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak, sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielnii "G." z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę Spółdzielnia [...] z siedzibą w K. – dalej: "Skarżąca", "Strona" lub "Spółdzielnia" w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2012r., wykazała: powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 33.609 m² przy stawce 0.84 zł/m² od której podatek wyniósł 28.232zł; powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 5.054.56 m² przy stawce 17,20 zł/m² od której podatek wyniósł 86.938 zł; wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 2.458.694,86 zł przy stawce 2% od których podatek wyniósł 49.174 zł. W bloku F deklaracji "informacja o nieruchomościach zwolnionych" Spółdzielnia wykazała powierzchnię 0.1673 ha M. - nieużytki. Łączna kwota podatku od nieruchomości wykazana przez Spółdzielnię wyniosła 164.344 zł. W związku z tym, iż Spółdzielnia dokonała częściowych wpłat czterech miesięcznych rat podatku Wójt Gminy H. postanowieniem z [...] kwietnia 2012r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012r., następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. określił Spółdzielni wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012r. w kwocie 164.344 zł. Od powyższej decyzji Spółdzielnia wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] października 2012 r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. W dniu 29 października 2012 r. do Urzędu Gminy w H. wpłynął wniosek Spółdzielni o udzielenie pomocy de minimis przedsiębiorcom na wspieranie nowych inwestycji i tworzenie nowych miejsc pracy na terenie Gminy H.. Następnie w dniu 12 grudnia 2012 r. do Urzędu Gminy H. wpłynęła m.in. korekta deklaracji rocznej na podatek od nieruchomości na rok 2012, w której Spółdzielnia wykazała łączną kwotę podatku 28.232 zł. W korekcie tej Spółdzielnia za podstawę opodatkowania przyjęła powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 33.609 m² przy stawce 0,84 zł/m² od której podatek wyniósł 28.232 zł. W bloku F "Informacja o nieruchomościach zwolnionych" podała natomiast powierzchnię 0,1673 ha, M. - zwolnienie na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, powierzchnię 5.054,56 nr budynków lub ich części służących prowadzeniu działalności gospodarczej - zwolnienie na podstawie § 6 uchwały Nr XXL1V/180/2010 Rady Gminy w H. i wartość 2.458.694,86 zł budowli służącej prowadzeniu działalności gospodarczej - zwolnienie na podstawie § 6 uchwały Nr XXLIV/180/2010 Rady Gminy w H.. W związku ze złożoną korektą Wójt Gminy H. pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. wezwał Spółdzielnię do złożenia korekty tej deklaracji. W dniu 21 stycznia 2013 r. do Urzędu Gminy w H. wpłynęło pismo Strony "ze stanowiskiem podatnika", w którym odmówiono złożenia korekty. Wójt Gminy H. postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. wszczął postępowanie w sprawie określenia Spółdzielni wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. a następnie decyzją z dnia [...] maja 2013 r. określił Spółdzielni wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 164.344 zł. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż w związku z nową inwestycją nie nastąpił wzrost zatrudnienia w Spółdzielni, przez co nie zostały spełnione wymogi wynikające z § 7 uchwały Nr XLIV/180/2010 Rady Gminy H. z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości stanowiących pomoc de minimis (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 89, poz. 1492) – dalej: "uchwała" W ocenie Wójta Gminy H. Spółdzielni nie może być udzielona pomoc wynikająca z uchwały Nr XLIV/180/2010 Rady Gminy w H. z dnia 5 marca 2010r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości stanowiących pomoc de minimis ze względu na to, iż przyznanie tej pomocy spowodowałoby przekroczenie dopuszczalnej intensywności pomocy określonej w Rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008r., która wynosi 75%. Spółdzielnia złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania podatkowego ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] września 2013 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy H.. