III SA/Wa 280/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji P. K. (dalej jako: "Strona" lub "Skarżący"), działając poprzez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, iż zaskarżoną decyzją określono Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 96.404 zł plus odsetki w kwocie 6.736 zł. W przypadku nieuwzględnienia skargi Skarżący zamierza uregulować powstałą zaległość w ratach. Wskazał ponadto, iż Strona nie posiada tak dużych środków finansowych w związku z czym zachodzi uzasadniona obawa, że w wyniku egzekucji administracyjnej zostanie dokonane zajęcie ruchomości i nieruchomości a następnie ich licytacja i sprzedaż. W ocenie pełnomocnika spowoduje to nieodwracalne negatywne skutki dla Skarżącego, gdyż czynności te będą nieodwracalne. W ocenie pełnomocnika Skarżącego z powyższego względu może dojść do całkowitej utraty majątku Skarżącego za jego ułamkową wartość. Jednocześnie spowoduje to niemożność prowadzenia działalności gospodarczej z powodu utraty narzędzi, środków transportu, pomieszczeń oraz środków obrotowych. Zdaniem pełnomocnika skutkiem takich okoliczności Skarżący może zostać zdegradowany do roli bezrobotnego oraz bezdomnego, z której to pozycji nie będzie w stanie wrócić do normalnego funkcjonowania w społeczeństwie. Jednocześnie bezpowrotnie ucierpi na tym jego rodzina. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez pełnomocnika Skarżącego we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd, dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, wziął przede wszystkim pod uwagę sytuację finansową Skarżącego. Strona wnioskując jednocześnie o przyznanie prawa pomocy przedstawiła szereg dokumentów, z których wynika, że jego sytuacja finansowa jest trudna. W niniejszej sprawie Sąd postanowieniem z dnia 15 maja 2013 r. przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych ponad kwotę 200 zł. Ponadto zwrócić należy uwagę na fakt, iż Skarżący, według oświadczenia jego pełnomocnika, nie dysponuje kwotą pieniędzy umożliwiającą dokonanie zapłaty należności i jedyną możliwością wyegzekwowania zobowiązania podatkowego będzie sprzedaż egzekucyjna posiadanej przez niego nieruchomości. Sąd zauważył, iż istotnie, skutkiem prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec Skarżącego może być egzekucja z nieruchomości. Zaznaczenia wymaga przy tym, że jak wynika z doświadczenia życiowego ceny uzyskiwane na drodze licytacji komorniczej nieruchomości są zazwyczaj niższe, niż cena jaką można uzyskać za taką nieruchomość w drodze zwykłej sprzedaży. Zatem ewentualny późniejszy zwrot wyegzekwowanej w tym trybie kwoty zobowiązania podatkowego nie przywróciłby rzeczy do stanu poprzedniego, co wypełnia zdaniem Sądu, wskazaną w art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłankę trudnego do odwrócenia skutku. Sąd podzielił ponadto pogląd pełnomocnika Skarżącego, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić Skarżącemu poważną szkodę poprzez negatywny wpływ na możliwość prowadzenia w przyszłości działalności gospodarczej, z powodu utraty narzędzi, środków transportu lub pomieszczeń. Należało uznać zatem, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem. Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.