III SA/Wa 2790/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant ref. Katarzyna Daniluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad, grudzień 2011 r. oraz okresy rozliczeniowe od marca do października 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia [...] marca 2016 r., znak [...] , 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz W. S.A. z siedzibą w W. kwotę 27 400 zł (słownie: dwadzieścia siedem tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez W. S.A. (dalej "Skarżąca", "Spółka") jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad, grudzień 2011 r. oraz okresy rozliczeniowe od marca do października 2012 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Na podstawie ustaleń dokonanych w toku postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. wydał decyzję z dnia [...] marca 2016 r., którą skorygował rozliczenie podatku od towarów i usług dokonane przez Skarżącą w deklaracji VAT-7 za listopad, grudzień 2011 r. oraz okres od marca do października 2012 r. Z ustaleń organu kontroli skarbowej wynika, iż Spółka w kontrolowanym okresie wykonywała usługi budowlane w związku z kontraktami: 1) Remont nabrzeży po wschodniej stronie P. i dalby dewiacyjnej, 2) Budowa umocnienia brzegu Z. , W. km 67,[...] . W ocenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. Spółka w sposób nieuprawniony zastosowała dyspozycję normy art. 83 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. poz. 1054 ze zm. – dalej "u.p.t.u.") do rozliczenia wykonanych usług. W konsekwencji Spółka nie miała podstaw do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0%. W wyniku ustaleń dokonanych w toku postępowania kontrolnego znajdujących odzwierciedlenie w decyzji organu pierwszej instancji, organ ten zakwestionował rzetelność faktur VAT dokumentujących ww. transakcje w odniesieniu do wysokości odzwierciedlonej na tych fakturach stawki podatku VAT i skorygował rozliczenie podatku należnego w taki sposób, iż ze wskazanej na fakturze kwoty należności obliczył metodą "w stu" kwotę podatku VAT w wysokości 23% przyjmując do rozliczeniach tego podatku w okresach, w których powstał obowiązek podatkowy. Mianowicie wobec tego, iż oceniane usługi nie korzystają z preferencyjnej stawki VAT, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 11 u.p.t.u. do wystawionych w ramach ww. inwestycji faktur VAT organ zastosował podstawową 23% stawkę tego podatku na zasadzie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. Rozliczenie zostało natomiast dokonane tzw. "metodą w stu", tj. zgodnie z postanowieniami § 10 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. poz. 360 ze zm.). Pismem z dnia 5 kwietnia 2016 r. uzupełnionym pismem z dnia 9 czerwca 2016 r. Skarżąca odwołała się od ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. wnosząc o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 83 ust. 1 pkt 11 u.p.t.u. poprzez jego niezastosowanie prowadzące do uznania, że świadczone przez Spółkę usługi nie były związane z ochroną środowiska morskiego ani utrzymaniem akwenów portowych i torów podejściowych, w konsekwencji czego powinny być opodatkowane stawką 23% VAT; 2) art. 83 ust. 2 u.p.t.u. poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że Spółka nie prowadziła dokumentacji z której jednoznacznie wynika, że wyświadczone przez Spółkę usługi zostały wykonane przy zachowaniu warunków pozwalających na opodatkowanie ich stawką 0% VAT; 3) art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. - dalej "O.p.") w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej poprzez: a) niepodjęcie przez organ działań wymaganych w celu dokładnego wyjaśnienia faktycznego sprawy; b) dowolne i pozbawione obiektywizmu interpretowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego tak, aby wspierał on stanowisko organu, zgodnie z którym prace budowalne zrealizowane przez Spółkę nie podlegają opodatkowaniu VAT według stawki 0% zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 11 u.p.t.u.; 4) art 14k § 2 O.p. poprzez odmowę zastosowania interpretacji Ministra Finansów z dnia 22 czerwca 2011 r. do opodatkowania robót budowlanych wykonanych przez Spółkę w Porcie w U.. W dniu [...] lipca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, iż Spółka nie prowadziła dokumentacji odpowiadającej hipotezie normy art. 83 ust. 2 u.p.t.u., w szczególności dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 11 u.p.t.u. zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie, co wyklucza prawo do zastosowania stawki 0%. Ponadto niezależnie od ww. zarzutu organ dostrzegł, iż stanowiące realizację przedmiotowych inwestycji roboty, do których zbiorczo odwołują się zakwestionowane faktury nie należą do usług o których mowa w hipotezie normy art. 83 ust. 1 pkt 11 u.p.t.u., w szczególności nie należą do usług związanych z ochroną środowiska morskiego i utrzymaniem akwenów portowych i torów podejściowych, natomiast kwalifikowane są przez Skarżącą na zasadzie bardzo szerokiej wykładni ww. przepisu wprowadzającego szczególną preferencję podatkową. Organ podniósł również, że zgromadzona w sprawie dokumentacja, w szczególności faktury wraz z załącznikami odbioru robót do których się odwołują, wskazuje na rozległy zakres prac wykonywanych zarówno w ramach projektu U., jak W.. Fakt ten ma szczególne znaczenie w zakresie realizacji projektu U.. W odwołaniu Spółka wskazała, iż prace wykonane w ramach tej inwestycji to usługi związane z utrzymaniem akwenów portowych i torów podejściowych. Natomiast przeważająca część zgromadzonej dokumentacji (transparentnie odzwierciedlona w poszczególnych pozycjach protokołów, do których odwołują się faktury) wskazuje na roboty drogowe, roboty sanitarne, roboty elektryczne. Dokumentacja nie pozwala jednak na znalezienie klucza, za którym można by połączyć wskazane roboty z usługami traktowanymi przez prawodawcę jako zasługujące na pomoc Państwa w postaci prawa do zastosowania stawi 0% w systemie VAT. Powyższe stanowi konsekwencję niewypełnienia przez Skarżącą obowiązków wynikających z art. 83 ust. 2 u.p.t.u. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuty zawarte w skardze stanowią powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. W szczególności Skarżąca wskazała, że usługi budowlane wykonane w ramach projektu U. podlegają opodatkowaniu 0% VAT na podstawie art. 83 ust. 1 pkt. 11 u.p.t.u. jako usługi związane z utrzymaniem akwenu portowego i toru podejściowego. W ocenie Spółki usługi były związane z utrzymaniem akwenu portowego i toru podejściowego, ponieważ w ramach projektu U. wykonano takie prace jak umocnienie dna i zapewnienie głębokości technicznej w akwenie portowym przy nabrzeżu oraz torze wodnym i obrotnicy. Niezależnie od tego, remont nabrzeży umożliwił dalsze bezpieczne korzystanie z portu przez jednostki pływające, a tym samym została utrzymana funkcjonalność akwenu portowego i toru podejściowego, które stanowią część tego portu. Dalej Skarżąca podniosła, iż prowadziła ona dokumentację z art. 83 ust. 2 u.p.t.u. do zastosowania stawki 0%. Zdaniem Spółki organ zaniechał aktywności w postępowaniu bowiem oczekiwał od Spółki dokumentacji z której jednoznacznie wynika, że roboty budowlane podlegają stawce 0%. Skarżąca wskazała również, że usługi Spółki polegające na budowie umocnienia brzegu Zatoki [...] , W. km 67,[...] podlegały opodatkowaniu 0% VAT w oparciu o art. 83 ust. 1 pkt 11 u.p.t.u. jako usługi związane z ochroną środowiska morskiego. W ocenie Skarżącej definicję "ochrony środowiska morskiego" na gruncie u.p.t.u. należy oprzeć na przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, a także na odpowiednich regulacjach prawa Unii Europejskiej. Spółka wywodzi z ww. aktów tezę, iż pojęcie "środowisko morskie" ma dość szeroki zakres i obejmuje nie tylko same wody morskie, lecz także przylegający do nich ląd i miejsce styku