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie, z zestawienia treści § 6 i § 3 ust. 2 uchwały wynika, iż działalność Spółdzielni spełnia kryterium "działalności nowouruchomionej" i z tego względu nie może mieć zastosowania zwolnienie, o jakim mowa w § 6 uchwały. Organ odwoławczy stwierdził, że stanowisko Wójta Gminy H., według którego Spółdzielnia nie może otrzymać pomocy de minimis na podstawie uchwały, w odniesieniu do tych samych wydatków kwalifikowanych co do których otrzymała pomoc na pokrycie kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013 w wysokości 75 %, gdyż przyznanie takiej pomocy spowodowałoby przekroczenie dopuszczalnej intensywności pomocy, która w rozpatrywanym przypadku wynosi 75 % - jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W ocenie organu odwoławczego nie został naruszony również art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis bowiem przy interpretacji tego przepisu i zawartego w nim pojęcia "pomoc państwa" nie ma potrzeby odwoływania się do treści art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej czy też do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, bowiem z dosłownego brzmienia pkt 9 preambuły rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich nr 1998/2006 wynika wprost, iż przy ustalaniu łącznej kwoty pomocy de minimis przyznanej w ciągu danego roku budżetowego oraz dwóch poprzedzających go lat budżetowych powinno się uwzględnić pomoc przyznana przez państwo członkowskie, nawet gdy jest ona finansowana w całości lub w części ze środków Wspólnoty. Nie powinno być możliwe rozbijanie środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na kilka mniejszych części w celu sprowadzenia tych części do poziomu mieszczącego się w zakresie niniejszego rozporządzenia. Tym samym organ podatkowy uznał za bezzasadne zawarte w odwołaniu stwierdzenie, iż organ pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni i w konsekwencji błędnie zastosował art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich (WE) nr 1998/2006. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Spółdzielnia wniosła skargę, której zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 tej ustawy w zw. z art. 208 O.p. Wykazana w korekcie deklaracji kwota podatku była bowiem prawidłowa w związku z wykazaniem prawa do zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie § 3 uchwały Nr XLIV/180/2010 Rady Gminy H. z dnia 5 marca 2010r. i nie było podstaw do określenia wysokości tego zobowiązania w drodze decyzji na podstawie art. 21 § 3 O.p. - art. 190 i art. 187 § 1 O.p. poprzez błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie i ustalenie, że w związku z otrzymaniem przez Spółdzielnię pomocy finansowej na inwestycje ze środków Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 w wysokości stanowiących 75 % wydatków kwalifikowanych, nie może na tę samą inwestycję otrzymać pomocy de minimis, gdyż spowodowałoby to przekroczenia dopuszczalnej intensywności pomocy określonej w art. 49 pkt 1 lit a Rozporządzenia Komisji (WE:) Nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r., podczas, gdy w omawianym przypadku prawidłowa ocena tych dowodów prowadzi do wniosku, iż w niniejszej sprawie; - 75 % nie stanowi wartości progowej skumulowanej pomocy, a pomoc udzielona Spółdzielni nie kumuluje się z pomocą de minimis; - nawet, gdyby przyjąć, że próg 75% ma w omawianym przypadku zastosowanie, to i tak nie doszłoby do przekroczenia pułapu, jako że 50 % pomocy znalazła pokrycie ze środków pochodzących ze Wspólnoty, które to środki nie mogą być brane pod uwagę przy wyliczaniu dopuszczalnej intensywności pomocy publicznej, gdyż nie pochodzą od państwa. 2) przepisów prawa materialnego, które także miało istotny wpływ na wynik sprawy: - § 3 w zw. z § 13 uchwały Nr XLIV/180/2010 Rady Gminy H. z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości stanowiących pomoc de minimis, poprzez jego niezastosowanie pomimo zaistnienia przesłanek: podatnik wyraził chęć skorzystania ze zwolnienia w podatku od nieruchomości za rok 2012 w deklaracji podatkowej i składanych w toku postępowania podatkowego wnioskach oraz spełniał warunki uzyskania tego zwolnienia a nie zaszły przesłanki negatywne określone w art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, który nie znajdował w sprawie zastosowania, gdyż pomoc de minimis bez ograniczeń progowych mogła być skumulowana z pomocą otrzymaną na mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w oparciu o przepisy rozporządzenia ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) Nr 2200/96, (WE) Nr 2201/96 i (WE) Nr 1187/2007 w sektorze owoców i warzyw. Jeżeli przyjąć, że kumulacja pomocy możliwa jest jedynie w zakresie 75% to i tak na skutek zastosowania omawianego zwolnienia dopuszczalny poziom pomocy dla Podatnika dla wydatków na realizowaną inwestycję, tj. 75 % nie zostałby przekroczony; - art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis w zw. z pkt 9 preambuły tego rozporządzenia art. 107 ust. 1 i ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w zw. z art. 49 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) Nr 2200/96. (WE) Nr 2201/96 i (WE) Nr 1187/2007 w sektorze owoców i warzyw i art. 9 ust. 1 pkt 1 lit a i b i art. 42 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 9 ust. 10 ustawy o organizacji rynku owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynku lnu i konopi uprawianych na włókno poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na błędnym przyjęciu, że poziom dopuszczalnej intensywności pomocy przy udzieleniu pomocy de minimis wynosi 75 %. Na błędną wykładnię wpłynęło też uwzględnienie treści pkt 9 preambuły, który odnosi się do pomocy de minimis, a nie do innej pomocy, na co wskazuje jego dopełniająca rola względem poprzednich punktów a nie do innej pomocy. - art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis w zw. z art. 49 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. i art. 9 ust.1 pkt 1 lit a i b i art. 9 ust. 10 ustawy o organizacji rynku owoców i warzyw poprzez jego zastosowanie i odmówienie Podatnikowi prawa do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w § 3 uchwały Nr XLIV/180/2010 Rady gminy H. z dnia 5 marca 2010 r. w sytuacji, w której nie powinien on znaleźć zastosowania, gdyż nie obowiązywało ograniczenie 75% w poziomie intensywności wsparcia (otrzymanej pomocy), a gdyby uznać, że próg ten obowiązywał to nie został przekroczony, gdyż z budżetu krajowego pochodziło jedynie 25 % kwalifikowanych kosztów wsparcia inwestycji, a tylko w tym zakresie w świetle art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej można by uznać za pomoc państwa, którą należałoby uwzględniać przy wyliczaniu dopuszczalnego pułapu kumulacji. Spółdzielnia wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Spółdzielnia wniosła ponadto do organu odwoławczego o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, a na wypadek gdyby organ nie uwzględnił przedmiotowego wniosku, o uwzględnienie wniosku przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Odnosząc się w pierwszej kolejności do przywołanych w petitum skargi przepisów prawa wspólnotowego, należy wskazać, że problematyka dotycząca pomocy de minimis została przeniesiona na grunt polskiego prawa w ramach procesu harmonizacji prawa krajowego z rozwiązaniami przyjętymi na gruncie prawa wspólnotowego. Podstawowym aktem prawnym odnoszącym się do pomocy publicznej, w tym do pomocy de minimis, jest Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.) – powoływany w dalszej części jako "TWE", a ściślej art. 87 i art. 88 tego Traktatu. Z treści art. 87 TWE wynika zakaz udzielania podmiotom gospodarczym przez państwa członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych wszelkiej pomocy w jakiejkolwiek formie, jeśliby pomoc taka zakłócała lub groziła zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Odstąpienie od wyżej określonych reguł przewidziane zostało w Rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.Urz. UE. L. 06.379.5 ) zwane dalej "Rozporządzeniem 1998/2006" Rozporządzenie to określa zasady, na jakich można przyznawać pomoc publiczną małym i średnim przedsiębiorstwom oraz mikroprzedsiębiorstwom, a udzielanie jej nie podlega przepisom art. 87 ust. 3 TWE. Pomoc ta nazwana została de minimis. Zgodnie bowiem z zasadą prawa rzymskiego wyrażoną w sentencji "de minimis non curat lex" ("prawo nie troszczy się o drobiazgi"), pomoc o niewielkich rozmiarach ma nieznaczny wpływ na naruszenie konkurencji na rynku wspólnotowym oraz wymianę handlową między państwami członkowskimi. Ze względu na powyższe, pomoc de minimis nie wymaga uprzedniej kontroli ze strony Komisji Europejskiej w drodze notyfikacji. W rozporządzeniu 1998/2006 określono pułap pomocy de minimis w wysokości 200.000 EUR (a w niektórych sektorach do 100.000 EUR) w dowolnie ustalonym okresie trzech lat budżetowych Pułapy te stosuje się bez względu na formę i cel pomocy de minimis, a także bez względu na to, czy pomoc przyznana państwu członkowskiemu jest w całości, czy w części finansowana z zasobów Wspólnoty.