III SA/Wa 2797/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Paulina Paczkowska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. O. i H. O. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od lutego do sierpnia 2012 r. postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy G.O. po upływie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od lutego do sierpnia 2012 r. złożyła pismo, w którym wniosła o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 1 postanowienia odrzucił skargę G.O. na skutek nieuiszczenia wpisu od skargi w ustawowym terminie, bowiem złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przerwał biegu terminu do opłacenia żądanego wpisu. Natomiast w punkcie 2 postanowienia Sąd odrzucił skargę H. O. stwierdzając jej niedopuszczalność z uwagi na brak interesu prawnego po stronie tego skarżącego. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 5 grudnia 2017 r. Powyższe postanowienie, które jest kończącym postępowanie w sprawie, nie zostało zaskarżone w ustawowym terminie, zatem stało się prawomocne z dniem 13 grudnia 2017 r. co do punktu 1 postanowienia oraz z dniem 5 stycznia 2018 r. co do punktu 2 postanowienia. W przedstawionych wyżej okolicznościach, w ocenie referendarza sądowego, zastosowanie znalazł przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz.1369 – dalej: p.ps.a.), który stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Zwrócić należy uwagę, że na dzień wydania niniejszego orzeczenia, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało już zakończone postanowieniem o odrzuceniu skargi, które – na skutek niezaskarżenia go przez strony postępowania w ustawowym terminie – stało się prawomocne. W rezultacie obecnie na skarżącej nie ciąży obowiązek ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Jeśli zaś chodzi o wpis do skargi, Sąd w postanowieniu z dnia 8 listopada 2017 r. wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie był spóźniony, w związku z czym nie przerwał biegu terminu do uiszczenia tej opłaty. Tym samym zwolnienie od kosztów sądowych również by jej nie obejmowało. W tym stanie rzeczy rozpoznanie przedmiotowego wniosku stało się zbędne. Wobec powyższego, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.