III SA/Wa 2823/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Czarkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Jacek Kaute, Protokolant referent Maria Pawlik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2025 r. sprawy ze skargi G. S.Á.R.L. z siedzibą w Luksemburgu na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 października 2024 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.233.2024.8.KS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz G. S.Á.R.L. z siedzibą w Luksemburgu kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Strona skarżąca G. S.A R.L. [...] NIP: [...] (dalej także jako Wnioskodawca) działająca przez: G. S.A R.L. Sp. z o.o. oddział w Polsce [...] reprezentowana przez radcę prawnego M. sp.k. [...] wnioskiem wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych z 19 kwietnia 2024 r. zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Pożyczkobiorca, działając poprzez Oddział, powinien stosować zasadę "look-through" i w konsekwencji stosować umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi (PL/US UoUPO) oraz umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Wielką Brytanią (PL/UK UoUPO) i w związku z tym nie pobierać podatku u źródła od Odsetek od Pożyczki wypłacanych do Wehikułu Sekurytyzacyjnego na podstawie Umowy Finansowania. We wniosku wyszczególniono Zainteresowanych, którzy wystąpili z wnioskiem: 1)będący stroną postępowania: G. S.A R.L. [...] Działająca przez: G. S.A R.L. Sp. z o.o. oddział w Polsce; 2)Zainteresowany niebędący stroną postępowania: A. PLC C/O [...]; 3)Zainteresowany niebędący stroną postępowania: A. INC. [...]  Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy możliwości zastosowania zasady look-through (czyli oceny konsekwencji podatkowych w odniesieniu do podmiotu będącego rzeczywistym właścicielem, a nie podmiotu pośredniczącego) na potrzeby rozliczenia podatku u źródła, przez G. R.L. z siedzibą w Luksemburgu (Wnioskodawca, Pożyczkobiorca) działającym przez G. S.A R.L. Sp. z o.o. oddział w Polsce, zarejestrowany w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem [...] (Oddział), w okolicznościach opisanych poniżej. 1 G. S.A R.L. Sp. z o.o oddział w Polsce Oddział jest polskim oddziałem Pożyczkobiorcy (przedsiębiorcy zagranicznego). Pożyczkobiorca jest częścią grupy spółek posiadających i zarządzających siecią hoteli i hosteli w całej Europie pod marką A. Grupa jest obecna w 25 miastach w całej Europie, na dzień złożenia wniosku prowadząc około 40 lokalizacji. Pożyczkobiorca posiada osobowość prawną i jest rezydentem podatkowym Luksemburga. Oddział prowadzi hostel w W. Oddział stanowi polski zakład Pożyczkobiorcy w rozumieniu polsko-luksemburskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz zagraniczny zakład w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych. 2 Finansowanie W dniu 11 grudnia 2023 r. podpisano umowę finansowania do kwoty 500.000.000 EUR dotyczącą rekapitalizacji portfela hosteli zlokalizowanych w Austrii, Czechach, Danii, Niemczech, na Węgrzech, we Włoszech, w Holandii, Polsce, Szkocji i Hiszpanii (Umowa Finansowania). Pożyczkobiorcy przyznano 11.387.638 EUR z całkowitej kwoty pożyczki. Pożyczka zaciągnięta przez Pożyczkobiorcę została przeznaczona na re-kapitalizację Oddziału (tj. na spłatę zadłużenia istniejącego wcześniej w Oddziale) i w związku z tym została przypisana Oddziałowi (ujęta w jego księgach rachunkowych) i to Oddział będzie płacił odsetki pożyczkodawcom. Ta część pożyczki, która została zaciągnięta przez Pożyczkobiorcę, została sfinansowana w równych częściach przez dwóch pożyczkodawców: (i) A., amerykańską spółkę świadczącą usługi emerytalne, która emituje, reasekuruje i nabywa emerytalne produkty oszczędnościowe; oraz (ii) A. LLC (A.), spółkę z siedzibą w Stanach Zjednoczonych. A. pozostaje pożyczkodawcą swojej części pożyczki, a wniosek nie dotyczy płatności odsetek dokonywanych przez Oddział na rzecz tego pożyczkodawcy. Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie części pożyczki przypisanej do Oddziału, która została udzielona przez A. (Pożyczka) oraz płatności odsetek, które Oddział dokonuje w odniesieniu do tej części pożyczki. Zgodnie z Umową Finansowania, A. zapewniła finansowanie w wysokości 242.785.377,83 EUR (Pożyczka A.). Z tej kwoty 5.693.819 EUR zostało przypisane Pożyczkobiorcy, tj. stanowi Pożyczkę. Zgodnie z warunkami Umowy Finansowania, finansowanie, w tym Pożyczka A. (a zatem również Pożyczka), podlega spłacie bullet'owej, tj. żadne spłaty kapitału nie są należne przed datą zakończenia finansowania. W związku z tym Oddział nie powinien spłacać kwoty głównej Pożyczki w okresie finansowania, a jedynie płacić odsetki od Pożyczki (Odsetki od Pożyczki). 3 Informacje o A. Inc. A., jak wyjaśniono poniżej, jest spółką pośrednio zależną od A. Inc. A. Inc. (A.) jest spółką utworzoną zgodnie z prawem amerykańskim i rezydentem podatkowym USA. Jej akcje są dopuszczone do obrotu na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych (NYSĘ). W ramach swojej działalności, A. oferuje finansowanie dla wielu typów nieruchomości komercyjnych w Stanach Zjednoczonych i Europie, zapewniając (w drodze underwritingu) i strukturyzując złożone struktury finansowania, co pozwala jej dostosowywać rozwiązania kapitałowe dla właścicieli nieruchomości komercyjnych. A. jest amerykańskim podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych działającym jako fundusz powierniczy inwestujący w nieruchomości (real estate investment trust - REIT), co oznacza, że A. podlega podstawowej stawce podatku dochodowego w USA, przy czym dywidendy wypłacane akcjonariuszom zmniejszają podstawę opodatkowania. Aby utrzymać status REIT, A. musi m.in. wypłacać akcjonariuszom nie mniej niż 90% swojego dochodu podlegającego opodatkowaniu. Od momentu rozpoczęcia działalności w 2009 roku, A. jest zewnętrznie zarządzana i doradza jej A., LLC (Zarządzający), na podstawie stosownej Umowy o Zarządzanie. Zarządzający jest odpowiedzialny za zarządzanie bieżącą działalnością A., pod kierownictwem i nadzorem Rady Dyrektorów A. (w przybliżeniu - odpowiednika zarządu w spółkach polskich). Zgodnie z wymogami prowadzenia działalności gospodarczej i praktyką rynkową, A. wykorzystuje w swojej działalności spółki celowe (SPV) w celu ograniczenia ryzyka i zarządzania wymaganiami biznesowymi swoich kontrahentów (bez wykorzystania SPV, pozyskanie kontrahentów nie byłoby możliwe). A. posiada dwie bezpośrednie spółki zależne, A. LLC (A.) i A. LLC, z których każda kieruje innymi modelami operacyjnymi i posiada dalsze spółki zależne, które są pośrednimi spółkami zależnymi A. 4 Underwriting, A. W ramach struktury A., A. jest spółką holdingową dla linii biznesowej, która obejmuje underwriting i udzielanie pożyczek zabezpieczonych nieruchomościami pożyczkobiorców, które to pożyczki są następnie syndykowane (w odpowiedniej formie prawnej - w omawianym przypadku poprzez transakcje repo) do rzeczywistych pożyczkodawców. Co do zasady, syndykacja jest dokonywana na rzecz pożyczkodawców zewnętrznych, ale często pewna niewielka część pożyczki o wyższej ekspozycji na ryzyko kredytowe pożyczkobiorcy (tzw. junior debt - dług podporządkowany) jest zatrzymywana w strukturze A., W ten sposób, przy ponoszeniu przez A. ryzyka ekonomicznego związanego z długiem podporządkowanym, pożyczkodawcy zewnętrzni są bardziej skłonni zaangażować swoje finansowanie, mając świadomość, że A. ponosi większe ryzyko, a zatem dokłada szczególnej staranności, organizując (strukturyzując) transakcję. W tej linii biznesowej głównym aspektem usług świadczonych przez A. (przy użyciu jej spółek zależnych) jest organizowanie