(vide: preambuła oraz art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1998/2006) Warto też zaznaczyć, iż z art.2 ust.2 Rozporządzenia 1998/2006 wynika, iż jeśli łączna kwota pomocy przewidziana w ramach środka pomocy przekracza wymieniony pułap, do pomocy tej nie stosują się przepisy niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu części, która nie przekracza tego pułapu. W takim wypadku nie można domagać się korzyści z tytułu z niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tego rodzaju środka pomocy ani w chwili przyznania takiej pomocy, ani później. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca ubiegała się o zwolnienie w podatku od nieruchomości na podstawie uchwały w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości stanowiących pomoc de minimis w rozumieniu powołanego wyżej Rozporządzenia 1998/2006. Zgodnie z § 13 uchwały w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości stanowiących pomoc de minimis w sprawach nieuregulowanych, uchwałą w zakresie zasad udzielania pomocy de minimis mają zastosowanie przepisy Rozporządzenia 1998/2006. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 5 Rozporządzenia 1998/2006 pomocy de minimis nie należy łączyć z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych, w przypadku gdyby taka kumulacja miała skutkować osiągnięciem wyższego poziomu intensywności pomocy niż ustalony pod kątem specyficznych uwarunkowań każdego przypadku w rozporządzeniu o zwolnieniu grupowym lub decyzji przyjętej przez Komisję.Z przepisu tego wbrew twierdzeniom Strony skarżącej nie wynika, iz poziom intensywnosci pomocy w każdym konkretnym przypadku, (mając na uwadze różnorodność sektorów gospodarczych podlegających dofinansowaniu) polega na ustaleniu intensywnosci pomocy według wyżej wskazanych ogólnych kryteriów.Jest to jedynie górna granica intensywności pomocy, ustalana indywidualnie w rozporządzeniach wspólnotowych dotyczących określonej kategorii pomocy. W rozpoznawanej sprawie określona na 75% co wynika z art.49 pkt 1 lit. a Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007. Z kolei w pkt 9 preambuły rozporządzenia 1998/2006 Komisja Wspólnot Europejskich wyjaśniła, iż przyjęła to rozporządzenie mając na uwadze, że lata, które w tym celu należy brać pod uwagę, to lata budżetowe stosowane przez podmiot gospodarczy w danym państwie członkowskim do celów podatkowych. Stosowny okres trzech lat należy oceniać w sposób ciągły, zatem dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy ustalić łączną kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku budżetowego oraz dwóch poprzedzających go lat budżetowych. W tym celu powinno się uwzględnić pomoc przyznaną przez państwo członkowskie, nawet gdy jest ona finansowana w całości lub w części ze środków Wspólnoty (art.2 ust.2 Rozporządzenia 1998/2006) Nie jest sporne między stronami, iż w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis w stosunku do Skarżącej zostały wydane trzy decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W.: decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r. [...], decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...]i decyzja z dnia [...] maja 2011 r. [...], w których Skarżącej przyznano pomoc finansową na pokrycie kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013.W decyzjach tych stwierdzono, iż zwrot poniesionych kosztów kwalifikowanych inwestycji 75% uregulowany jest w art. 49 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 350 z 31 grudnia 2007 r.) zwane dalej “Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007". Przepis art. 49 pkt 1 lit. a Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007" stanowi, iż wkład Wspólnoty w finansowanie pomocy określonej w art. 7 ust. 3 lit a) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 wynosi maksymalnie 75% kwalifikujących się wydatków publicznych w regionach kwalifikujących się w ramach celu konwergencji. To, że wkład ten pokrywany jest