III SA/Wa 2806/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dominik Gajewski, sędzia WSA Piotr Przybysz, Protokolant referent stażysta Katarzyna Nartanowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące od lipca do grudnia 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz J.C. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu 13 czerwca 2013 r. J. C. (nazywany dalej: "skarżący") złożył deklarację D-ZJ o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy. Strona zadeklarowała, że obowiązek podatkowy z powyższego tytułu powstał z miesiącem lipcem 2013 r. Skarżący wskazał, że nieruchomości położona w W., przy ul. [...] oraz [...], jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w których wyodrębniono dwa samodzielne lokale mieszkalne [...]. Odpady zbierane są w sposób selektywny, zadeklarowała wysokość opłaty w wysokości 105 zł za każdy miesiąc za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 2. Prezydent [...] W. pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. nr [...] wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego złożonej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w W., przy ul. [...]a. Pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. nr [...] wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego złożonej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w W., przy ul. [...]. W trakcie czynności sprawdzających organ podjął wątpliwości czy informacje podane przez skarżącego w części D i F złożonej deklaracji [...] o oraz deklaracji [...] o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomościach położonych w Warszawie odpowiednio przy ul. [...] oraz ul. [...] zabudowanych budynkami jednorodzinnymi, w których wg skarżącego wyodrębniono dwa lokale mieszkalne, w pełni odzwierciedlają stan faktyczny. Organ wniósł o przedstawienie dokumentów potwierdzających wypis z kartoteki lokali o wyodrębnieniu dwóch samodzielnych lokali mieszkalnych w budynku jednorodzinnym położonym w W., przy ul. [...]a oraz przy ul. [...]. 3. Skarżący nie przesłał żądanych zaświadczeń. W dniu 27 czerwca 2014 r. zwrócił się z prośbą o pozostawienie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości przy ul. [...] i [...] w W. w wysokości odpowiednio 20 i 33 zł miesięcznie. 4. Prezydent [...] W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec skarżącego w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości położonych w W. przy ul. [...] oraz ul. [...], stanowiących działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] za okres od lipca 2013 r. do grudnia 2013 r. 5. W odpowiedzi na postanowienie organu podatkowego z dnia 2 września 2014 r., który wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w sprawie, skarżący pismem z dnia 8 września 2014 r. ponownie zwrócił się z prośbą o pozostawienie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości przy ul. [...] i [...] w wysokości odpowiednio 20 i 33 zł miesięcznie, wyjaśniając, że budynek stanowi jedną nieruchomość, a jej właścicielem jest jedna osoba, dla dwóch budynków przeznaczona jest jedna brama i jedna furtka. 6. W odpowiedzi na pismo organu z dnia 24 września 2014 r., Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu [...] W. dla Dzielnicy W. w piśmie z dnia 23 października 2014 r. wyjaśnił, że wśród dokumentów archiwalnych, będących w posiadaniu Wydziału Architektury i Budownictwa nie ma dokumentów świadczących o tym, że w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W. zostały wydzielone lokale mieszkalne. W piśmie z dnia 2 października 2014 r. Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu [...] W. dla Dzielnicy W. przedstawił tożsame informacje w odniesieniu do budynku mieszkalnym przy ul. [...]. 7. W dniu 17 grudnia 2014 r. skarżący zapoznał się z aktami sprawy, wnosząc do protokołu o pozostawienie w dotychczasowej formie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 53 zł za miesiąc, podkreślając, że budynek stanowi jedną nieruchomość pozostającą w posiadaniu jednego właściciela. Warunki odbioru śmieci z dwóch domków na jednej posesji są takie same jak z domku dwurodzinnego, niczym się nie różnią. Natomiast jest duża różnica w opłatach prawie 100% wzrostu, a w stosunku do płatności starej umowy z MPO wynosi ponad 300%. Jest to niesprawiedliwe i nielogiczne gdyż nie ma żadnego utrudnienia w odbiorze i logistyce przejazdu. 8. Prezydent [...] W. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 6o i art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399 z późn. zm.), art. 143 § 1, art. 21 § 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm., nazywanej dalej: "O.p.") oraz § 4 Uchwały Nr LVI11/1623/2013 Rady m.st. Warszawy z dnia 12 czerwca 2013 r. zmieniającej uchwałę w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 6616) określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonych w W., przy ul. [...] i [...], za okres lipiec 2013 r. do grudnia 2013 r. w wysokości 630 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że skarżący jest właścicielem nieruchomość stanowiącej działkę gruntu nr 41,obręb 31155, przy ul. [...] w W., na której posadzone są dwa budynki jednorodzinne oznaczone numerem porządkowym [...]