tych dwóch elementów (tj. brzeg morski). W opinii Skarżącej uzasadnia to stwierdzenie, że zrealizowane w ramach projektu W. prace powinny być uznane za związane z ochroną środowiska morskiego; wykonane elementy chronią bowiem brzeg morski, a zatem jeden z elementów środowiska morskiego. Spółka zarzuciła również organowi naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 O.p. W jej ocenie działania organu były niewystarczające w szczególności w odniesieniu do postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Spór w niniejszej sprawie powstał na tle prawa do zastosowania przez Spółkę stawki 0% w odniesieniu do faktur dokumentujących wykonanie robót w zakresie inwestycji: i) Remont nabrzeży po wschodniej stronie Portu U. i dałby dewiacyjnej; ii) Budowa umocnienia brzegu Zatoki [...] , W. km 67,[...] . W szczególności sporna jest kwestia realizacji przez Podatnika warunków sine qua non możliwości zastosowania stawki 0%, określonych w art. 83 ust. 2 oraz art. 83 ust. 1 pkt. 11 ustawy o VAT. W pierwszej kolejności należy zatem rozstrzygnąć czy usługi świadczone przez Skarżącą stanowiły usługi o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 11 ustawy o VAT. Powyższy przepis określa 0% stawkę podatku VAT w związku ze świadczeniem usług związanych z ochroną środowiska morskiego i utrzymaniem akwenów portowych i torów podejściowych. Organ zasadnie zwrócił uwagę, że kluczowe znaczenie dla wykładni powyższego przepisu ma pojęcie "związane". Sąd nie podziela jednak stanowiska, że rezultaty wykładni językowej pojęcia "związane" prowadzą do wniosku, że byłaby to wykładnia rozszerzająca i prowadząca do zbyt szerokiego rozumienia wyrażenia "związane". Oczywiście Sąd podziela pogląd reprezentowany przez organ, że wykładnia przepisów prawa podatkowego, które wprowadzają zwolnienia podatkowe musi mieć charakter wykładni ścisłej. Jednakże wykładnia ścisła to właśnie zasadniczo wykładnia językowa. Odejście od rezultatów wykładni językowej w ocenie Sądu jest możliwe, ale tylko w nadzwyczajnych określonych sytuacjach a taką sytuacją nie jest okoliczność, że interpretowany przepis dotyczy zwolnienia podatkowego. Racjonalny ustawodawca zna konsekwencje stosowania 0% stawki podatku VAT i gdyby chciał zawęzić znaczenie pojęcia "związane" to dodałby powiązane z nim pojęcie zawężające np. "bezpośrednio". Ponieważ ustawodawca nie zawęził pojęcia "związane" należy mu nadać znaczenie takie jakie posiada w języku powszechnym. Należy również podkreślić, że odejście od wykładni językowej nie jest możliwe w sytuacji, gdy wykładnia inna niż językowa była niekorzystna dla podatnika (szerzej zob. Bogumił Brzeziński "Szkice z wykładni prawa podatkowego" Gdańsk 2002 r.). Reasumując, wykładnia pojęcia "związane" dokonana przez organ nie jest wykładnią ścisłą, ale w istocie stanowi odrzucenie rezultatów wykładni ścisłej (wykładni językowej). Sąd nie znajduje przyczyn (argumentów) ażeby odstąpić od ww. rezultatów wykładni językowej. W związku z powyższym w ocenie Sądu pojęcie "związanych" należy rozumieć w znaczeniu potocznym zgodnie z językowym znaczeniem tego zwrotu. "Związane" to "mający coś wspólnego" a więc chodzi zarówno o związanie bezpośrednie jak i pośrednie. Zatem usługi "związane z" to wszelkie usługi, których związek z ochroną środowiska morskiego i utrzymaniem akwenów portowych i torów podejściowych można wykazać w określonej sprawie. Podkreślić również należy, że ustawodawca użył w ww. przepisie funktora koniunkcji, co oznacza, że chodzi o usługi związane z ochroną środowiska morskiego jak i usługi związane z utrzymaniem akwenów portowych i torów podejściowych. Kontynuując dalej rozważania, w zakresie realizacji robót w inwestycji "Remont nabrzeży po wschodniej stronie Portu U. i dałby dewiacyjnej" należy stwierdzić, że terminem (pojęciem) wymagającym wykładni jest "ochrona środowiska morskiego". W tym zakresie Sąd wskazuje na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2017 r. (I FPS 2/17) w świetle której "W stanie prawnym obowiązującym w 2011 r. i 2012 r. usługi polegające na odbudowie i rozbudowie umocnień brzegu Morza Bałtyckiego - takie jak będące przedmiotem rozpoznawanej sprawy - służące zachowaniu w stanie niepogorszonym już istniejących brzegów morskich i ich zabezpieczeniu przed dalszym zniszczeniem, były usługami związanymi z ochroną środowiska morskiego, do których miała zastosowanie przewidziana w art. 83 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) stawka podatku w wysokości 0%." Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, że "Wobec tego, że faktycznym celem robót budowlanych przeprowadzonych przez W.S.A. była ochrona brzegu morskiego oraz infrastruktury znajdującej się na nim (miejsce o wartości historycznej), przed zniszczeniem spowodowanym sztormami, nie znajduje uzasadnienia zastosowanie przez Podatnika opodatkowania według stawki 0%, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku od towarów i usług. Celem prowadzonych robót budowlanych nie była ochrona środowiska, a tym bardziej środowiska morskiego, o której mowa w powyżej cytowanym przepisie prawa. Budowla hydrotechniczna, w ramach której Podatnik zastosował 0 % stawkę podatku od towarów i usług, ingerowała w naturalne środowisko morskie, powodując w nim zmiany (ograniczała naturalne prądy morskie, przemieszczenia piasku), czego skutkiem była ochrona powierzchni lądowej (na której znajdowała się infrastruktura służąca działalności człowieka) kosztem środowiska morskiego. Powyższe działanie było obliczone na zahamowanie naturalnego procesu wdzierania się środowiska morskiego na obszar lądu. Ochrona środowiska morskiego nie była ani celem ani skutkiem tego działania." Przede wszystkim błąd organu polega na generalnym wykluczeniu, że usługi służące zachowaniu w stanie niepogorszonym już istniejących brzegów morskich i ich zabezpieczeniu przed dalszym zniszczeniem, nie były usługami związanymi z ochroną środowiska morskiego, do których miała zastosowanie przewidziana w art. 83 ust. 1 pkt 11 ustawy VAT. Tego rodzaju stanowisko jest błędne w świetle przywołanej uchwały NSA z dnia 11 grudnia 2017 r. (I FPS 2/17) i w ponownym postępowaniu organ musi uwzględnić wykładnię terminu "ochroną środowiska morskiego" i następnie ocenić zakres wykonanych usług przez Skarżącą w kontekście prawidłowej jego wykładni. Przechodząc do oceny wykonania robót w zakresie inwestycji "Budowa umocnienia brzegu Zatoki [...] , W. km 67,[...]." W pierwszej kolejności należy podkreślić, że organ powinien jednoznacznie zająć stanowisko, czy uważa, że i) wykonane przez Skarżącego usługi nie stanowiły usług związanych z utrzymaniem akwenów portowych i torów podejściowych, czy też ii) ze względu na brak stosownych dokumentów nie ma możliwości ustalić powyższej okoliczności. W pierwszym przypadku nie ma znaczenia czy Skarżąca posiada stosowną dokumentację w drugim właściwa dokumentacja jest podstawą oceny organu. Dlatego też na tym etapie Sąd nie miał możliwości kontroli skarżonej decyzji w tym zakresie. W ponownym postępowaniu organ musi jednoznacznie ustalić okoliczność czy wykonane przez Skarżącego usługi stanowiły albo nie stanowiły usług związanych z utrzymaniem akwenów portowych i torów podejściowych. Sąd zwraca uwagę również na zmienną ocenę stanowiska organu drugiej instancji w zakresie posiłkowania się dokumentami urzędowymi pochodzącymi od innych organów. W sytuacji, gdy z dokumentów tych wynika stanowisko wspierające ocenę organu drugiej instancji to stanowisko innych organów jest oceniane, jako pochodzące od kompetentnych organów (str. 22 skarżonej decyzji). Jeżeli jednak obiega od oceny organu drugiej instancji to argument innego organu nie jest trafiony (str. 36 skarżonej decyzji). Przechodząc do kolejnej istotnej kwestii związanej ze stosowaniem stawki 0% w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy o VAT opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% podlegają usługi wskazane w pkt 11, w przypadku prowadzenia przez podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie. Podstawowy zarzut organu dotyczący obu wskazanych wyżej inwestycji sprowadza się do stwierdzenia, że Skarżąca nie prowadziła właściwej tj. wynikającej z art. 83 ust. 2 ustawy o VAT dokumentacji, która stanowi warunek konieczny dla możliwości zastosowania stawki 0%. Na wstępie należy zauważyć, że ustawodawca w art. 83 ust. 2 ustawy VAT nie wprowadził, żadnych formalnych wzorów przedmiotowej dokumentacji. Warunkiem zastosowania stawki 0% jest, aby z dokumentacji jednoznacznie wynikało, że czynności (usługi) wykonane przez podatnika spełniają warunki określone w art. 83 ust. 1 w ust. 1 pkt 7-18 i 20-22 ustawy o VAT. W świetle stanowiska, które Sąd podziela, wynikającego z wyroku z dnia 3 października 2014 r. NSA (I FSK 1495/13) to na podatniku ciąży obowiązek wykazania, że czynności, które wykonał, mogą korzystać z preferencyjnej stawki VAT. W związku z powyższym podatnik a więc również Skarżący może przedstawić dowolną dokumentację, ważne jest aby z dokumentacji tej wynikało, że czynności, które wykonał korzystają z preferencyjnej stawki VAT. W przedmiotowej sprawie Skarżąca przedstawiła dokumentację określającą m.in. jakie czynności wykonała w ramach wskazanych inwestycji. Zdaniem Sądu organ nie wskazał natomiast w skarżonej decyzji, dlaczego przedstawione dokumenty nie spełniają warunku wynikającego z art. 83 ust. 2 ustawy o VAT. Należy zwrócić uwagę, że dokumenty Skarżącej wskazują jakie czynności zostały wykonane a wystawiona faktura oraz okoliczność zastosowania 0 % podatku VAT wskazują, że Skarżąca uznała, że może skorzystać z preferencyjnej stawki podatku VAT. Organ nie przeprowadził oceny przedstawionej dokumentacji, w tym zakresie wywody organu sprowadzają się do obszernego wskazania poszczególnych czynności (usług), które wykonał Skarżący, jednak organ nie wskazuje żadnych uchybień w dokumentacji powodujących jej dyskwalifikację w świetle art. 83 ust. 2 ustawy VAT. Oczywiście to na Skarżącej spoczywa obowiązek przedstawienia dokumentacji, o której mowa w art. 83 ust. 2 ustawy VAT. Obowiązkiem organu jest natomiast wykazanie w tej sytuacji, że dokumentacja nie spełnia warunków wskazanych w ww. przepisie. Sąd nie podziela również podglądu, że dokumentacja nie może zostać uzupełniona przez Skarżącą. Z treści at. 83 ust. 2 wynika, że podatnik ma obowiązek, jeżeli korzysta z preferencyjnej stawki podatku VAT, prowadzić dokumentację z której jednoznacznie wynika, że czynności (usługi) zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w art. 83 ust. 1 pkt 7-18 i 20-22 ustawy VAT. W ocenie Sądu podatnik może "wzmacniać" jednoznaczność powyższej dokumentacji w trakcie postępowania podatkowego. Pojęcie "jednoznaczności dokumentacji" ma charakter subiektywny, gdyż ustawodawca nie podał kryteriów oceny owej jednoznaczności. Dlatego też Sąd nie widzi powodu, który uzasadniałby pozbawienie podatników możliwości uzupełnienia dokumentacji w takim zakresie aby było ona w ocenie organu w większym stopniu jednoznaczna. W ponownym postępowaniu organ podatkowy uwzględni ocenę prawną przedstawioną w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku, a w szczególności znaczenie pojęcia "związanych", znaczenie pojęcia "ochrona środowiska morskiego" a także wymagania stawiane dokumentacji, o której mowa w art. 83 ust. 2 ustawy VAT. Mając na uwadze poczynione ustalenia należy stwierdzić, że organy naruszyły w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. zatem Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a uchylił skarżoną decyzję. Na wniosek strony Skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis, opłatę skarbową od pełnomocnictwa i koszty zastępstwa procesowego (art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu - tekst jedn.: Dz. U. Nr 31, poz. 153).