finansowania, a nie udzielanie pożyczek z własnych środków. A. jest w stanie ocenić konkretne przypadki, w których wymagane jest duże finansowanie, przyciągnąć potencjalnych pożyczkodawców, którzy są w stanie pożyczyć wysokie kwoty, zarządzać zabezpieczeniami (gwarancje, hipoteki i inne) oraz przygotować odpowiednią dokumentację. To, co otrzymują pożyczkobiorcy, to kompleksowa obsługa dużych pożyczek z zapewnieniem (underwriting), że całość wymaganego finansowania zostanie wypłacona, ponieważ jeśli pożyczkodawca zewnętrzny nie sfinansuje, środki i tak zostaną wypłacone przez struktury A. Element underwritingu przejawia się też poprzez udzielenie znacznej części pożyczki przez strukturę A. bezpośrednio po zawarciu umowy finansowania, a następnie, niezwłoczną syndykację (w odpowiednie formie) do zewnętrznego pożyczkodawcy - czyli przeniesienie zaangażowania kredytowego na podmiot trzeci. W związku z tym, kluczowym elementem tej linii biznesowej jest organizacja finansowania, a nie finansowanie ze środków własnych A. A. nie udziela i nie inicjuje pożyczek samodzielnie, ale za pośrednictwem szeregu swoich spółek zależnych, SPV (spółek pośrednio zależnych od A.). Zasadniczo, jedna spółka zależna jest wykorzystywana do obsługi jednego zewnętrznego pożyczkodawcy. W ten sposób ryzyko związane z konkretnym zewnętrznym pożyczkodawcą jest oddzielone od innych zewnętrznych pożyczkodawców. A. ma ponad dziesięć spółek celowych zajmujących się współpracą z różnymi zewnętrznymi pożyczkodawcami. A. jest spółką posiadającą osobowość prawną, jednak jest pomijana (disregarded) dla celów amerykańskiego podatku dochodowego, tj. dla celów amerykańskiego podatku dochodowego jej dochód jest przypisywany do A. i opodatkowany na poziomie A. – A. jest transparentna podatkowo. Spółka nie sporządza własnych sprawozdań finansowych i jest częścią skonsolidowanego sprawozdania A. Spółka jest finansowana przez A. kapitałem własnym (tj. nie pożyczkami), 5 A. A. jest amerykańską spółką, zarejestrowaną zgodnie z prawem stanu Delaware, USA, spółką zależną A., utworzoną w celu udzielania pożyczek, które są następnie syndykowane (w odpowiedniej formie - w tym przypadku poprzez transakcje repo, w sposób opisany poniżej), na rzecz B. PLC (B.). Udzielanie pożyczek oznacza, że na początku finansowania to A. wypłaca pożyczkobiorcom kapitał pożyczki. Aby sfinansować wypłacane pożyczki, A. wykorzystuje swój kapitał własny otrzymany od A. (za pośrednictwem A.). A. jest spółką i posiada osobowość prawną, jednak jest pomijana (disregarded) dla celów podatkowych w USA, tj. dla celów podatkowych w USA jej dochód jest przypisywany do A. i opodatkowany na poziomie A. – A. jest transparentna podatkowo. Spółka nie sporządza własnych sprawozdań finansowych i jest częścią skonsolidowanego sprawozdania A. Spółka jest finansowana przez A. (za pośrednictwem A.) kapitałem własnym (tj. nie pożyczkami). A. nie ma pracowników ani wyposażenia, jej działalność jest zarządzana przez A. (działającej przez Zarządzającego). 6 Wehikuł sekurytyzacyjny Syndykacja na rzecz B. odbywa się za pośrednictwem podmiotu sekurytyzacyjnego z siedzibą w Wielkiej Brytanii, A., pic (Wehikuł Sekurytyzacyjny lub S. - od "securitisation vehicle"). S. jest podmiotem "sierocym", tj. podmiotem, który nie ma faktycznego ostatecznego właściciela, który to właściciel zainwestowałby w S. środki w celu osiągnięcia zysków. S. jest utworzony i zarządzany przez spółkę powierniczą (trust). Wszystkie 100% udziałów w S. są w posiadaniu innej brytyjskiej spółki A. Ltd, która z kolei jest w całości własnością T., profesjonalnego powiernika. S. została utworzona jako spółka emitująca obligacje na potrzeby brytyjskich przepisów w sprawie opodatkowania spółek sekurytyzacyjnych z 2006 r. (SI 2006/3296), co oznacza, że powinna podlegać opodatkowaniu wyłącznie od niewielkiego stałego zysku zatrzymanego, z którego korzyści ostatecznie przeznaczone byłyby na cele charytatywne. Zarząd S. składa się z osoby fizycznej i dwóch spółek świadczących usługi (J. Ltd i T. Ltd). Poza pełnieniem funkcji dyrektora w Wehikule Sekurytyzacyjnym, osoba fizyczna jest dyrektorem w kilkudziesięciu innych spółkach, co zostało ujawnione w brytyjskim Companies House (odpowiednik polskiego Krajowego Rejestru Sądowego). S. nie płaci żadnych istotnych opłat za zarządzanie, a wszystkie transakcje zawierane przez S. są organizowane przez A. W związku z celem, dla którego S. został utworzony, jedynymi transakcjami, w których S. uczestniczy, są te związane z finansowaniem organizowanym przez A. (za pośrednictwem A.) z B. Umowa Finansowania (której częścią jest Pożyczka) jest jedną z ponad dziesięciu transakcji finansowych przeprowadzanych w ten sposób. 7 Syndykacja poprzez transakcję repo i emisję obligacji, W dniu 19 grudnia 2023 r. A. i S. zawarły transakcję sprzedaży z przyrzeczeniem odkupu (Repo) na podstawie Global Master Repurchase Agreement z 2011 r. (standardowa dokumentacja dotycząca transakcji sprzedaży z przyrzeczeniem odkupu). W ramach Repo, A. przeniósł na S. Pożyczkę A. (w tym Pożyczkę) za cenę zakupu równą wartości Pożyczki A., a w dniu odkupu S. powinien przenieść Pożyczkę A. z powrotem na A. Data odkupu jest taka sama jak data, w której pożyczkobiorcy w ramach Pożyczki A. (w tym Pożyczkobiorca) powinni spłacić swoje zadłużenie i jest to około pięciu lat od dnia wypłaty pożyczki. W celu sfinansowania ceny zakupu Pożyczki A. płatnej w ramach Repo, Wehikuł Sekurytyzacyjny wyemitował obligacje (Obligacje) na rzecz A. (Obligacje Podporządkowane czyli Junior Notes, finansujące 25% ceny) oraz na rzecz B. (Obligacje Uprzywilejowane czyli Senior Notes, finansujące 75% ceny).  8 Przepływ Odsetek od Pożyczki W ramach Repo, S. powinna płacić na rzecz A. kwotę równą (i w tej samej walucie) odsetkom zapłaconym przez pożyczkobiorców. Będą to kwoty równe odsetkom faktycznie zapłaconym przez pożyczkobiorców (w tym odsetki faktycznie zapłacone przez Oddział, zwane dalej Kwotą Odsetek od Pożyczki). W tych samych terminach A. powinna płacić na rzecz S. "Płatność Różnicy Ceny" ("Price Differential Payment"), tj. kwotę równą hipotetycznym odsetkom naliczonym od Pożyczki A. zgodnie z warunkami Repo (Kwota Repo Odsetek od Pożyczki). Zgodnie z postanowieniami Repo, te dwie płatności kompensują się i tylko różnica jest wypłacana przez jedną stronę drugiej. Biorąc pod uwagę powyższe, jeśli Kwota Odsetek od Pożyczki jest wyższa niż Kwota Repo Odsetek od Pożyczki (co zwykle powinno mieć miejsce), nadwyżka (Kwota Nadwyżki Odsetek od Pożyczki) jest wypłacana A., a pozostała Kwota Odsetek od Pożyczki (Pozostała Kwota Odsetek od Pożyczki) pozostaje w S. (do dystrybucji jako odsetki od Obligacji na rzecz A. (25% tej kwoty) i B. (75% tej kwoty). Jeśli Kwota Repo Odsetek od Pożyczki byłaby wyższa niż Kwota Odsetek od Pożyczki (co jest mało prawdopodobne), wówczas A. musiałby zapłacić dodatkową kwotę na rzecz S., a Pozostała Kwota Odsetek od Pożyczki, która jest wypłacana przez S. na rzecz A. i B. w ramach Obligacji (odpowiednio 25% i 75%), byłaby równa Kwocie Odsetek od Pożyczki (tj. kwocie zapłaconej przez Oddział). Biorąc pod uwagę powyższe, przepływ Odsetek od Pożyczki byłby taki, jak przedstawiono w poniższych przykładach (liczby mają jedynie charakter ilustracyjny). Przykład 1 (Kwota Odsetek od Pożyczki = 100, Kwota Repo Odsetek od Pożyczki = 90): 1. Oddział płaci S. kwotę 100 jako Kwotę Odsetek od Pożyczki; 2. S. płaci 10 do A. jako Kwotę Nadwyżki Odsetek od Pożyczki; 3. Pozostałe 90 z Kwoty Odsetek od Pożyczki jest dystrybuowane przez S. do A. (22,5) i B. (67,5) jako odsetki od Obligacji. Przykład 2 (Kwota Odsetek od Pożyczki = 100, Kwota Repo Odsetek od