. Strona w trakcie prowadzonego przez organ postępowania podatkowy nie kwestionowała, że dwa budynki jednorodzinne mieszkalne posadzone na działce nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w W. oznaczone numerami porządkowymi [...] są budynkami jednorodzinnymi mieszkalnymi, w których nie wyodrębniono samodzielnych lokali mieszkalnych. 9. Pismem z dnia 1 lutego 2015 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr 3/2015, podnosząc, że będąc klientem MPO płacił średnio za wywóz odpadów z obydwu domów około 30 zł za dwa worki. Odpady organiczne są kompostowane, makulatura i złom odwożone do punktu skupu, więc mała ilość śmieci odbierana jest maksymalnie w 2 workach miesięcznie. W związku z powyższym skarżący wniósł o zmniejszenie o połowę ilości worków, co zmniejszyłoby koszty opłat za odbiór śmieci. Alternatywnie skarżący wniósł o rozliczanie wywozu odpadów komunalnych liczonych jak za jedną nieruchomość stanowiącą budynek wielorodzinny. 10. Samorządowe Kolegium Odwoławczy w W. (nazywane dalej: "SKO") decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 220 § 2 w związku z art. 13 § 1 pkt 3 O.p. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), na zasadzie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...]W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. W uzasadnieniu decyzji SKO podało, że ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399 z późn. zm.) nakłada na właścicieli nieruchomości obowiązek ponoszenia opłat na rzecz gminy za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stanowiąc w art. 6h, że właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Za bezsporne w sprawie SKO uznało położenie na terenie nieruchomości znajdującej się w Warszawie przy ul. [...] i [...], działka nr ew. 41, obręb 3-11-55, dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, co potwierdził skarżący w odwołaniu. Zamieszkiwanie na danej nieruchomości skutkuje z mocy prawa powstaniem obowiązku, po stronie właściciela nieruchomości, uiszczania na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. SKO zastrzegło, że ustawa nie przewiduje żadnych wyjątków w odniesieniu do obowiązku ponoszenia tej opłaty za opady powstałe na nieruchomości zamieszkałej, a taką jest niewątpliwie nieruchomość skarżącego, ani zmniejszenia jej wysokości. Ustawa określiła obowiązek po stronie właściciela nieruchomości złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca (art. 6m ust. 1 ww. ustawy). Skarżący złożył deklarację trzykrotnie w dniach 13 czerwca 2013 r., 27 czerwca 2014 r. i 19 sierpnia 2014 r., o której mowa w art. 6m ust. 1, przy czym z pierwszej deklaracji wynikało, że w jednym domu zamieszkują trzy osoby, a w drugim dwie osoby. Ustawodawca założył, że sam fakt zamieszkiwania na danej nieruchomości powoduje obowiązek uiszczania opłaty, bez względu na to czy na nieruchomości odpady powstają i w jakiej ilości. W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o cyt. ustawy). 11. Pismem z dnia 20 września 2015 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2015 r., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzająca jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa i zawierających wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że jest jedynym właścicielem nieruchomości gruntowej, działka nr ew. [...], obręb . [...], położonej przy ul. [...] w Gminie W., na której posadowione są dwa budynki wolnostojące. Jeden z nich jest starym przedwojennym budynkiem o pow. użytkowej 40 m2, drugi o pow. 150 m2, w którym skarżący mieszka wraz z żoną. Z przedłożonej deklaracji dla Urzędu Gminy jednoznacznie wynikało, że na działce o nr ew. 41 posadowione dwa budynki jednorodzinne, z których każdy jest samodzielnym lokalem przeznaczonym dla jednej rodziny. Nie są to budynki wielorodzinne /bloki/ i nie zachodzi potrzeba wydzielania odrębnych lokali tak jak w przypadku wspólnot mieszkaniowych, co reguluje ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388). Dla nieruchomości urządzona jest księga wieczysta oraz wpis w rejestrze gruntów i budynków Urzędu Gminy. Skarżący, będąc jedynym właścicielem i zarządzającym całą nieruchomością prowadzi gospodarkę odpadami łącznie w obu budynkach. Dlatego też rozliczanie za wywóz odpadów komunalnych z podanej posesji winno być ustalone na podstawie § 4 pkt 2 -1 poz. b i c, tj. tak jak z wyodrębnionego lokalu mieszkalnego, tj. 23 zł oraz 30 zł. Skarżący, wypełniając deklarację o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w Urzędzie Gminy W., podał zgodnie z rzeczywistością ilość zabudowań na działce nr ew. . [...], nie sądząc, że mały gospodarczy domek po rodzicach będzie uznany jako odrębna nieruchomość. Zdaniem skarżącego nie można uznać w przypadku posesji nr ewid. . [...], że dwa budynki na jednej działce winny być traktowane oddzielnie, i uznać jeden z nich jako posadowiony na wydzielonej i samodzielnej posesji, od którego to należy pobierać odrębną opłatę za wywóz śmieci. 12. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest zasadna. 4. Kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana z naruszeniem art. 6o u.c.p.g., który stanowi, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Biorąc pod uwagę treść odesłania zawartego w art. 6q u.c.p.g., zastosowanie w zakresie elementów tej decyzji oraz procedury jej wydawania będą miały przepisy O.p. W konsekwencji zatem przyjąć należy, że decyzja, o której mowa w art. 6o (określająca opłatę), stanowi w istocie decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 21 § 3 O.p. Norma wyrażona w tym przepisie stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Z zestawienia obu wskazanych przepisów wynika, że decyzja określająca wysokość opłaty z zasady nie będzie wydawana, gdy nie zapłacono opłaty w całości lub w części, przy prawidłowo złożonej deklaracji z pouczeniem, że stanowi ona podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W ocenie Sądu decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stanowi jednak wiernego odpowiednika tak ukształtowanej przez ustawodawcę deklaracji. Decyzja określająca powinna bowiem wskazywać wprost okres, którego dotyczy i nie powinna ona działać na przyszłość. Określenie wysokości opłaty możliwe jest jedynie za okresy, w których powstał obowiązek jej uiszczenia (jako odpowiednik obowiązku podatkowego) oraz uległ on konkretyzacji (przekształcił się w zobowiązanie). Organ zatem, wydając decyzję określającą powinien ograniczyć się do tych miesięcy, za które zobowiązanie do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi już powstało. Biorąc pod uwagę powyższe, decyzja określająca wysokość opłaty, w ocenie Sądu, powinna odnosić się do tych miesięcy, za które powstał obowiązek jej uiszczenia i za które został on skonkretyzowany. Ponieważ obowiązek uiszczenia opłaty powstaje na mocy art. 6i u.c.p.g. za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec, a dodatkowo w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalania wysokości opłaty, uiszcza się ją w zmienionej wysokości już za cały miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2 tejże ustawy), przyjąć należy, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna być określona już po zakończeniu danego miesiąca. Nie musi przy tym upłynąć termin płatności opłaty, gdyż ten wynika ze stosownej uchwały rady gminy i nie zawsze jest powiązany z danym miesiącem. W ocenie Sądu nie ma przy tym konieczności wydawania takich decyzji określających każdego miesiąca, można zatem taką decyzję wydać za kwartał, pół roku czy też rok; ważne jednak by z sentencji decyzji wynikało wprost jaką opłatę określono za każdy miesiąc. 5. W niniejszej sprawie organ w skarżonej decyzji określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonych w W., przy ul. [...] i [...], za okres lipiec 2013 r. do grudnia 2013 r. w wysokości 630 zł. Organ uczynił to wskazując jako podstawę prawną decyzji przede wszystkim § 4 Uchwały Nr LVI11/1623/2013 Rady m.st. Warszawy (dalej: RM) z dnia 12 czerwca 2013 r. zmieniającej uchwałę w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 6616). W uzasadnieniu decyzji wskazał dodatkowo, precyzując podstawę prawną jej wydania, że chodzi o stawkę określoną w § 4 ust.1 punkt 1c ww. uchwały, w której RM ustaliła wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które są zbierane i odbierane selektywnie dla nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, dla gospodarstwa domowego trzyosobowego i większego w wysokości 60 zł oraz § 4 ust.1 punkt 1b ustaliła wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które są zbierane i odbierane selektywnie dla nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, dla gospodarstwa domowego trzyosobowego i większego w wysokości 45 zł. Wg organu połączenie obu tych stawek 105 zł stanowi łączną opłatę z nieruchomości położonych w Warszawie przy ul. [...] oraz [...], za okres 1 miesiąca. 6. W ocenie Sądu takie określenie spornej opłaty jest sprzeczne z prawem. