III SA/Wa 2797/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.O. i H.O. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od lutego do sierpnia 2012 r. postanawia: 1) odrzucić skargę w stosunku do skarżącej G.O.; 2) odrzucić skargę w stosunku do skarżącego H.O. G.O. oraz H.O. (zwani dalej: "Skarżącymi") wnieśli w niniejszej sprawie pismem z dnia 20 lipca 2017 r. skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie ustalenia solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od lutego do sierpnia 2012 r. Następnie na podstawie zarządzenia z dnia 5 września 2017 r. wezwano skarżącą G.O. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 13), powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 11 września 2017 r. Skarżąca G.O. odpowiadając na powyższe wezwanie wystąpiła w piśmie z dnia 20 września 2017 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 20 września 2017 r. (data stempla pocztowego – k. 33) z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Na podstawie danych zawartych w rejestrze opłat sądowych tut. Sądu według stanu na dzień 25 października 2017 r. ustalono, że Skarżąca nie uiściła wpisu od skargi do niniejszej sprawy. Natomiast na podstawie zarządzenia z dnia 26 września 2017 r. skarżący H.O. został wezwany do wskazania interesu prawnego, z uwagi na istnienie którego wnosi on w niniejszej sprawie skargę na ww. decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2017 r. Skarżącego poinformowano jednocześnie, że zaskarżona decyzja została wydana wyłącznie w stosunku do skarżącej G.O. Skarżący odpowiadając na powyższe wezwanie wskazał w piśmie z dnia 4 października 2017 r., że nie posiada interesu prawnego do złożenia skargi na ww. decyzję, zaś jako skarżący został on wskazany w treści skargi z dnia 20 lipca 2017 r. jedynie omyłkowo. Skarżący dodał też, że interes prawny do złożenia skargi w niniejszej sprawie posiada wyłącznie skarżąca G.O. Biorąc powyższe pod uwagę Skarżący oświadczył też, że cofa wniesioną przez siebie skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniesiona w niniejszej sprawie przez skarżących G.O. oraz H.O. skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest skarga. Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. Natomiast w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Należy w tym miejscu zauważyć, że w niniejszej sprawie skarżącej G.O. skutecznie doręczono w dniu 11 września 2017 r. odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, co oznacza że zakreślony w nim siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 18 września 2017 r. (poniedziałek). Jak wynika z danych zawartych w rejestrze opłat sądowych tut. Sądu według stanu na dzień 25 października 2017 r., Skarżąca nie uiściła wpisu od skargi do niniejszej sprawy. Skarżąca złożyła natomiast w dniu 20 września 2017 r. (data stempla pocztowego) wniosek o przyznanie prawa pomocy. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że złożenie takiego wniosku co do zasady przerywa bieg wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu i chroni stronę przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania, tj. przed odrzuceniem skargi. Jednakże dla wywołania takiego skutku konieczne jest aby wniosek taki złożony został w terminie przewidzianym na uiszczenie wpisu. Natomiast Skarżąca w niniejszej sprawie tego warunku nie spełniła. Jak już bowiem wskazano powyżej, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi doręczono Skarżącej w dniu 11 września 2017r., co oznacza że zakreślony w nim siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 18 września 2017 r. W tej sytuacji należy uznać, że złożenie przez Skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy w dniu 20 września 2017 r. nie zwalniało jej od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Skoro jednak wpisu tego Skarżąca nie uiściła, skargę należało odrzucić w stosunku do niej na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie wobec odrzucenia skargi Sąd uznał za bezprzedmiotowe rozpoznanie przedmiotowego wniosku Skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie natomiast z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, przepis art. 50 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Treść art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne uprawnienie lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się więc w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, dany podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli między jego sytuacją prawną a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne i rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Ta realność (aktualność) jest istotną cechą interesu prawnego, artykułowaną w piśmiennictwie i w orzecznictwie sądowym (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 144). Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie istnieje żadna norma materialnego prawa administracyjnego, na podstawie której skarżący H.O. może wywieść prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego na ww. decyzję. Ponadto zauważyć w tym miejscu należy, że zaskarżona decyzja została skierowana jedynie do skarżącej G.O., jako osoby z udziałem której toczyło się postępowanie administracyjne zakończone wydaniem tej decyzji. Brak interesu prawnego po stronie skarżącego H.O. powoduje więc niedopuszczalność skargi oraz skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jednocześnie odnotować w tym miejscu również należy, że wobec wskazywanego braku interesu prawnego po stronie Skarżącego nie mógł on wnieść w niniejszej sprawie skutecznie skargi na zaskarżoną decyzję, wobec czego późniejsze złożone przez niego w piśmie z dnia 4 października 2017 r. oświadczenie o cofnięciu skargi nie mogło wywołać skutku procesowego w postaci umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. nakazuje odrzucenie przez sąd skargi, której wniesienie było niedopuszczalne. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd postanowił jak w sentencji.