III SA/Wa 2795/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , , po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004, 2005 i 2006 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...]. Pismem z dnia 8 października 2010 r. W. P. (dalej "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad, grudzień 2004 r., kwiecień, czerwiec, lipiec, listopad 2005 r., luty marzec, kwiecień, maj, czerwiec, wrzesień, listopad, grudzień 2006 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu stwierdził, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody, bowiem jest on osobą starszą, jego źródłem utrzymania jest emerytura w wysokości 2.675,00 zł, nie posiada żadnych oszczędności, nieruchomości, a także, że posiada 9 letni samochód. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływana też jako "ustawa"), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 ustawy sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek Skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nieodzowne jest wykazanie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 25 maja 2004r., sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i sygn. akt FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z dnia 18 maja 2004r. sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przedstawiony wyżej pogląd i stwierdza, że Skarżący nie powołał okoliczności, które wskazywałyby, że egzekucja należności podatkowych doprowadzi w jego sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla Skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że z natury obowiązku nałożonego na mocy zaskarżonej decyzji (zobowiązanie o charakterze pieniężnym) wynika możliwość restytucji stanu sprzed wykonania decyzji. O ile po rozpoznaniu skargi okaże się, że przeniesienie na Skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe było niezasadne, ewentualne wyegzekwowane środki pieniężne będą mogły być mu zwrócone. Z tego względu nie zaistniały określone w art. 61 § 3 ustawy przesłanki ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ustawy postanowił, jak w sentencji.