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Skarżący jest jedynym właścicielem nieruchomości gruntowej, działka nr ew. . [...], obręb . [...], położonej przy ul. [...] w Gminie W., na której posadowione są dwa budynki wolnostojące. Jeden z nich jest budynkiem o pow. użytkowej 40 m2, drugi o pow. 150 m2. Z przedłożonej deklaracji dla Urzędu Gminy jednoznacznie wynikało, że na działce o nr ew. . [...] (nieruchomości) posadowione dwa budynki jednorodzinne, z których każdy jest samodzielnym lokalem przeznaczonym dla jednej rodziny. Nie są to budynki wielorodzinne /bloki/ i nie zachodzi potrzeba wydzielania odrębnych lokali tak jak w przypadku wspólnot mieszkaniowych, co reguluje ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388). Dla nieruchomości urządzona jest księga wieczysta oraz wpis w rejestrze gruntów i budynków Urzędu Gminy. W prawie polskim zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego (k.c.), "nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności". Wyodrębnienie nieruchomości winno się odbyć pod względem prawnym (własnościowym) i fizycznym (w odniesieniu do gruntów – geodezyjnym). W myśl zapisów 24 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, "nieruchomością jest część powierzchni ziemskiej, dla której urządzono księgę wieczystą". Podstawowym rodzajem nieruchomości są nieruchomości gruntowe (grunty), którymi są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności. Znajdujące się na nich i trwale z nimi związane budynki, inne urządzenia i rośliny, jak również prawa związane z własnością nieruchomości są częściami składowymi danej nieruchomości gruntowej. Mogą być przedmiotem odrębnej własności jako nieruchomości lokalowe. Paremia łacińska superficies solo cedit oznacza, iż w razie sporu domniemywa się, iż budynek posadowiony przez osobę nie będącą właścicielem na cudzym gruncie należy do właściciela gruntu. Od zasady tej istnieją wyjątki. Jako osobne od gruntu nieruchomości mogą zostać wyodrębnione budynki (nieruchomość budynkowa) lub części takich budynków (lokale – nieruchomość lokalowa) – w przypadkach i na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Wtedy stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Z nieruchomościami budynkowymi i lokalowymi jest związana przymusowa współwłasność nieruchomości gruntowej, na której są posadowione właściwe budynki. Z akt sprawy nie wynika jednak, by budynki znajdujące się na działce o nr ew. 41 stanowiły wyodrębnione nieruchomości. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wskazał jako podstawę prawną jej wydania - § 4 ust.1 punkt 1b i 1c. Są to dwie odrębne podstawy prawne. W przypadku jednej nieruchomości można zastosować wyłącznie jedną z nich, nie obie jednocześnie. Wynika to z § 4 uchwały, który mówi o nałożeniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które są zbierane i odbierane selektywnie dla jednej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. W stanie faktycznym sprawy chodzi o jedną, a nie dwie nieruchomości jak wskazuje organ na s. 4 skarżonej decyzji: "W związku z powyższym opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomość położonych w Warszawie przy ul. [...] oraz [...], za okres stycznia 2014 - lipca 2014 r. przedstawiają się następująco: (...)" Zdaniem Sądu nie można uznać w przypadku posesji nr ewid. . [...], że dwa budynki na jednej działce winny być traktowane oddzielnie, i uznać jeden z nich jako posadowiony na wydzielonej i samodzielnej posesji, od którego to należy pobierać odrębną opłatę za wywóz śmieci. Tym bardziej, że nieruchomość nr . [...] przy ul. . [...] posiada jedną księgę wieczystą i jednego właściciela. Słusznie skarżący wskazuje, że RM w swojej uchwale nie ustaliła w jaki sposób będzie naliczana opłata za wywóz śmieci jeżeli na jednej posesji będą posadowione dwa, trzy lub cztery budynki jednego właściciela. RM w uchwale nr LVIII/1623/2013 z dnia 12 czerwca nie przewidziała sytuacji, że na jednej nieruchomości posadowione są dwa odrębne budynki, ale nie są to wyodrębnione lokale mieszkalne. 7. Rozpatrując sprawę ponownie organ powinien rozważyć, czy w przypadku skarżącego będącego jedynym właścicielem i zarządzającym całą nieruchomością, rozliczanie za wywóz odpadów komunalnych z podanej posesji winno być ustalone na podstawie § 4 pkt 2 -1 poz. b i c Uchwały RM, tj. tak jak z wyodrębnionego lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu wydaje się być to racjonalne z uwagi na podobny stan faktyczny i podobne koszty odbioru nieczystości w przypadku jednej nieruchomości na której są dwa budynki mieszkalne jak i w przypadku jednej nieruchomości na której znajdują się dwa wyodrębnione lokale mieszkalne. 8. Rozpatrując sprawę ponownie Organ zastosuje się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w wyroku. Z tych wszystkich względów zaskarżonej decyzji należało postawić zarzut naruszenia przepisów postępowania jak i naruszenia prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujący jej uchyleniem na mocy art. 145 § 1 pkt 1 litery a i c P.p.s.a.