w 50% ze środków Wspólnoty, a w 25 % ze środków krajowych nie ma znaczenia, a przyjęcie toku rozumowania Strony, stanowiłoby obejście przepisów prawa wspólnotowego czyli przekroczenia dopuszczalnej wysokości pomocy tj. 75 % wydatków kwalifikujących do jej udzielenia. Odnosząc się do stanowiska Skarżącej, iż pomoc udzielana na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. stanowi pomoc sektorową dla rolnictwa i wówczas nie ma zastosowania w sprawie Rozporządzenie 1998/2006 i określone w nim pułapy kumulacji udzielanej pomocy, stwierdzić należy, iż stanowisko to jest błędne i wynika z nieprawidłowej wykładni przepisów prawa wspólnotowego w szczególności Rozporządzenia 1998/2006. W rozpoznawanej sprawie Strona domagała się zwolnienie podatkowego w ranach pomocy de minimis na tę samą inwestycje, na którą otrzymała już pomoc finansową na podstawie decyzji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i wbrew wywodom Strony jest to pomoc państwa, mimo, że finansowana ze środków wspólnotowych. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem § 3 w zw. z § 13 uchwały bowiem art.2 Rozporządzenia 1998/2006, miał zastosowanie w sprawie. Trafnie więc organy przyjęły, iż w przypadku uwzględnienia argumentacji Strony doszłoby do kumulacji pomocy z różnych źródeł w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych. Pomoc de mninimis obejmująca sporne w sprawie zwolnienie od podatku od nieruchomości z inną pomocą służącą finansowaniu tych samych kosztów kwalifikowanych nie może łącznie przekroczyć dopuszczalnego progu intensywności pomocy określonego dla danego rodzaju kosztów kwalifikowanych. Wbrew zarzutom strony przy obliczeniu wysokości pomocy de minimis należy uwzględnić również pomoc finansowaną ze środków wspólnotowych.. W ocenie Sądu konkretny podmiot (beneficjent) może otrzymywać pomoc publiczną z różnych żródeł, a do kumulacji tej pomocy dochodzi wtedy, gdy dotyczy ona tych samych kosztów kwalifikowanych. Zasada ta dotyczy również pomocy de minimis, która podlega kumulacji z inną pomocą, jednakże może służyć finansowaniu tych samych kosztów kwalifikowanych, o ile nie przekroczą dopuszczalnego progu pomocy określonego dla danego rodzaju kosztów kwalifikowanych. Otrzymana przez Skarżącą pomoc oraz pomoc w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości, o przyznanie której się ubiegała się Skarżąca, odnosi się do tych samych kosztów kwalifikowanych, co już zostało wyżej wyjaśnione.Podkreślenia więc jeszcze raz wymaga, iż trafnie organy podatkowe zastosowały w sprawie art. 2 ust. 5 Rozporządzenia 1998/2006 oraz odwołały się do treści pkt 9 preambuły do powołanego Rozporządzenia 1998/2006.Z treści tych przepisów wynika, iż przy obliczaniu wysokości pomocy przyznanej przez państwo członkowskie, powinna być uwzględniona również pomoc, która jest finansowana ze środków Wspólnoty. Reasumując, skoro nie zachodziły w sprawie przesłanki do skorzystania przez Stronę ze zwolnienia na podstawie omawianej to brak jest podstaw do przyznania racji Stronie, że prowadzone przez organy podatkowe postępowanie było bezprzedmiotowe, a zaskarżona deczyja została wydana z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Zarzut ten wynika z błędnej wykładni art.21 O.p. Zgodnie z art. 21 § 3 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Art. 165 § 1 O.p. stanowi natomiast, iż postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia (art. 165 § 2 O.p.), zaś datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania (art. 165 § 4 O.p.). W przedmiotowej sprawie Spółdzielnia [...] złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2012 rok, w której wykazała łączną kwotę podatku 28 232 zł. Jak wynika z akt sprawy, Spółdzielnia odmówiła skorygowania tej deklaracji. Wójt Gminy H. uznał, iż wykazana w deklaracji kwota podatku jest zaniżona co skutkowało koniecznością wszczęcia postępowania podatkowego z urzędu w sprawie określenia Spółdzielni [...] wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w prawidłowej wysokości. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdził, iż nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Organy wyjaśniły wszystkie okoliczności faktyczne sprawy oraz wyjaśniły podstawę prawną rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U.z 2012 r.,poz.270 zez zm.) skargę oddalił.