Pożyczki = 101): 1. Oddział płaci S. kwotę 100 jako Kwotę Odsetek od Pożyczki; 2. S. płaci 0 do A. jako Kwotę Nadwyżki Odsetek od Pożyczki (otrzymuje 1 od A., ale nie są to odsetki pochodzące od Oddziału); 3. S. płaci 25 + 0,25 na rzecz A. oraz 75 + 0,75 na rzecz B. jako odsetki od Obligacji (płatności 0,25 i 0,75 mają źródło w kwocie 1 otrzymanej od A. w kroku 2, powyżej). W związku z powyższym, z ekonomicznego punktu widzenia, wszystkie Odsetki od Pożyczki zapłacone przez Oddział wpływają do: A. A. (za jej pośrednictwem do A.) jako odsetki z tytułu Obligacji Podporządkowanych (Junior Notes) oraz jako Kwoty Nadwyżki Odsetek od Pożyczki (jeśli istnieje), a biorąc pod uwagę, że A. jest transparentna podatkowo, kwoty te podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na poziomie A., spółki będącej rezydentem podatkowym USA; oraz  B. B., jako odsetki od Obligacji Uprzywilejowanych (Senior Notes), które podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym w B., banku będącym rezydentem podatkowym w Wielkiej Brytanii. Możliwe jest, że Oddział nie uzyska informacji o tym, w jaki sposób kwoty wypłacanych przez niego Odsetek od Pożyczki są dzielone między A. (za pośrednictwem A.) i B., ponieważ nie będzie posiadał informacji o Kwocie Repo Odsetek od Pożyczki, która ma zastosowanie do danej płatności Odsetek od Pożyczki, a zatem nie będzie w stanie ustalić, czy Kwota Nadwyżki Odsetek od Pożyczki występuje (i w jakiej wysokości), czy nie. 9 Certyfikaty rezydencji podatkowej, powiązania Oddział uzyska certyfikaty rezydencji podatkowej od A., B. i S., potwierdzające, że A. jest amerykańskim rezydentem podatkowym, a B. i S. są rezydentami podatkowymi w Wielkiej Brytanii. Pożyczkobiorca nie jest podmiotem powiązanym w rozumieniu Polskich przepisów o cenach transferowych (art. 11a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p.) z A., B. ani S. 10 Rzeczywisty właściciel Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca jest zdania, że rzeczywistymi właścicielami Odsetek od Pożyczki są A. i B., co należy przyjąć na potrzeby niniejszego wniosku. Skarżąca wystąpiła o udzielenie odpowiedzi na pytanie czy Pożyczkobiorca, działając poprzez Oddział, powinien stosować zasadę "look-through" i w konsekwencji stosować umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi (PL/US UoUPO) oraz umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Wielką Brytanią (PL/UK UoUPO) i w związku z tym nie pobierać podatku u źródła od Odsetek od Pożyczki wypłacanych do Wehikułu Sekurytyzacyjnego na podstawie Umowy Finansowania? W opinii wnioskodawcy, Wnioskodawcy Pożyczkobiorca, działając poprzez Oddział, powinien stosować zasadę "look-through" i w konsekwencji stosować umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi (PL/US UoUPO) oraz umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską a Wielką Brytanią (PL/UK UoUPO), a tym samym nie pobierać podatku u źródła od Odsetek od Pożyczki wypłacanych do Wehikułu Sekurytyzacyjnego na podstawie Umowy Finansowania. Uzasadnienie własnego stanowiska Zainteresowanych Strona powołała się na art. 3 ust. 3 pkt 5, art. 21 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. i wskazała, że Pożyczkobiorca, posiadając osobowość prawną, jest płatnikiem, o którym mowa w art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., w odniesieniu do podatku u źródła, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.. Jednocześnie Pożyczkobiorca działa przez położony w Polsce zagraniczny zakład (Oddział). Pożyczka związana jest z finansowaniem dotyczącym Oddziału, ujęta w księgach rachunkowych Oddziału i to Oddział wypłaca odsetki od Pożyczki. Z powyższego wynika, że odsetki wypłacane przez Oddział na rzecz podmiotów zagranicznych (podmiotów o ograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce) należy uznać za odsetki wypłacane z terytorium Polski (uzyskiwane na terytorium Polski). Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Oddział będzie dokonywał wypłaty odsetek od Pożyczki do Wehikułu Sekurytyzacyjnego, rezydenta podatkowego Wielkiej Brytanii. Strona przywołała art. 11 ust. 1, ust. 2 PL/UK UoUPO, i wskazała, że, co do zasady, w miejsce wymaganej przepisami krajowymi (art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.) stawki 20%, zastosowanie powinna mieć wynikająca z PL/UK UoUPO stawka 5%. Oddział będzie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej Wehikułu Sekurytyzacyjnego, czyli będzie spełniał określony w art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. warunek formalny do zastosowania stawki podatku wynikającej z PL/UK UoUPO. Jednakże, art. 11 ust. 2 PL/UK UoUPO uzależnia zastosowanie niższej stawki od okoliczności, czy odbiorca tych odsetek (tu Wehikuł Sekurytyzacyjny) jest osobą uprawnioną do tych odsetek. Przez "osobę uprawnioną" należy rozumieć rzeczywistego właściciela, w rozumieniu art. 4a pkt 29 u.p.d.o.p. (co wynika m.in. angielskojęzycznej wersji PL/UK UoUPO, posługującej się terminem "beneficial onwner"; w 2006 roku, gdy zawierana była PL/UK UoUPO, ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie posługiwała się jeszcze terminem "rzeczywisty właściciel"). Ponieważ Wehikuł Sekurytyzacyjny rzeczywistym właścicielem otrzymywanych odsetek nie jest (okoliczność wynikająca z opisu zdarzenia przyszłego, kwestia badania statusu rzeczywistego właściciela nie jest przedmiotem niniejszego wniosku), zatem art. 11 us.t 2 PL/UK UoUPO nie powinien mieć zastosowania wobec przychodów Wehikułu Sekurytyzacyjnego będącego odbiorcą odsetek. W tej sytuacji, należy uwzględnić koncepcję "look-through", zgodnie z którą konsekwencje podatkowe wypłaty odsetek powinny zostać określone w odniesieniu do ich rzeczywistego właściciela (rzeczywistych właścicieli). Choć nie jest to bezpośrednio wskazane w przepisach prawa podatkowego, potwierdza to m.in. z projekt objaśnień podatkowych dnia 19 czerwca 2019 r. "ZASADY POBORU PODATKU U ŹRÓDŁA" (Objaśnienia 2019). Temat podejścia look-through poruszają również objaśnienia podatkowe z 25 września 2023 r. dotyczące poboru podatku u źródła (Objaśnienia 2023). Robią to jednak w kontekście przepisów UE dotyczących dyrektyw parent-sbusidiary (w zakresie opodatkowania dywidend) oraz interest-royalties (w zakresie opodatkowania odsetek oraz należności licencyjnych), powołując się na orzeczenia TSUE i podkreślając, że organy podatkowe nie mają obowiązku poszukiwania rzeczywistego właściciela w przypadku audytu podatkowego (kwestia wskazania rzeczywistego właściciela jest po stronie płatnika). Prawidłowość stosowania podejścia look-through potwierdza szereg interpretacji indywidualnych, wyszczególnionych przez Stronę oraz orzecznictwo. W związku z powyższym, z uwagi na rzeczywistych właścicieli Odsetek of Pożyczki, którymi - zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego - są (i) A. - rezydent podatkowy USA, oraz (ii) B. - bank będący rezydentem podatkowym Wielkiej Brytanii, zastosowanie znajdą, odpowiednio, PL/US UoUPO oraz PL/UK UoUPO. Zgodnie z art. 12 ust. 1 PL/US UoUPO, odsetki powstające w Umawiającym się Państwie płatne osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium drugiego Umawiającego się Stronę będą zwolnione od opodatkowania w pierwszym z Umawiających się Państw. W odniesieniu do opisanego wyżej zdarzenia przyszłego, stosując zasadę look- thorugh, Odsetki od Pożyczki których rzeczywistym właścicielem jest A. nie będą podlegać opodatkowaniu w Polsce. Zgodnie z art. 11 ust. 3 pkt d) PL/UK UoUPO, bez względu na postanowienia ustępu 2 artykułu 11 (przewidujące 5% stawkę podatku u źródła), jakiekolwiek odsetki, o których mowa w ustępie 1 artykułu 11 (czyli odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie) podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym osoba uzyskująca odsetki ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, jeżeli taka osoba jest osobą uprawnioną do odsetek i odsetki są wypłacane z tytułu jakiejkolwiek pożyczki udzielonej przez bank. W odniesieniu do opisanego wyżej zdarzenia przyszłego, stosując zasadę look- thorugh, Odsetki od Pożyczki których rzeczywistym właścicielem jest B. nie będą podlegać opodatkowaniu w Polsce. Posiadając certyfikat rezydencji podatkowej A. oraz B., Pożyczkobiorca działając poprzez Oddział powinien zastosować PL/US UoUPO oraz PL/UK UoUPO i nie pobierać podatku u źródła od wypłacanych Odsetek od Pożyczki. Nie ma przy tym znaczenia, że Oddział może nie mieć informacji co do tego, w jakiej części rzeczywistym właścicielem Odsetek od Pożyczki jest A., a w jakiej B., ponieważ łącznie otrzymują całą kwotę Odsetek od Pożyczki, a zarówno w przypadku PL/US UoUPO (wobec A.) jak i w przypadku PL/UK UoUPO (wobec B.) zastosowanie ma pełne zwolnienie z podatku u źródła od odsetek. W związku z powyższym, Pożyczkobiorca, działając poprzez Oddział powinien stosować zasadę "look-through" i w konsekwencji stosować umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi (PL/US UoUPO) oraz umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską a Wielką Brytanią (PL/UK UoUPO), a tym samym nie pobierać podatku u źródła od Odsetek od Pożyczki wypłacanych na rzecz Wehikułu Sekurytyzacyjnego na podstawie Umowy Finansowania. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako Dyrektor), postanowieniem z [...] czerwca 2024 r. znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie Stronę wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej. Dyrektor stwierdził, że nie jest możliwe rozpatrzenie wniosku wspólnego poprzez wydanie interpretacji indywidualnej, ponieważ A. PLC (Wehikułu Sekurytyzacyjnego lub S.) nie można uznać jako zainteresowanego (o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej) w opisanej we wniosku sprawie, a złożonego przez Stronę wniosku nie można uznać za wniosek wspólny, o którym mowa w art. 14r § 1 tej ustawy. W związku z tym nie mogą oni wspólnie wnioskować o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. Ordynacji podatkowej. Strona, zażaleniem zakwestionowała postanowienie z [...] czerwca 2024 r. znak: [...]. Dyrektor, postanowieniem z [...] sierpnia 2024 r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie I instancji. Strona zakwestionowała postanowienie z [...] sierpnia 2024 r. znak: [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wydania interpretacji indywidualnej z 20 czerwca 2024 r. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia I instancji. W wyniku uwzględnienia złożonej przez Stronę skargi uchylono postanowienia organu II instancji i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, zaś postępowanie przed WSA, na mocy postanowienia z 3 lutego 2025 r., I SA/Gl 1271/24 i art. 54 § 3 p.p.s.a. – umorzono. W uzasadnieniu wskazano, że Dyrektor, postanowieniem z [...] października 2024 r. znak: [...], uwzględnił skargę w całości i uchylił zakwestionowane postanowienia. Dyrektor, zaskarżoną interpretacją z 25 października 2024 r. 0114-KDIP2-1.4010.233.2024.8.KS, na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14e § 1a pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej O.p.), ponownie rozpatrzył wniosek wspólny z 19 kwietnia 2024 r. i stwierdził, że stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych - jest nieprawidłowe. Dyrektor wskazał, że pytanie przedstawione przez Stronę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. Za wątpliwości Strony uznał kwestię ustalenia, czy Pożyczkobiorca, działając poprzez Oddział, powinien stosować zasadę "look-through" i w konsekwencji stosować umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi oraz umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Wielką Brytanią i w związku z tym nie pobierać podatku u źródła od Odsetek od Pożyczki wypłacanych do Wehikułu Sekurytyzacyjnego na podstawie Umowy Finansowania. W uzasadnieniu powołał się, m.in., na art. 3 ust. 2, ust. 3 pkt 5, ust. 5, art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 21 ust. 2, art. 26 u.p.d.o.p. Jego zdaniem z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że wypłata odsetek z tytułu udzielonej Pożyczki następować będzie do Wehikułu Sekurytyzacyjnego, który nie będzie rzeczywistym właścicielem otrzymywanych odsetek. W analizowanej sprawie rzeczywistymi właścicielami odsetek od Pożyczki będą amerykański podatnik podatku dochodowego od osób prawnych działający jako fundusz powierniczy A., Inc. (A.) oraz B. bank będący rezydentem podatkowym w Wielkiej Brytanii. To oni bowiem, według wskazania Wnioskodawcy, spełniają definicję rzeczywistego właściciela z art. 4a pkt 29 u.p.d.o.p. w odniesieniu do odsetek wypłacanych przez polski Oddział Wnioskodawcy. Kwestia do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym zastosowanie może mieć koncepcja look-through approach, polegająca na ustaleniu rzeczywistego właściciela wypłacanych odsetek, w sytuacji gdy spłata odsetek dokonywana jest na rzecz Wehikułu Sekurytzacyjnego, natomiast rzeczywistym właścicielem tych odsetek są inne podmioty. W ocenie Dyrektora, w dniu dokonania wypłaty wskazanych we wniosku odsetek od Pożyczki, po stronie dokonującego ich wypłaty powstanie obowiązek poboru podatku u źródła. Wypłata odsetek dokonywana jest na rzecz Wehikułu sekurytyzacyjnego, którego należy uznać za podatnika zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., bowiem to właśnie on otrzymuje odsetki. Jednak jak wynika z opisu sprawy nie jest on rzeczywistym właścicielem wypłacanych odsetek, bowiem są nimi A. Inc. (A.) oraz B. Jednak ani A. Inc. (A.) ani B. nie są podatnikami w związku z wypłacanymi odsetkami od pożyczki. O tym, że A. Inc. (A.) oraz B. nie są w analizowanej sprawie podatnikami decyduje fakt, że to nie na ich rzecz G. S.A. R.L. wypłaca odsetki od pożyczki, bowiem są one wypłacane na rzecz Wehikułu Sekurytyzacyjnego. Podatnikiem jest bowiem podmiot, który uzyskuje przychód z tytułu odsetek, nie zawsze będąc rzeczywistym beneficjentem/właścicielem należności. Zatem, w opisanej we wniosku sytuacji podatnikiem wobec wypłacanych przez polski Oddział odsetek jest Wehikuł Sekurytyzacyjny, jednak nie ma posiada on statusu rzeczywistego właściciela należności. W konsekwencji pożyczkobiorca, działając poprzez Oddział, nie może stosować zasady "look-through" i w konsekwencji stosować odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a tym samym nie pobierać podatku u źródła od Odsetek od Pożyczki wypłacanych do Wehikułu Sekurytyzacyjnego na podstawie Umowy Finansowania. Strona, w skardze do WSA na interpretację indywidualną z 25 października 2024 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.233.2024.8.KS zakwestionowała ją w całości wnosząc o uchylenie Interpretacji oraz o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania. Strona zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego tj. a) art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. art. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej jako "u.p.d.o.p.") przez niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania, poprzez przyjęcie, że w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku o wydanie Interpretacji status podatnika uzyskującego przychód z odsetek od Umowy Finansowania będzie posiadał wehikuł sekurytyzacyjny (dalej jako "Wehikuł Sekurytyzacyjny" lub "S."), nie uzyskujący trwałego przysporzenia majątkowego w, zamiast, zgodnie z ustaloną interpretacją tego przepisu przypisać ten status podmiotom uzyskującym trwałe przysporzenie (w tym przypadku: rzeczywistym właścicielom płatności), co w konsekwencji skutkowało niewłaściwą oceną odnośnie zastosowania powołanych przepisów w sprawie Spółki; b) art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. art. 1 u.p.d.o.p., poprzez błędną rozszerzającą wykładnię pojęcia otrzymanych pieniędzy lub wartości pieniężnych i uznanie, iż w zakresie tego pojęcia mieszczę się nie tylko środki otrzymane definitywnie przez ich odbiorcę ale również środki nie stanowiące trwałego przysporzenia Wehikułu Sekurytyzacyjnego, ale przekazywane przez ten podmiot do ich beneficjentów; c) art. 12 ust. 1 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (dalej jako "PL/US UoUPO") oraz art. 11 ust. 3 pkt d) konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, sporządzona w Londynie dnia 20 lipca 2006 roku (dalej jako "PL/UK UoUPO") w związku z art. 21 ust. 2, art. 21 ust. 1 i art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez niewłaściwą ocenę do co ich zastosowania poprzez odmowę uwzględnienia wynikającego z tych przepisów zwolnienia z obowiązku pobrania podatku u źródła przez Spółkę jako płatnika; d) art. 21 ust. 2 w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., przez niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania poprzez przyjęcie, że w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku o wydanie Interpretacji, Spółka jako płatnik nie może zastosować umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę z USA oraz z Wielką Brytanią do określenia właściwej stawki lub zwolnienia z podatku u źródła; 2. przepisów postępowania tj. a) art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14r § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej jako "O.p.") przez niedostateczne uzasadnienie prawne oceny stanowiska Spółki przedstawionego we Wniosku o wydanie Interpretacji, która w swoim uzasadnieniu prawnym nie odnosi się do meritum pytania Spółki tj. możliwości zastosowania koncepcji "look-through" w przedstawionym Organowi zdarzeniu przyszłym, oraz odmowę zastosowania umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę z USA i z Wielką Brytanią bez przedstawienia uzasadnienia; b) art. 121 § 1 O.p w zw. z art. 14r § 1 i art. 14h O.p. przez wydanie Interpretacji której konkluzja o statusie Wehikułu Sekurytyzacyjnego jako podatnika jest sprzeczna z wnioskami płynącymi z postanowienia wydanego przez tut. Organ w postępowaniu zainicjowanym Poprzednim Wnioskiem, tożsamym co do opisu zdarzenia przyszłego i argumentacji prawnej Spółki (postanowienie z [...] sierpnia 2024 r. sygn. akt [...], dalej jako "Postanowienie"), które wskazuje wprost, że Wehikuł Sekurytyzacyjny nie jest podatnikiem i nie bierze udziału w tamtejszym postępowaniu jako zainteresowany. Wskazane działania Organu naruszają podstawowe zasady prowadzenia postępowania z zasadą działania organów na podstawie przepisów prawa oraz zaufania podatnika do organów prowadzących postępowanie w jego sprawie; naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. Tym samym Organ podatkowy w zależności od preferowanych skutków w poszczególnych sprawach wydał w nich dwa wzajemnie sprzeczne rozstrzygnięcia. Dyrektor, w odpowiedzi na skargę, zwrócił się o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną interpretacji podatkowych w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., sąd nie może wykraczać poza zarzuty skargi oraz powołaną w skardze podstawę prawną. Stosownie bowiem do treści art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdanie drugie tego przepisu wprowadza zasadę związania sądu zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocena czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym zastosowanie może mieć koncepcja "look-through approach", polegająca na ustaleniu rzeczywistego właściciela wypłacanych odsetek, w sytuacji gdy spłata odsetek dokonywana jest na rzecz Wehikułu Sekurytyzacyjnego, natomiast rzeczywistym właścicielem tych odsetek są inne podmioty. Organ stanął na stanowisku zgodnie z którym w dniu dokonania wypłaty wskazanych we wniosku odsetek od pożyczki, po stronie dokonującego ich wypłaty powstanie obowiązek poboru podatku u źródła. Wypłata odsetek dokonywana jest na rzecz Wehikułu Sekurytyzacyjnego, którego należy uznać za podatnika zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, bowiem to właśnie on otrzymuje odsetki. Z kolei Strona twierdzi, że powinna stosować zasadę "look-through" i w konsekwencji stosować PL/US UoUPO oraz PL/UK UoUPO, a tym samym nie pobierać podatku u źródła od odsetek od pożyczki wypłacanych do wehikułu sekurytyzacyjnego na podstawie umowy finansowania, gdyż ten ostatni nie jest rzeczywistym właścicielem otrzymywanych odsetek, zatem art. 11 ust. 2 PL/UK UoUPO nie powinien mieć zastosowania wobec jego przychodów będącego odbiorcą odsetek. Zdaniem Spółki, należy uwzględnić koncepcję "look-through", zgodnie z którą konsekwencje podatkowe wypłaty odsetek powinny zostać określone w odniesieniu do ich rzeczywistego właściciela (rzeczywistych właścicieli). Sąd rację w tym sporze przyznał Stronie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż Sąd w składzie niniejszym podziela pogląd, zgodnie z którym przepisy O.p. nie statuują wprost zakazu złożenia kolejnego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w tym samym stanie faktycznym i prawnym. Niemniej jednak konsekwencje uznania, że organ ma możliwość wydania interpretacji indywidualnej w przedmiocie powtórzonego wniosku zainteresowanego mogą być znaczące, jeśli weźmie się pod uwagę, że celem uzyskania wykładni organu w formie interpretacji indywidualnej jest uzyskanie ochrony prawnej, o której mowa w art. 14k O.p., przy czym nie można wykluczyć sytuacji, w której pomimo identycznych w swej treści wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej, zapadną dwa odmienne rozstrzygnięcia interpretacyjne. Przypomnienia zatem wymaga, że istotną funkcją interpretacji indywidualnej jest usuwanie wątpliwości co do wykładni przepisów prawa podatkowego, a nie generowanie dodatkowych niejasności. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której w obrocie funkcjonowałyby dwie interpretacje wydane wobec tego samego podmiotu i w tej samej indywidualnej sprawie, które mogłyby być rozbieżne. Nie byłaby bowiem spełniona wówczas zasadnicza funkcja przypisana instytucji interpretacji, jaką jest funkcja gwarancyjna, sprowadzająca się do ochrony podmiotu przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do treści interpretacji indywidualnej (tak NSA w wyroku z dnia 19 kwietnia 2018 r. I FSK 1109/16). Podobnie NSA w wyroku z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 120/12 orzekł iż w sytuacji, gdy zainteresowany zwróci się z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji dotyczącej tożsamego stanu faktycznego i prawnego, który był już przedmiotem oceny we wcześniejszej interpretacji organ ma obowiązek wydać kolejną indywidualną interpretację zawierającą ocenę stanowiska wnioskodawcy. Indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest bowiem aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Interpretacja nie rodzi po stronie zainteresowanego żadnych praw ani obowiązków z ustaw podatkowych. Art.14h wskazując, które przepisy Ordynacji stosuje się do postępowania w zakresie interpretacji indywidualnych nie wymienia art.128 (zasada trwałości). Sąd zatem zajął tożsame stanowisko jak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 3 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2385/24, kontrolujący poprzednią interpretację indywidualna wydaną w tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Zatem posłuży się zawartą w tamtym orzeczeniu argumentacją celem wyjaśnienia kierunku rozstrzyganej tu sprawy. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że wypłata odsetek z tytułu udzielonej Pożyczki następować będzie do Wehikułu Sekurytyzacyjnego (podmiot będący rezydentem Wielkiej Brytanii), który nie będzie rzeczywistym właścicielem otrzymywanych odsetek. W analizowanej sprawie rzeczywistymi właścicielami odsetek od pożyczki będą amerykański podatnik podatku dochodowego od osób prawnych działający jako fundusz powierniczy A. Inc. (A.) oraz B. bank będący rezydentem podatkowym w Wielkiej Brytanii. To oni bowiem, według wskazania Wnioskodawcy, spełniają definicję rzeczywistego właściciela z art. 4a pkt 29 ustawy o CIT w odniesieniu do odsetek wypłacanych przez polski Oddział Wnioskodawcy. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników podlegających w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT) przychodów z odsetek, oraz innych określonych w tym przepisie przychodów, ustala się w wysokości 20% przychodów. Z kolei z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Wedle art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem. Pożyczkobiorca, posiadając osobowość prawną, jest płatnikiem, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, w odniesieniu do podatku u źródła, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Jednocześnie, jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Pożyczkobiorca działa przez położony w Polsce zagraniczny zakład (Oddział). Pożyczka związana jest z finansowaniem dotyczącym Oddziału, ujęta w księgach rachunkowych Oddziału i to oddział wypłaca odsetki od pożyczki. Zgodnie z art. 3 ust 3 pkt 5 ustawy o CIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2 ustawy o CIT (tj. o ograniczonym obowiązku podatkowym, czyli nierezydentów) uważa się w szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT, za dochody (przychody), o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w art. ust. 3 pkt 1-4 ustawy o CIT. Z powyższego wynika, że odsetki wypłacane przez Oddział na rzecz podmiotów zagranicznych (podmiotów o ograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce) należy uznać za odsetki wypłacane z terytorium Polski (uzyskiwane na terytorium Polski). Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Oddział będzie dokonywał wypłaty odsetek od Pożyczki do Wehikułu Sekurytyzacyjnego, rezydenta podatkowego Wielkiej Brytanii. Zgodnie z art. 11 ust. 1 PL/UK UoUPO, odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie (w tym przypadku w Polsce) i są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie (w tym przypadku w Wielkiej Brytanii), mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Zgodnie z art. 11 ust. 2 UoUPO, odsetki mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają (czyli w Polsce), i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto tych odsetek. Właściwe organy Umawiających się Państw ustalą, w drodze wzajemnego porozumienia, sposób stosowania tego ograniczenia. Należy w tym miejscu wskazać, że tak jak treść ust. 1 art. 11 Umowy nie pozostawia wątpliwości co do kwestii w niej uregulowanej, tak ust. 2 nastręcza pewne trudności interpretacyjne. Dokonując zatem wykładni ww. przepisu w pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, iż "międzypaństwowe umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, jako akty prawa międzynarodowego, powinny być interpretowane z uwzględnieniem zasad wykładni prawa międzynarodowego. Podstawowym źródłem zasad wykładni umów międzynarodowych, w tym umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, są przepisy Konwencji o Prawie Traktatów, sporządzonej w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r., ratyfikowanej w Polsce w dniu 1 sierpnia 1990 r. (Dz. U. nr 74, poz. 439). Wyrażona w art. 31 ust. 1 tej Konwencji ogólna reguła interpretacyjna stanowi, że traktat należy interpretować w dobrej wierze, zgodnie ze zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w nim wyrazom w ich kontekście, oraz w świetle jego przedmiotu i celu" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 11 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 215/13, sygn. akt II FSK 214/13, sygn. akt II FSK 212/13, sygn. akt II FSK 212/13). Bez wątpienia przy wykładni ww. Umowy znajdzie zastosowanie Modelowa Konwencja OECD (Modele de convention fiscale concernant le revenu et la fortune, version abrégé 15 juillet 2005, OCDE 2005, Konwencja Modelowa OECD 2006) i Komentarza do Modelowej Konwencji OECD (Commentaires sur les articles du Modèle de Convention fiscale, OCDE juillet 2005). Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 276/08 "Konwencja OECD i Komentarz do Konwencji OECD nie są źródłem prawa, niemniej jednak należy wskazać na ich istotną rolę w zakresie wykładni umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. W powoływanym wyroku zauważono, że Kwalifikacja prawna Konwencji Modelowej OECD i Komentarza jest wciąż niejednolita w poszczególnych państwach. W wielu państwach określa się je jako pomocnicze środki interpretacji lub jako wytyczne, natomiast w innych uważa się je za będące częścią lub kontekstem, albo dodatkowym środkiem interpretacji. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD państwa członkowskie są obowiązane do stosowania Modelowej Konwencji OECD jako podstawy przy zawieraniu umów, chyba że jedno umawiające się państwo zgłosiło konkretne zastrzeżenia lub ma szczególne powody, aby nie stosować Modelowej Konwencji OECD. W takich przypadkach kolejne Modelowe Konwencje OECD i Komentarze są częścią kontekstu, a nie uzupełniającym materiałem w rozumieniu art. 32 Konwencji Wiedeńskiej. Rada OECD podkreśla również rolę Komentarza w przypadkach rozbieżnych interpretacji. Nawet istniejące obecnie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania powinny być interpretowane zgodnie z Komentarzem, chyba że zasadnicze zmiany w Modelowej Konwencji OECD wykluczałyby taką interpretację. Komentarz do Modelowej Konwencji OECD będzie miał mniejsze znaczenie w przypadku konwencji zawieranych między państwami członkowskimi i nieczłonkowskimi oraz zawieranych wyłącznie między państwami nieczłonkowskimi OECD. Jeżeli jednak Konwencja Modelowa OECD była podstawą negocjacji to stanowi ona kontekst i może być brana pod uwagę przy interpretacji". Na mocy art. 3 lit. c Konwencji Modelowej OECD Polska zobowiązała się do ścisłej współpracy, a tam, gdzie występuje taka potrzeba, podejmowania skoordynowanych działań. Zgodnie z art. 5 lit. b ww. Konwencji, OECD może dla osiągnięcia swoich celów przedkładać członkom zalecenia. W związku z tym Komentarz do Konwencji Modelowej OECD, który jest wynikiem wspólnych prac i uzgodnień wszystkich państw członkowskich, powinien być przez Polskę traktowany jako wskazówka interpretacyjna w celu zapewnienia jednolitej wykładni przepisów w ramach wszystkich państw członkowskich OECD. Zgodnie z art. 11 ust. 1 Konwencji Modelowej OECD odsetki, które powstają w umawiającym się państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim umawiającym się państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim państwie. Zatem brzmienie art. 11 ust. 1 Modelowej Konwencji OECD jest tożsame z art. 11 ust. 1 Umowy. Istotne jest, że ust. 2 art. 11 Modelowej Konwencji OECD stanowi, iż "Jednakże takie odsetki mogą być także opodatkowane w tym umawiającym się państwie, w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim umawiającym się państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10% kwoty brutto tych