III SA/Wa 2789/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za wrzesień i październik 2015 r. postanawia: utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy. Zarządzeniem z 10 kwietnia 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca lub strona) o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu starszy referendarz sądowy wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, natomiast strona złożyła wymagany formularz zawierający braki tj. wniosek nie został podpisany i nie zostały uzupełnione rubryki od 3.6 do 13. W związku z tym starszy referendarz sądowy wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez podpisanie formularza i uzupełnienie rubryk 5-13 lub do złożenia podpisanego formularza. Jak wynikało ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwanie doręczono skarżącej 23 lutego 2018 r. Starszy referendarz sądowy wskazał, że skoro skarżąca nie uzupełniła i nie podpisała urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, wniosek należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 257 i 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a. Od orzeczenia starszego referendarza sądowego skarżąca, w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, wniosła sprzeciw w którym zarzuciła naruszenie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie skarżącej prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu skarżące podniosła, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany przedwcześnie i bezzasadnie pozostawiony bez rozpoznania, gdyż postępowanie w przedmiocie prawa pomocy powinno zostać zawieszone do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia skarżącej na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Treść art. 260 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74, CBOSA). Niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu bądź złożenie go w sposób nieprawidłowy skutkuje tym, że na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że do skarżącej trafnie i w sposób prawidłowy skierowane zostało wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca jednak wezwania tego nie wykonała. Należy wskazać, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a., nie stanowi jego merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem ponowne wniesienie takiego wniosku nie musi być nawet uzasadnione wystąpieniem jakichkolwiek nowych okoliczności przemawiających za jego przyznaniem (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2009 r. II GZ 21/09, dostępne CBOSA). Strona będzie więc miała prawo złożyć wniosek o prawo pomocy ponownie, również po zakończeniu postępowania w przedmiocie zażalenia na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 § 1–3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.