III SA/Wa 2788/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi V. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku leśnego na 2019 r. oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez V.K. (dalej również: "Strona", "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej również: "Kolegium", "SKO") z [...] października 2019 r. utrzymujące w mocy decyzję Wójta Gminy L. z [...] stycznia 2019 r. (dalej także: "Wójt") w przedmiocie wymiaru podatku leśnego za 2019 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z [...] stycznia 2019 r. Wójt Gminy L., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej również "o.p.") oraz art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 i ust. 4, art. 6 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1821 ze zm., dalej również "u.p.l."), Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 19 października 2018 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwo za pierwsze trzy kwartały 2018 r. (M.P. Z 2018 r. poz. 1005), wymierzył wobec Strony podatek leśny na 2019 r., za nieruchomość położoną przy ul. [...], w M., nr obrębu: [...], nr działki: [...] w kwocie 145 zł, obliczoną w sposób następujący - lasy ogółem: 3,43 ha; rezerwaty i parki: 0 ha; lasy opodatkowane: 3,43 ha; stawka: 42,24 zł; kwota podatku: 144,88 zł, (po zaokrągleniu do pełnych złotych) - 145 zł. Nie zgadzając się z decyzją Wójta, Strona wniosła odwołanie. Organowi pierwszej instancji Strona zarzuciła: 1) naruszenie art. 1 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 i ust. 4 u.p.l., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności poprzez bezzasadne przyjęcie, że działki [...] oraz [...] nr obrębu [...] M., gmina L., stawią grunty podlegające podatkowi leśnemu; 2) naruszenie przepisów proceduralnych, w tym w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i art. 191 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym w szczególności niepodjęcie działań w kierunku stwierdzenia, że działki objęte zaskarżoną decyzją nie stanowią lasów w świetle art. 3 ustawy o lasach (Dz.U. z 2018 r., poz. 2129 ze zm., dalej również "u.l.") oraz nieuwzględnieniu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji faktu, iż w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działki te przeznaczone są na cele inne niż do produkcji leśnej. Mając ww. zarzuty na uwadze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie w sposób prawidłowy wymiaru podatku od przedmiotowych nieruchomości, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z [...] października 2019 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po przywołaniu treści art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 4 u.p.l., art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm., dalej również "p.g.k.") organ drugiej instancji uznał, że wymiar podatku leśnego ustalony przez Wójta został dokonany w sposób prawidłowy. SKO stwierdziło, że podstawą ustalenia charakteru nieruchomości, w stosunku do której organ podatkowy nalicza podatek, są dane z ewidencji gruntów zgodnie z art. 21 p.g.k. Organy podatkowe są bowiem związane zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów, nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń. W rozpoznanej sprawie nie było więc możliwości, wbrew stanowisku Strony, prowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym (art. 194 o.p.). Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącej według norm prawem przepisanych. Organowi odwoławczemu Skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 1 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 i ust. 4 u.p.l., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności poprzez bezzasadne przyjęcie, że działki [...] oraz [...] nr obrębu [...] M., gmina L., stawią grunty podlegający podatkowi leśnemu; 2) Naruszenie art. 3 u.l., poprzez niezastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, że działki objęte wydaną decyzją podatkową stanowią lasy w rozumieniu ww. ustawy; 3) naruszenie przepisów proceduralnych, w tym w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i art. 191 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym w szczególności niepodjęcie działań w kierunku stwierdzenia, że działki objęte zaskarżoną decyzją nie stanowią lasów w świetle art. 3 u.l. oraz nieuwzględnieniu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji faktu, iż w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działki te przeznaczone są na cele inne niż do produkcji leśnej. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że organ drugiej instancji całkowicie pominął przytoczoną w treści odwołania definicję lasu zawartą w art. 3 ustawy o lasach. Co więcej, dla ustalenia, że grunt nie jest lasem, konieczne jest spełnienie nie tylko kryterium przyrodniczego i kryterium przestrzennego, lecz także kryterium przeznaczenia. Zdaniem Skarżącej organy obu instancji całkowicie pominęły okoliczność, że działki, których dotyczyła decyzja podatkowa, nie spełniają kryterium przeznaczenia, które uzasadniałoby ustalenie, że stanowią las. Powyższy wniosek wynika z lektury aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały nr [...] Rady Gminy L. z [...] kwietnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu M., określającego przeznaczenie przedmiotowych działek w następujący sposób: a) działka nr [...] w 82,83% MNE - zabudowa mieszkaniowa ekstensywna, a w pozostałym zakresie: KDL - drogi lokalne, KDD - komunikacja publiczna - drogi dojazdowe, KDG/KDZ - komunikacja - drogi główne, docelowo zbiorcze; b) działka nr [...] w 85,17% MNE - zabudowa mieszkaniowa ekstensywna, a w pozostałym zakresie: KDL - drogi lokalne, KDD - komunikacja publiczna - drogi dojazdowe, KDG/KDZ - komunikacja - drogi główne, docelowo zbiorcze. Przedmiotowe działki nie stanowią rezerwatu przyrody wchodzącego w skład parku narodowego albo wpisanego do rejestru zabytków. Jak oceniła Skarżąca, bezzasadne jest twierdzenie organu drugiej instancji, jakoby odwołanie zmierzało do prowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym; przeciwnie - celem odwołania było ustalenie podstawy wymiaru podatku w oparciu o istniejące dokumenty - w tym plan zagospodarowania przestrzennego, z których jasno wynika, że przedmiotowa nieruchomość nie jest lasem, stosownie do definicji zawartej w ustawie o lasach. Skarżąca powołała się na art. 4 ust. 1 ustawy 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945, dalej również "u.p.z.p.), zgodnie z którym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Skarżącej ustawodawca wprost postanowił, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Plan miejscowy jest zatem włączony do źródeł powszechnie obowiązującego prawa, na terenie działania organów, które go ustanowiły, co oznacza, że związane są nim wszystkie organy administracji publicznej. Zatem intencją Strony jest, aby organ podatkowy wydał decyzję zgodnie zarówno z treścią obowiązujących dokumentów, jak i stanem faktycznym. Podsumowując swoje rozważania, Skarżąca stwierdziła, że ww. działek nie można zakwalifikować jako lasów, ponieważ nie są i nigdy nie były wykorzystywane na produkcję leśną. Ponadto obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego określa ich przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową. Z tego też powodu podstawy wymiaru podatku przyjęte na podstawie ustawy o podatku leśnym są nieprawidłowe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy L. z [...] stycznia 2019 r. w sprawie wymiaru podatku leśnego na rok 2019 r. z tytułu własności nieruchomości – działek położonych w miejscowości M. oznaczonych nr [...] oraz [...], nr obrębu [...]. Skarżąca stanęła na stanowisku, że przedmiotowych działek nie można zakwalifikować jako lasów (z racji tego, że nie są i nie były wykorzystywane na produkcję leśną, ponadto obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego określa ich przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową), a co za tym idzie nie powinny one zostać opodatkowane podatkiem leśnym. Odmiennego zdania był organ odwoławczy, który argumentował, że zasadne było opodatkowanie rzeczonych działek podatkiem leśnym z uwagi na treść art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Przepis ten stanowi, że podstawą wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków oraz dane wynikające z wypisu z rejestru gruntów (gdzie wskazane działki są klasyfikowane jako Lasy). Organy podatkowe są natomiast związane zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów, nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń. W rozpoznanej sprawie nie było więc możliwości, wbrew stanowisku Skarżącej, prowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Na tle tak zdefiniowanego sporu rację należy przyznać SKO. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.l. opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Stosownie do art. 1 ust. 2 u.p.l. lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. W myśl zaś art. 2. ust. 1 u.p.l. podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi lasów; 3) użytkownikami wieczystymi lasów; 4) posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm., dalej również "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przy czym na mocy art. 1a ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. przez lasy rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Podobnie na mocy art. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm., dalej również "u.p.r.") opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z powyższych przepisów wynika zatem, że pierwszym i podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu gruntu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym czy też leśnym jest jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie gruntu ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika również z art. 21 ust. 1 p.g.k. Zgodnie z tym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. To na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one podstawę wymiaru podatków (por. wyrok NSA z 14 września 2011 r., sygn. akt II FSK 533/10 – powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z § 68 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm., dalej również "rozporządzenie") grunty leśne dzielą się na lasy, oznaczone symbolem – Ls (pkt 1) oraz grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem – L (pkt 2). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy zauważyć, że przedmiotowe działki, oznaczone w ewidencji gruntów i budynków, są sklasyfikowane jako lasy (tj. oznaczone symbolem LsV) – tj. zarówno działka o nr. [...] o pow. 1,93 ha, jak również działka o nr. [...] o pow. 1,5 ha jest tak oznaczona (k. 6 akt administracyjnych). Powyższe w świetle ww. przepisów art. 1 ust. 2 u.p.l. oraz art. 21 ust. 1 p.g.k. przesądza o konieczności uznania wskazanych nieruchomości (działek) za las w rozumieniu ustawy o podatku leśnym i opodatkowania ich zgodnie z powołanymi wyżej przepisami. W konsekwencji prawidłowo jako podstawę opodatkowania przyjęto 3,43 ha (co wynika z art. 3 u.p.l.) stosując stawkę w wysokości 42,24 zł/ha (co wynika z art. 4 ust. 1 u.p.l. - od 1 ha, za rok podatkowy wynosi równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy, gdzie cena ta za wskazane kwartały 2018 r. wyniosła 191,98 zł/m3, co daje 0,22 m3 x 191,98 zł/m3 = 42,24 zł za ha) i ustalając w rezultacie wymiar podatku leśnego w wysokości 145 zł (3,43 ha x 42,24 zł/ha). W efekcie za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia 1 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku leśnym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności poprzez bezzasadne przyjęcie, że działki [...] oraz [...], nr obrębu: [...], M., gmina L., stanowią grunty podlegające podatkowi leśnemu. Wójt prawidłowo przyjął, że wskazane działki podlegają podatkowi leśnemu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaś zasadnie oceniło przedmiotowe ustalenia jako poprawne. Za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 3 ustawy o lasach, poprzez jego niezastosowanie, i w konsekwencji błędne uznanie, że działki objęte wydaną decyzją podatkową stanowią lasy w rozumieniu ww. ustawy. W zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutowi skargi, nie uznano, że wskazane działki stanowią działki w rozumieniu ustawy o lasach, lecz w oparciu o klasyfikację w ewidencji gruntów i budynków stwierdzono, że działki te w tej klasyfikacji są klasyfikowane jako lasy, co przesądzało – wobec treści art. 1 ust. 1 i 2 u.p.l. w zw. z art. 21 ust. 1 p.g.k. o opodatkowaniu rzeczonych działek podatkiem leśnym. Bezpodstawne były również zarzuty naruszenia przez Kolegium przepisów proceduralnych, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i 191 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym w szczególności niepodjęcie działań w kierunku stwierdzenia, że działki objęte zaskarżoną decyzją nie stanowią lasów w świetle art. 3 ustawy o lasach oraz nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji faktu, iż w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki te przeznaczone są na inne cele, niż produkcji leśnej. W rozpoznanej sprawie wobec wyraźnego brzmienia zapisów art. 1 ust. 1 i 2 u.p.l. w zw. z art. 21 ust. 1 p.g.k. nie było możliwości prowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym w postaci klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków (art. 194 Ordynacji podatkowej). Dane dotyczące powierzchni gruntu oraz jego opisu/oznaczenia danym symbolem należą bowiem do danych bezwzględnie wiążących organy podatkowe, stosownie do art. 1 ust. 2 u.p.l., których nie mogą samodzielnie podważyć w ramach postępowania podatkowego. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa wart. 194 Ordynacji podatkowej, a podważenie tych zapisów bądź zmiana może nastąpić w postępowaniu przeprowadzonym przed właściwymi w sprawie organem administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (wyrok NSA z 5 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1399/11). Podsumowując, Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonej decyzji naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organy podatkowe dokonały ustaleń faktycznych w sposób prawidłowy. Podniesione zarzuty w skardze są niezasadne i nie mogą odnieść zamierzonego skutku w postaci wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.