odsetek. Właściwe organy umawiających się państw rozstrzygną, w drodze wzajemnego porozumienia, sposób stosowania tego ograniczenia". Zestawienie zatem treści ww. art. 11 ust. 2 Konwencji Modelowej OECD z art. 11 ust. 2 Umowy prowadzi do wniosku, że w Umowie jej strony skorzystały z uprawnienia do modyfikacji art. 11 ust. 2 Konwencji Modelowej OECD i zwiększenia precyzji w odniesieniu do możliwości preferencyjnego opodatkowania odsetek. Co prawda w Umowie zastrzeżono bowiem, że odbiorca odsetek musi być "osoba uprawnioną". Jednakże w ocenie Sądu, zastrzeżenie to nie może być rozumiane jako "wypłata bezpośrednia na rzecz właściciela", bowiem tylko w takim wypadku właściciel może być odbiorcą odsetek. Nie chodzi więc o to, aby "odbiorca odsetek" był odbiorcą bezpośrednim, ale o to, by jako odbiorca faktyczny (a nie pośrednik) był ich właścicielem, a zatem "osobą uprawnioną" do odsetek. Innymi słowy, by ostatni podmiot w łańcuchu transakcji przelewów "odsetek" był jego właścicielem i ma siedzibę na terenie drugiego z umawiających się Państw. Wymaga bowiem zauważenia, że pojęcie "osoby uprawnionej do odsetek", w OECD określane jako "beneficial owner", jest różnie tłumaczone, zarówno w poszczególnych umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, jak i w piśmiennictwie - jako "faktyczny właściciel", "rzeczywisty odbiorca" czy właśnie "osoba uprawniona do odsetek". Treść tego pojęcia nie została zdefiniowana w Konwencji Modelowej OECD ani Umowie, natomiast w piśmiennictwie istnieją pewne różnice co do interpretacji tego pojęcia na gruncie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Z wspomnianego Komentarza wynika, że w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność ostatecznemu odbiorcy, państwo, w którym powstaje dana płatność nie jest zobowiązane do zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Sam fakt bycia rezydentem określonego państwa i otrzymania płatności nie jest wystarczającym warunkiem do skorzystania z postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w sytuacji, gdy prawo do dysponowania dochodem ma ograniczony charakter. W Komentarzu do Konwencji Modelowej OECD stwierdza się także, iż określenie "osoba uprawniona" nie jest stosowane w wąskim i technicznym znaczeniu, lecz powinno być rozumiane w jego kontekście i w świetle przedmiotu i celu Konwencji, a mianowicie w celu unikania podwójnego opodatkowania, zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym". Zatem interpretacja pojęcia "osoby uprawnionej do odsetek" w świetle Komentarza do Konwencji Modelowej OECD wskazuje, że chodzi osobę, której prawo do dysponowania płatnością nie ma wyłącznie formalnego charakteru. W piśmiennictwie i komentarzach do art. 11 Konwencji Modelowej OECD zwraca się uwagę na takie cechy jak ostateczne czerpanie korzyści z prawa do odsetek (m.in. powołana przez organ monografia "Klaus Vogel on Double Taxtation Conventions, Third Edition", Wydawnictwo Kluwer Law International, 2006), swobodę podejmowania decyzji co do wykorzystania kapitału czy ogólnie skupienie największej ilości atrybutów właściciela. Jak wynika z okoliczności opisanego zdarzenia przyszłego co do zasady, w miejsce wymaganej przepisami krajowymi (art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT) stawki 20%, zastosowanie powinna mieć wynikająca z PL/UK UoUPO stawka 5%. Oddział będzie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej wehikułu sekurytyzacyjnego, czyli będzie spełniał określony w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT warunek formalny do zastosowania stawki podatku wynikającej z PL/UK UoUPO. Jednakże, art. 11 ust. 2 PL/UK UoUPO uzależnia zastosowanie niższej stawki od okoliczności, czy "odbiorca tych odsetek" (wehikuł sekurytyzacyjny) jest osobą uprawnioną do tych odsetek. Przez "osobę uprawnioną" należy rozumieć rzeczywistego właściciela, w rozumieniu art. 4a pkt 29 ustawy o CIT (co wynika m.in. angielskojęzycznej wersji PL/UK UoUPO, posługującej się terminem "beneficial onwner"; w 2006 roku, gdy zawierana była PL/UK UoUPO, ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie posługiwała się jeszcze terminem "rzeczywisty właściciel"). Wehikuł Sekurytyzacyjny rzeczywistym właścicielem otrzymywanych odsetek nie jest (okoliczność niesporna), zatem art. 11 ust. 2 PL/UK UoUPO nie powinien mieć zastosowania wobec przychodów Wehikułu Sekurytyzacyjnego będącego odbiorcą odsetek. W ocenie Sądu, w tak zaistniałem sytuacji, należy uwzględnić koncepcję "look-through", zgodnie z którą konsekwencje podatkowe wypłaty odsetek powinny zostać określone w odniesieniu do ich rzeczywistego właściciela (rzeczywistych właścicieli). Stosowanie koncepcji look through approach zostało dopuszczone w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych jak przez samego Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w licznych interpretacjach. Dla przykładu można przytoczyć stanowisko NSA, który w wyroku z 31 stycznia 2023 r., II FSK 1588/20 wyjaśnił, że preferencja podatkowa będzie dopuszczalna w sytuacji, w której co prawda wypłata dywidendy nie odbywa się na rzecz jej rzeczywistego beneficjenta, jednakże stosowana jest zasada look-through approach. Wyjaśniono przy tym, że koncepcja ta pozwala na zastosowanie preferencyjnego opodatkowania, bądź zwolnienia z opodatkowania, w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest co prawda poprzez pośrednika - podmiot niebędący rzeczywistym beneficjentem, ale ów rzeczywisty beneficjent ma siedzibę na terytorium UE (EOG) i jest znany. Wskazane zapatrywanie zostało przy tym podzielone przez WSA w Warszawie w powołanym przez skarżąca wyroku z 14 września 2023 r., III SA/Wa 1513/23. Przywołać w tym zakresie można między innymi wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. akt II FSK 1588/20, w którym zajęto stanowisko, że preferencja podatkowa będzie dopuszczalna w sytuacji, w której co prawda wypłata dywidendy nie odbywa się na rzecz jej rzeczywistego beneficjenta, jednakże stosowana jest zasada look-through approach. Koncepcja ta pozwala na zastosowanie preferencyjnego opodatkowania, bądź zwolnienia z opodatkowania, w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest co prawda poprzez pośrednika - podmiot niebędący rzeczywistym beneficjentem, ale ów rzeczywisty beneficjent ma siedzibę na terytorium UE (EOG) i jest znany. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 18 czerwca 2015 r. (sygn. I SA/Łd 551/15): "w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność ostatecznemu odbiorcy, państwo, w którym powstaje dana płatność, nie jest zobowiązane do zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Nie wyłącza to jednak możliwości zastosowania postanowień umowy wobec ostatecznego odbiorcy odsetek, który jako faktyczny odbiorca jest «osobą uprawnioną do odsetek», mającą prawo do czerpania z nich korzyści i nie musi być w tej sytuacji odbiorcą bezpośrednim, ale może otrzymać odsetki za pośrednictwem Agenta (jak w analizowanym przypadku)". Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2015 r. (sygn. akt II FSK 215/13), Sąd ten stwierdził, że: "w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność ostatecznemu odbiorcy, państwo w którym powstaje dana płatność nie jest zobowiązane do zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2873/11). Zauważyć należy, że zasada ta zdaje się nie być kwestionowana przez organ interpretacyjny (por. interpretacja DKIS z 14 czerwca 2022 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.128.2022.2.AR, dostępna na stronie http://sip.mf.gov.pl.)." Przypomnieć należy, że kwestią kluczową jest odpowiedź o zastosowanie w opisywanym przypadku zasady "look-through approach". Koncepcja ta pozwala na zastosowanie preferencyjnego opodatkowania, bądź zwolnienia z opodatkowania, w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest co prawda poprzez pośrednika – podmiot niebędący rzeczywistym beneficjentem, ale ów rzeczywisty beneficjent ma siedzibę na terytorium UE (EOG) i jest znany. Zgodnie z treścią "Projektu objaśnień podatkowych dotyczących zasad poboru podatku u źródła" z dnia 19 czerwca 2019 r. "podmioty pośredniczące, a więc te, które co do zasady nie spełniają definicji rzeczywistego właściciela, nie powinny korzystać z uprawnień przyznawanych przez poszczególne UPO. Niemniej jednak z przewidzianych w UPO i prawie Unii Europejskiej (tzn. Dyrektywy PS i IR) mogą korzystać inwestorzy (udziałowcy) z kraju objętego tymi postanowieniami, jeżeli są oni podatnikami w stosunku do otrzymanej należności i spełniają inne warunki przewidziane dla tych uprawnień (np. w określonych sytuacjach posiadają status rzeczywistego właściciela). Rozwiązanie to odpowiada koncepcji znanej pod nazwą "look through approach". Co więcej, jak ww. projekcie objaśnień zostało wskazane, jeżeli zachodzi taka sytuacja, że rzeczywistym właścicielem należności jest: "inny podmiot (co należy wykazać lub zbadać) wówczas do opodatkowania podatkiem u źródła będą miały zastosowanie przepisy UPO lub przepisy krajowe wdrażające dyrektywy unijne właściwe dla państwa rezydencji tego podmiotu (ang. look through approach)". Założeniem koncepcji "look-through approach", jest ustalenie statusu rzeczywistego właściciela, na rzecz którego bezpośredni odbiorca, np. udziałowiec uprawniony do pozyskania finansowania, przekazuje daną płatność. Jest to zatem koncepcja, zgodnie z którą wiąże się możliwość zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania państwa siedziby rzeczywistego właściciela danej, a nie jej bezpośredniego odbiorcy. Odnosząc się do zakresu zastosowania koncepcji look through approach, w projekcie objaśnień wskazano, że odbiorca należności, po spełnieniu wymaganych warunków (np. przedstawienia certyfikatu rezydencji), byłby uprawniony do skorzystania z preferencji wskazanych w danej UPO. Zgodnie ze wspominanym projektem objaśnień, przy ocenie, czy dany podmiot jest przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym prawnie lub faktycznie do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi należy brać pod uwagę faktyczny przebieg i okoliczności zawarcia oraz realizacji transakcji, a tym są mym należy zbadać kto rzeczywiście posiada uprawnienie do uzyskania należności i czy jej odbiorca nie jest zobowiązany do przekazania tej należności kolejnemu podmiotowi. Wskazuje to na tzw. zasadę look through approach, zgodnie z którą jeżeli rzeczywistym właścicielem należności jest inny podmiot niż ten, na rzecz którego dokonywane są płatności przez polskich płatników podatku u źródła, należy stosować postanowienia danej umowy zawartej z państwem siedziby tego podatnika (Pismo z dnia 16 października 2019 r., wydane przez: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, [...], dnia [...] sierpnia 2023 r. ([...]), z dnia [...] września 2021 r. ([...] oraz z dnia [...] września 2019 r. ([...]). Powyższe stanowisko wskazuje na to, że wskazanie przez Ministerstwo Finansów na możliwość skorzystania z koncepcji "look through approach", zgodnie z projektem objaśnień, miało umożliwiać zastosowanie preferencji podatkowych w zakresie podatku u źródła i być korzystne dla polskich płatników tego podatku. Zatem stosując wspomnianą wyżej koncepcję "look through approach" zgodnie z Komentarzem OECD, a także stanowiskiem prezentowanym w wyrokach polskich sądów administracyjnych oraz projektem objaśnień podatkowych - zdaniem Sądu, Spółka powinna mieć możliwość stosowania odpowiednich przepisów UPO w odniesieniu do wypłacanych odsetek od pożyczki wypłacanej do wehikułu sekuratyzacyjnego. Zupełnie umknęło organowi to, że zgodne z koncepcją "look through approach", ma ona służyć celowi przede wszystkim zidentyfikowanie właściwej jurysdykcji podatkowej rzeczywistego właściciela płatności podlegających podatkowi u źródła. W ocenie Sądu, zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie, sytuacje, w których z uwagi na faktyczne uzyskanie przychodu uznaje się za podatnika podmiot inny niż bezpośredniego odbiorcę płatności (tj. rzeczywistego właściciela) i to w stosunku do tego rzeczywistego właściciela określa się konsekwencje podatkowe danej płatności, określa się mianem "look-through". Organ natomiast przyjął inna koncepcję i pominął, że wehikuł sekurytyzacyjny jest tylko "pośrednikiem" w przekazaniu odsetek na rzecz prawowitych ich właścicieli (A. i B. rezydenci odpowiednio USA i Wielkiej Brytanii). Jak słusznie zauważyła Strona, organ nie dostrzega, że zarówno wehikuł sekuratyzacyjny jest podmiotem z rezydencją Wielkiej Brytanii ale również rzeczywisty właściciel odsetek – B. i A., są rezydentami odpowiednio Wielkiej Brytanii i USA. Nie ulega zatem wątpliwości, że należało rozważyć zasadność zastosowania w stosunku do tych podmiotów uregulowań wynikających z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, na co pozwala koncepcja "look through approach", przewidziana dla takich sytuacji jak zaistniała w niniejszej sprawie. Organ pominął całkowicie kwestię zastosowania właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (co nakazuje art. 21 ust. 2 ustawy o CIT). Tym samym w ocenie Sądu, pożyczkobiorca, działając poprzez oddział, winien mieć możliwość stosowana zasady "look-through" i wymagają rozważenia co do możliwości zastosowania odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i w konsekwencji rozważanie czy występują obowiązki płatnika w podatku u źródła od odsetek od pożyczki wypłacanych do wehikułu sekurytyzacyjnego na podstawie opisanej we wniosku umowy finansowania. Organ ponowie procedując w sprawie wniosku Skarżącej winien zastosować art. 21 ust. 2 w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji odnieść się do zasadności zastosowania w stosunku do będących podatnikami rzeczywistych właścicieli właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Strona bowiem podnosiła, że w odniesieniu do B. (banku i rezydenta podatkowego Wielkiej Brytanii), będącego (obok A.) rzeczywistym właścicielem odsetek wypłacanych przez Spółkę, zgodnie z art. 21 ust. 2 UoUPO powinna mieć zastosowanie zwolnienie wynikające z art. 11 ust. 3 pkt d) PL/UK UoUPO, gdzie jakiekolwiek odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie (tutaj: w Polsce) i są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie (tutaj: w Wielkiej Brytanii) podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym osoba uzyskująca odsetki ma miejsce zamieszkania lub siedzibę (czyli w Wielkiej Brytanii), jeżeli taka osoba jest osobą uprawnioną do odsetek i odsetki są wypłacane z tytułu jakiejkolwiek pożyczki udzielonej przez bank). Analogicznie, W odniesieniu do A., rezydenta podatkowego USA, będącego (obok B.) rzeczywistym właścicielem odsetek wypłacanych przez Spółkę, Spółka nadmieniała, że winno znaleźć zastosowanie zawarte w art. 21 ust. 2 UoUPO powinna zastosować zwolnienie z art. 12 ust. 1 pkt PL/US UoUPO (zgodnie z tym przepisem, odsetki powstające w Umawiającym się Państwie (tu: w Polsce) płatne osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium drugiego Umawiającego się Państwa (tu: USA) będą zwolnione od opodatkowania w pierwszym z Umawiających się Państw (tu: w Polsce). Ponownie rozpoznając sprawę organ interpretacyjny będzie zobowiązany do zastosowania oceny prawnej zaprezentowanej w niniejszym rozstrzygnięciu. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł)